Mijn liefde voor drummen

Tijdens de coronaperiode ben ik begonnen met drummen. En eerlijk: ik heb er nog steeds spijt van dat ik daar niet veel eerder aan begonnen ben.

Drummen is voor mij veel meer dan een ritme spelen. Je gebruikt handen, voeten, concentratie, timing en een flinke dosis coördinatie tegelijk. Je hoofd kan niet eindeloos blijven rond malen wanneer je probeert vier verschillende dingen tegelijk te laten kloppen. Daarna voelt mijn hoofd leger, mijn lijf wakkerder en mijn humeur meestal opvallend beter.

Dat is waarschijnlijk ook waarom drummen zo heilzaam kan voelen: het vraagt volledige aandacht, brengt je terug in je lichaam en laat letterlijk iets loskomen via ritme en beweging.

De serie Drummers (die vind je hier) ontstond vanuit mijn liefde voor dat alles, én vanuit de inspiratie van het 10-jarig bestaan van Drumschool Jeroen Molenaar en de slagwerkdag die daarvoor georganiseerd werd.

Collages over de verschillende types achter een drumstel: herkenbare karakters, lichte overdrijving en vooral veel humor.
Van de drummer die nog één extra bekken nodig heeft, tot degene die na elke slag eerst het logo weer recht moet draaien. Van de minimalistische speler tot de drummer die zo laat op de tel speelt dat iedereen denkt dat het misgaat, terwijl de groove juist steeds beter wordt.

En welke drummer ben ik?  Ik ben bang dat dit 'The Heavy Hitting One' is.