Sometimes a year doesn’t unfold in a straight line, but in textures.

Caribbean Waters — A World Made of Blue

Looking back at the past twelve months, I don’t see a list of events — I feel a sequence of sensory shifts that shaped me quietly, almost imperceptibly.

This is where life touched me. In temperatures. In sounds, colors, and small awakenings.

The year opened in the Caribbean, where everything seemed painted in its own saturated palette. Floating in water so blue it felt unreal, I let myself drift while fish moved around me with effortless grace. Except the sea turtles —
those looked at me with theatrical suspicion.

Above the surface, the plants were outrageous in the best way: huge leaves, sculptural bark, colors that bordered on surreal. This wasn’t just scenery; it was a sensory invitation.

Twenty meters up in the treetops of Basse-Terre, wobbling on a walkway above the jungle floor, I felt delightfully insignificant.

And along the rocky coastline of Guadeloupe, that familiar “Pirates of the Caribbean” feeling swept over me. A reminder that the world still keeps a little mischief around its edges.

France — Stone, Time, and Quiet Strength

The arena of Nîmes © Françoise Vaal

France arrived later in the year, speaking an entirely different language — slow, grounded, ancient.

I wandered through Roman monuments that radiated patience. The arena of Nîmes — which I last visited as a teenager — stood unchanged yet somehow more resonant. Right in the center of the city, it pulls you backward through centuries, inviting you to imagine the crowds, the rituals, the spectacle. Today it still hosts concerts, and it feels like continuity rather than nostalgia.

The millennia-old stones, their textures shaped by time, left a deep imprint. That tactile memory is already finding its way into new artwork.

  The town of Collioure. © Françoise Vaal

The Pyrenees and old Catalan villages breathed history in a gentler way.
Collioure — a fortified harbor town where the Catalan flag still waves proudly — reminded me how identity can endure long after borders shift. Remaining authentic is what touched my heart.

Studio Season — Pixels, Paint, and Play

“The Wave” (left) left before it was even dry. “I feel like starting a fire” (right) became the newest addition to vintage look collage collection. 

(c) Françoise Vaal

Back home, the studio turned into an adventure of its own.

Photography and paint began to intertwine, creating landscapes that feel both real and dream-pulled — portals disguised as places.

My vintage collage series grew too, with 100-year-old clippings becoming new characters. They have personalities, those little yellowed faces. They look at you as if they know they’re being revived.

When I Look Back

This year wasn’t a list.
It was a deepening.
A return to the senses.

Water shaped me.
Stone grounded me.
Studio play opened something new.

Travel didn’t pull me away from myself — it rooted me further in.

Reflection

A few open-ended reflections for your own transition into the new year:

• Which moments from the past year live in your body more than in your memory?
• Where did the world surprise your senses?
• When did you feel very small — in a liberating way?
• What quiet strength revealed itself?
• What do you want to carry with you into the next season?

Let the questions settle.
Let them do the slow work.

Wishing You a Sparkling Transition into 2026

Thank you for reading, for following, and for occasionally stepping into my world. Your presence makes this creative path brighter and far more joyful.

May the coming year bring you warmth, rest, creative sparks, and encounters that shift something inside you.

Cheers to new inspiration and the unexpected.

Françoise

Nederlands:

Caribische Wateren — Een Wereld van Blauw

Als ik terugkijk op de afgelopen twaalf maanden, zie ik geen lijst van gebeurtenissen — ik voel een reeks zintuiglijke verschuivingen die me stilletjes hebben gevormd, bijna onmerkbaar.
Hier raakte het leven me. In temperaturen. In geluiden, kleuren en kleine ontwakingen.

(foto 1) Kustlijn van Basse-Terre (Guadeloupe). © Françoise Vaal

Het jaar begon in het Caribisch gebied, waar alles leek geschilderd in zijn eigen verzadigde palet. Drijvend in water dat zó blauw was dat het onwerkelijk voelde, liet ik me meevoeren terwijl vissen zich met moeiteloze gratie om me heen bewogen. Behalve de zeeschildpadden — die keken me aan met theatrale achterdocht.

Boven het wateroppervlak waren de planten op de best mogelijke manier schaamteloos: enorme bladeren, sculpturale boomschors, kleuren die tegen het surrealistische aan zaten. Dit was niet zomaar decor; het was een zintuiglijke uitnodiging.

Twintig meter hoog in de boomtoppen van Basse-Terre, wiebelend op een loopbrug boven de junglegrond, voelde ik me heerlijk nietig.

En langs de rotsachtige kustlijn van Guadeloupe overspoelde dat vertrouwde “Pirates of the Caribbean”-gevoel me. Een herinnering dat de wereld aan haar randen nog steeds een beetje ondeugendheid bewaart.

Frankrijk — Steen, Tijd en Stille Kracht

(Foto 2) De arena van Nîmes © Françoise Vaal

Frankrijk kwam later in het jaar, en sprak een totaal andere taal — traag, geaard, eeuwenoud.

Ik dwaalde door Romeinse monumenten die geduld uitstraalden. De arena van Nîmes — die ik voor het laatst bezocht als tiener — stond onveranderd en toch op de een of andere manier meer resonant. Midden in de stad trekt ze je eeuwen terug, en nodigt ze je uit om je de menigten, de rituelen, het spektakel voor te stellen. Vandaag worden er nog steeds concerten gehouden, en het voelt als continuïteit in plaats van nostalgie.

De millennia-oude stenen, met hun texturen gevormd door de tijd, lieten een diepe indruk achter. Die tastbare herinnering vindt nu al haar weg in nieuw werk.

(Foto 3) Het stadje Collioure. © Françoise Vaal

De Pyreneeën en oude Catalaanse dorpen ademden geschiedenis op een zachtere manier.
Collioure — een versterkt havenstadje waar de Catalaanse vlag nog altijd trots wappert — herinnerde me eraan hoe identiteit kan blijven bestaan, lang nadat grenzen verschuiven. Authentiek blijven is wat mijn hart raakte.

Studiotijd — Pixels, Verf en Spelen

“The Wave” (foto 4 links) vertrok nog voor het droog was. “I feel like starting a fire” ( foto 4 rechts) werd de nieuwste toevoeging aan de vintage look-collagecollectie.

Terug thuis werd het atelier een avontuur op zich.

Fotografie en verf begonnen in elkaar over te lopen, en creëerden landschappen die zowel echt als dromerig aanvoelen — portalen vermomd als plekken.

Ook mijn vintage collageserie groeide verder, waarbij honderd jaar oude knipsels nieuwe personages werden. Ze hebben persoonlijkheden, die kleine vergeelde gezichten. Ze kijken je aan alsof ze weten dat ze opnieuw tot leven worden gewekt.

Als ik terugkijk

Dit jaar was geen lijst.
Het was een verdieping.
Een terugkeer naar de zintuigen.

Water vormde me.
Steen maakte me stevig.
Spelen in het atelier opende iets nieuws.

Reizen trok me niet weg van mezelf — het wortelde me er juist dieper in.

Reflectie

Een paar open reflecties voor je eigen overgang naar het nieuwe jaar:

• Welke momenten van het afgelopen jaar leven meer in je lichaam dan in je geheugen?
• Waar verraste de wereld je zintuigen?
• Wanneer voelde je je heel klein — op een bevrijdende manier?
• Welke stille kracht liet zich zien?
• Wat wil je meenemen naar het volgende seizoen?

Laat de vragen bezinken.
Laat ze het langzame werk doen.

Ik wens je een sprankelende overgang naar 2026

Dank je wel voor het lezen, voor het volgen, en voor het af en toe binnenstappen in mijn wereld. Jouw aanwezigheid maakt dit creatieve pad lichter en zoveel vreugdevoller.

Moge het komende jaar je warmte brengen, rust, creatieve vonken, en ontmoetingen die iets in je verschuiven.

Proost op nieuwe inspiratie en het onverwachte.

Françoise