(zie beneden voor de Nederlandse tekst)
How a box of old drum magazines brought me back to my work
It has been a while since I last wrote anything here. I, too, have recently succumbed to a feeling of malaise. I hear it more often around me, especially among artists. War, political games, refugees, climate change, the widening gap between rich and poor. It can quietly settle inside you.
The world is on fire. Unfortunately, quite literally too.
I know I cannot solve any of this. Still, like so many people, I want to contribute something positive to what is happening. And that is precisely what can make you feel stuck. Following the news makes me gloomy. Ignoring it feels like closing my eyes.
Thankfully, streaming services can make me believe for a few hours that the biggest problem in my life is a murder in an English village. Although, there is always just a little too much blood for such a picturesque place.
I began to wonder how much of that unrest my body picks up without me choosing it. Not through a screen, but through the atmosphere of the times we live in. When everything feels loud, threatening and rushed, my own system sometimes seems to join in.
I thought about the lockdowns during COVID. I did not enjoy them. But, strangely enough, the literal quiet in the world did me good. Fewer cars. Fewer planes. Less rushing from one appointment to the next. It was as though someone had pressed pause for a while.
Of course, that was not true for everyone. The differences between people did not suddenly disappear. Some people could still leave in private jets to their private islands, while others had no access to basic healthcare or vaccines. But where I live, in a small village not far from Amsterdam, I did feel a real slowing down. Reflection. A return to basics.
Perhaps the opposite is true as well. Perhaps some people, and artists perhaps a little more quickly than others, feel how violence, fear, and overheated opinions pile up. Not as one clear thought, but as a constant noise you cannot switch off. Not even with noise-cancelling headphones.
For the past few months, I tried to simply carry on. I wanted to stay on the creative path I had mapped out for myself. But it became harder and harder. I felt blocked. No energy. No direction. Sometimes I even thought: forget it. Maybe I should just stop altogether.
And then something unexpected happened. I felt like letting go of that carefully mapped-out path for a while. Not to give up my art. More like sawing a side door into it.
I bought a box full of old drum magazines. I had bought hundred-year-old magazines before, simply because I found them irresistible. But this time, I suddenly knew what I wanted to do with them.
I started learning to play drums during COVID. There was enough space between my teacher and me at the drum school, so I could take lessons every week. And I still do. Not only because I enjoy it, but because drumming clears my head.
My hands, feet, and attention all have to work together. Both halves of my brain get a job. There is very little room left to overthink everything into pieces. Wonderful. And if the rhythm is off, everyone notices immediately. A refreshingly clear system.
The drum school was celebrating an anniversary. Why not make art about drummers?
Bingo.
As I flipped through the magazines, the ideas came almost by themselves. Not about famous drummers, but about drummer personalities. The Heavy Hitting One. The Big Softie. The Wild One. The Perpetual Adjuster. Drummers who do not simply play an instrument, but bring an entire character to their drum kit.
I searched, cut, and pasted. Before I knew it, I had eight collages.
What happened was actually very simple. There was no grand expectation. I was making something for the fun of it. I had a small, manageable goal: share the collages on social media around the drum school’s anniversary. That was it. No five-year plan. No artistic manifesto. No Excel sheet forecasting growth potential. The world probably has enough of those already.
And I gave myself permission to make something silly. Something that had nothing to do with the perhaps slightly too rigid path I had set out for myself.
In other words: I played.
I nearly did not write that word down, even though it may be the heart of this whole story.
Play is not a luxury. It is not a reward you earn only once all the serious work is done. Play gets you moving again when everything has come to a standstill. It gives you room to make something without it immediately needing to be meaningful, sellable, socially relevant, or Instagram-worthy.
Though, of course, it is not unpleasant when people laugh. That helps surprisingly well. A laugh can sometimes be more efficient than an entire manifesto.
The flow returned. I felt myself recovering. I laughed at the results, and others joined in. No pressure. No grand plan. No question about whether this fitted into my “artistic strategy.” Thank God.
Am I giving up my other work? No, absolutely not. My landscapes, my photography, my paint, my desire to help people feel connected to nature again, all of that remains.
But these drummers are a much-needed outlet. They remind me that art does not always have to carry the weight of the world in order to add something to it. Perhaps that is my contribution in these times. Not solving the world’s problems. Not providing every disaster with a meaningful response. But continuing to make what helps me breathe again. Something that brings a smile. Something in which someone recognises themselves. Something that makes a little space in a mind already full enough.
I gladly leave the heavy social and political work to people who are better at it. But as artists, we may keep claiming space for our way of seeing. For our wonder, our anger, our softness, our strange ideas, and our humour.
And perhaps most of all, for play. Because sometimes new work does not begin with a plan.Sometimes it begins with a stack of old drum magazines, a pair of scissors, some glue, and the sudden urge to take something completely ridiculous very seriously.
If you want to have a look at these weird drummers, here’s the link.
Hoe een doos oude drumbladen me terugbracht bij mijn werk
Het is een tijdje geleden dat ik hier iets schreef. Ook ik ben de laatste tijd bevangen geraakt door een gevoel van malaise. Ik hoor het vaker om me heen, vooral onder kunstenaars. Oorlog, politieke spelletjes, vluchtelingen, klimaatverandering, de groeiende kloof tussen arm en rijk. Het kan zich ongemerkt in je nestelen.
De wereld staat in brand. Helaas ook letterlijk.
Ik weet dat ik hier niets van kan oplossen. Toch wil ik, net als zoveel mensen, iets positiefs bijdragen aan wat er gebeurt. En juist dat kan je het gevoel geven dat je vastzit. Als ik het nieuws volg, word ik somber. Als ik het negeer, voelt het alsof ik mijn ogen dichtdoe.
Gelukkig kunnen streamingdiensten me een paar uur laten geloven dat het grootste probleem in mijn leven een moord in een Engels dorpje is. Al vloeit er voor zo'n schilderachtig plekje altijd net iets te veel bloed.
Ik begon me af te vragen hoeveel van die onrust mijn lichaam oppikt zonder dat ik daarvoor kies. Niet via een scherm, maar via de sfeer van de tijd waarin we leven. Als alles luid, dreigend en gehaast voelt, lijkt mijn eigen systeem soms mee te doen.
Ik dacht terug aan de lockdowns tijdens corona. Ik vond ze niet leuk. Maar vreemd genoeg deed de letterlijke stilte in de wereld me goed. Minder auto's. Minder vliegtuigen. Minder gehaast van de ene afspraak naar de andere. Alsof iemand even op pauze had gedrukt.
Natuurlijk gold dat niet voor iedereen. De verschillen tussen mensen verdwenen niet ineens. Sommigen konden nog steeds met hun privéjet naar hun privé-eiland, terwijl anderen geen toegang hadden tot basiszorg of vaccins. Maar waar ik woon, in een klein dorp niet ver van Amsterdam, voelde ik echt een vertraging. Bezinning. Terug naar de basis.
Misschien geldt het omgekeerde ook. Misschien voelen sommige mensen, en kunstenaars misschien net iets sneller dan anderen, hoe geweld, angst en verhitte meningen zich opstapelen. Niet als één heldere gedachte, maar als een voortdurend geruis dat je niet kunt uitzetten. Zelfs niet met een noise-cancelling koptelefoon.
De afgelopen maanden probeerde ik gewoon door te gaan. Ik wilde op het creatieve pad blijven dat ik voor mezelf had uitgestippeld. Maar dat werd steeds moeilijker. Ik zat vast. Geen energie. Geen richting. Soms dacht ik zelfs: laat maar. Misschien moet ik er gewoon helemaal mee stoppen.
En toen gebeurde er iets onverwachts. Ik kreeg zin om dat zorgvuldig uitgestippelde pad even los te laten. Niet om mijn kunst op te geven. Meer om er een zijdeur in te zagen.
Ik kocht een doos vol oude drumbladen. Ik had eerder al honderd jaar oude tijdschriften gekocht, gewoon omdat ik ze onweerstaanbaar vond. Maar deze keer wist ik ineens wat ik ermee wilde doen.
Ik ben tijdens corona begonnen met drumles. Op de drumschool was er genoeg ruimte tussen mijn docent en mij, dus kon ik elke week les nemen. En dat doe ik nog steeds. Niet alleen omdat ik het leuk vind, maar omdat drummen mijn hoofd leegmaakt.
Mijn handen, voeten en aandacht moeten allemaal samenwerken. Beide hersenhelften krijgen een klus. Er blijft weinig ruimte over om alles kapot te denken. Heerlijk. En als het ritme niet klopt, hoort iedereen dat meteen. Een verfrissend helder systeem.
De drumschool vierde een jubileum. Waarom geen kunst maken over drummers?
Bingo.
Terwijl ik door de bladen bladerde, kwamen de ideeën bijna vanzelf. Niet over beroemde drummers, maar over drummerpersoonlijkheden. De Beuker. De Grote Softie. De Wildebras. De Eeuwige Bijsteller. Drummers die niet zomaar een instrument bespelen, maar een heel karakter meenemen achter hun drumstel.
Ik zocht, knipte en plakte. Voor ik het wist, had ik acht collages.
at er gebeurde, was eigenlijk heel simpel. Er was geen grote verwachting. Ik maakte iets voor de lol. Ik had een klein, overzichtelijk doel: de collages delen op sociale media rond het jubileum van de drumschool. Dat was het. Geen vijfjarenplan. Geen artistiek manifest. Geen Excelsheet met een prognose van het groeipotentieel. Daar heeft de wereld er waarschijnlijk al genoeg van.
En ik gaf mezelf toestemming om iets geks te maken. Iets wat niets te maken had met het misschien iets te strakke pad dat ik voor mezelf had uitgezet.
Met andere woorden: ik speelde.
Ik had dat woord bijna niet opgeschreven, terwijl het misschien wel de kern van dit hele verhaal is.
Spelen is geen luxe. Het is geen beloning die je pas verdient als al het serieuze werk af is. Spelen brengt je weer in beweging als alles stilstaat. Het geeft je ruimte om iets te maken zonder dat het meteen betekenisvol, verkoopbaar, maatschappelijk relevant of Instagramwaardig hoeft te zijn.
Al is het natuurlijk niet vervelend als mensen erom lachen. Dat helpt verrassend goed. Een lach kan soms efficiënter zijn dan een heel manifest.
De flow kwam terug. Ik voelde mezelf opknappen. Ik moest lachen om het resultaat, en anderen lachten mee. Geen druk. Geen groot plan. Geen vraag of dit wel in mijn "artistieke strategie" paste. Godzijdank.
Stop ik met mijn andere werk? Nee, absoluut niet. Mijn landschappen, mijn fotografie, mijn verf, mijn wens om mensen zich weer verbonden te laten voelen met de natuur: dat blijft allemaal.
Maar deze drummers zijn een broodnodige uitlaatklep. Ze herinneren me eraan dat kunst niet altijd het gewicht van de wereld hoeft te dragen om er iets aan toe te voegen. Misschien is dat mijn bijdrage in deze tijd. Niet de problemen van de wereld oplossen. Niet op elke ramp een betekenisvol antwoord geven. Maar blijven maken wat mij weer laat ademen. Iets wat een glimlach oplevert. Iets waarin iemand zichzelf herkent. Iets wat een beetje ruimte maakt in een hoofd dat al vol genoeg zit.
Het zware maatschappelijke en politieke werk laat ik graag over aan mensen die daar beter in zijn. Maar als kunstenaars mogen we ruimte blijven claimen voor onze manier van kijken. Voor onze verwondering, onze boosheid, onze zachtheid, onze vreemde ideeën en onze humor.
En misschien nog het meest voor spelen. Want soms begint nieuw werk niet met een plan. Soms begint het met een stapel oude drumbladen, een schaar, wat lijm en de plotselinge drang om iets volkomen belachelijks heel serieus te nemen.
Wil je deze rare drummers bekijken? Hier is de link.
