We often talk about nature as if it were a sedative. As if the forest exists to relax us. As if the sea is there to lower our stress. And yes, that happens too. But it isn’t the whole story.

Nature can also be uncomfortable.

A landscape can be too vast. Too quiet. Too indifferent. It can make your plans, your identity, and your sense of control slip through your fingers. And right there, in that discomfort, something interesting happens: you wake up.

In the modern world, we live largely in abstraction. We move from task to task, from screen to screen. Our body becomes a vehicle for our mind. And the longer we stay in that mode, the more normal it feels. Until suddenly we find ourselves somewhere that reflects nothing back at us except wind, stone, and time.

A rugged landscape doesn’t ask for your opinion. It doesn’t demand performance. It doesn’t require an explanation. It wasn’t designed to understand you.

And that is liberating.

When I create work inspired by landscape, it isn’t about “beautiful nature.” It’s about presence. About the experience of being small as a human being, and how that isn’t humiliating but clarifying. As if you are briefly removed from the center and placed back into the whole.

I think many people long for nature because they don’t have to function there. But I believe they keep returning because nature does something else: it reminds you of a deeper intelligence. A sensory way of knowing.

In my mixed media work, I try to hold onto that moment. Not the view, but the shift. The point where you feel: I am not separate.

Sometimes I add layers with paint and collage because the landscape enters me in layers too. A place becomes a memory. A texture becomes a feeling. A horizon becomes a question.

Nature doesn’t only make us calm. It makes us honest. And perhaps that is its greatest gift.

Because in that honesty, something is born that often disappears in the city: a quiet form of trust.

NL:

Waarom de natuur ons niet geruststelt, maar wakker maakt

We praten vaak over natuur alsof het een kalmeringsmiddel is. Alsof het bos er is om ons te ontspannen. Alsof de zee bestaat om onze stress te verlagen. En ja, dat gebeurt ook. Maar het is niet het hele verhaal.

Natuur kan ook ongemakkelijk zijn.

Een landschap kan te groot zijn. Te stil. Te onverschillig. Het kan je plannen, je identiteit en je controle uit je handen laten glijden. En precies daar, in dat ongemak, gebeurt iets interessants: je wordt wakker.

In de moderne wereld leven we veel in abstractie. We bewegen van taak naar taak, van scherm naar scherm. Ons lichaam wordt een voertuig voor ons hoofd. En hoe langer we daarin blijven, hoe normaler het voelt. Totdat we ineens ergens staan waar niets je terugspiegelt behalve wind, steen en tijd.

Een ruig landschap vraagt geen mening van je. Het vraagt geen prestatie. Het vraagt geen verklaring. Het is niet ontworpen om jou te begrijpen.

En dat is bevrijdend.

Wanneer ik werk maak vanuit landschap, gaat het mij niet om “mooie natuur”. Het gaat om aanwezigheid. Om de ervaring dat je als mens klein bent, en dat dat niet vernederend is maar verhelderend. Alsof je even uit het middelpunt wordt gehaald en teruggezet in het geheel.

Ik denk dat veel mensen verlangen naar natuur omdat ze daar niet hoeven te functioneren. Maar ik denk dat ze blijven terugkomen omdat natuur iets anders doet: het herinnert je aan een diepere intelligentie. Een zintuiglijke manier van weten.

In mijn mixed media werk probeer ik dat moment vast te houden. Niet het uitzicht, maar de verschuiving. Het punt waarop je voelt: ik ben niet los.

Soms voeg ik lagen toe met verf en collage omdat het landschap in mij ook in lagen binnenkomt. Een plek wordt een herinnering. Een textuur wordt een gevoel. Een horizon wordt een vraag.

De natuur maakt ons niet alleen rustig. Ze maakt ons eerlijk. En misschien is dat wel het grootste geschenk.

Want in die eerlijkheid ontstaat iets wat in de stad vaak verdwijnt: een stille vorm van vertrouwen.