We live in a time when attention is constantly being outsourced. Not only to screens, but to systems designed to keep us looking. Faster. More. Further.

The result is subtle but profound: we do look, but we see less.

Slow looking has therefore become almost a radical act. Not spectacular. Not loud. But radical in its simplicity. It is the refusal to merely consume the world.

When I photograph or make a collage, it often begins with a moment of stillness. Not because I’m searching for “inspiration,” but because I can feel that my gaze needs to slow down first. Only then does the landscape enter. Only then does a detail become more than a detail.

Slow looking brings you back into your body.



You suddenly notice: I’m breathing. I feel temperature. I smell earth. I hear distance. Your eyes are no longer a camera, but a sense.

And it is there that something arises which I try to preserve in my work: a form of attention that doesn’t chase, but meets.

I believe art has a special role in this. Not as decoration, but as practice. A work of art can be a place where your gaze is not pulled away, but held. Not through screaming colors or shock, but through layering, silence, and space.

My mixed media techniques help me do this. By combining photography with paint, texture, and transparency, an image emerges that doesn’t feel “finished” in just one way. You can stay with it. You can keep discovering. Just as you keep discovering in a landscape.

Sometimes people say, “Your work feels like there’s something behind it.”

That’s true. Not because I want to hide secrets, but because I believe reality itself is layered. And that only through slowing down do we gain access to the deeper layers of what is already there.

Slow looking is not a luxury. It is a return.

And perhaps it is the most human thing we can still practice in a world that would rather measure us, steer us, and speed us up.

NL:

Langzaam kijken als verzet: over aandacht, kunst en het lichaam

We leven in een tijd waarin aandacht voortdurend wordt uitbesteed. Niet alleen aan schermen, maar aan systemen die ontworpen zijn om ons te laten blijven kijken. Sneller. Meer. Verder.

Het gevolg is subtiel maar groot: we kijken wel, maar we zien minder.

Langzaam kijken is daardoor bijna een radicale daad geworden. Niet spectaculair. Niet luid. Maar radicaal in zijn eenvoud. Het is het weigeren om de wereld alleen te consumeren.

Wanneer ik fotografeer of collage maak, begint het vaak met een moment van stilstand. Niet omdat ik “inspiratie” zoek, maar omdat ik voel dat mijn blik eerst moet vertragen. Pas dan komt het landschap binnen. Pas dan wordt een detail meer dan een detail.

Langzaam kijken brengt je terug in je lichaam. Je merkt opeens: ik adem. Ik voel temperatuur. Ik ruik aarde. Ik hoor afstand. Je ogen worden niet langer een camera, maar een zintuig.

En daar ontstaat iets dat ik in mijn werk probeer te bewaren: een vorm van aandacht die niet jaagt, maar ontmoet.

Ik denk dat kunst daarin een bijzondere rol heeft. Niet als decoratie, maar als oefening. Een kunstwerk kan een plek zijn waar je blik niet wordt weggetrokken, maar wordt vastgehouden. Niet door schreeuwende kleuren of shock, maar door gelaagdheid, stilte en ruimte.

Mijn mixed media technieken helpen mij daarbij. Door fotografie te combineren met verf, textuur en transparantie, ontstaat een beeld dat niet “af” voelt op één manier. Je kunt erin blijven. Je kunt blijven ontdekken. Zoals je ook in een landschap blijft ontdekken.

Soms zeggen mensen: “Je werk voelt alsof er iets achter zit.”

Dat klopt. Niet omdat ik geheimen wil verstoppen, maar omdat ik geloof dat de werkelijkheid zelf gelaagd is. Dat we alleen door vertraging toegang krijgen tot de diepere lagen van wat er al is.

Langzaam kijken is geen luxe. Het is een terugkeer.

En misschien is het wel het meest menselijke wat we nog kunnen oefenen in een wereld die ons liever meet, stuurt en versnelt.