Françoise Vaal Photographic Arts+

Why nature doesn't comfort us but wakes us up

Fri, 20 Feb 2026 15:18:46 GMT

Why Nature Doesn’t Comfort Us, but Wakes Us Up

We often talk about nature as if it were a sedative. As if the forest exists to relax us. As if the sea is there to lower our stress. And yes, that happens too. But it isn’t the whole story.

Nature can also be uncomfortable.

A landscape can be too vast. Too quiet. Too indifferent. It can make your plans, your identity, and your sense of control slip through your fingers. And right there, in that discomfort, something interesting happens: you wake up.

In the modern world, we live largely in abstraction. We move from task to task, from screen to screen. Our body becomes a vehicle for our mind. And the longer we stay in that mode, the more normal it feels. Until suddenly we find ourselves somewhere that reflects nothing back at us except wind, stone, and time.

A rugged landscape doesn’t ask for your opinion. It doesn’t demand performance. It doesn’t require an explanation. It wasn’t designed to understand you.

And that is liberating.

When I create work inspired by landscape, it isn’t about “beautiful nature.” It’s about presence. About the experience of being small as a human being, and how that isn’t humiliating but clarifying. As if you are briefly removed from the center and placed back into the whole.

I think many people long for nature because they don’t have to function there. But I believe they keep returning because nature does something else: it reminds you of a deeper intelligence. A sensory way of knowing.

In my mixed media work, I try to hold onto that moment. Not the view, but the shift. The point where you feel: I am not separate.

Sometimes I add layers with paint and collage because the landscape enters me in layers too. A place becomes a memory. A texture becomes a feeling. A horizon becomes a question.

Nature doesn’t only make us calm. It makes us honest. And perhaps that is its greatest gift.

Because in that honesty, something is born that often disappears in the city: a quiet form of trust.

NL:

Waarom de natuur ons niet geruststelt, maar wakker maakt

We praten vaak over natuur alsof het een kalmeringsmiddel is. Alsof het bos er is om ons te ontspannen. Alsof de zee bestaat om onze stress te verlagen. En ja, dat gebeurt ook. Maar het is niet het hele verhaal.

Natuur kan ook ongemakkelijk zijn.

Een landschap kan te groot zijn. Te stil. Te onverschillig. Het kan je plannen, je identiteit en je controle uit je handen laten glijden. En precies daar, in dat ongemak, gebeurt iets interessants: je wordt wakker.

In de moderne wereld leven we veel in abstractie. We bewegen van taak naar taak, van scherm naar scherm. Ons lichaam wordt een voertuig voor ons hoofd. En hoe langer we daarin blijven, hoe normaler het voelt. Totdat we ineens ergens staan waar niets je terugspiegelt behalve wind, steen en tijd.

Een ruig landschap vraagt geen mening van je. Het vraagt geen prestatie. Het vraagt geen verklaring. Het is niet ontworpen om jou te begrijpen.

En dat is bevrijdend.

Wanneer ik werk maak vanuit landschap, gaat het mij niet om “mooie natuur”. Het gaat om aanwezigheid. Om de ervaring dat je als mens klein bent, en dat dat niet vernederend is maar verhelderend. Alsof je even uit het middelpunt wordt gehaald en teruggezet in het geheel.

Ik denk dat veel mensen verlangen naar natuur omdat ze daar niet hoeven te functioneren. Maar ik denk dat ze blijven terugkomen omdat natuur iets anders doet: het herinnert je aan een diepere intelligentie. Een zintuiglijke manier van weten.

In mijn mixed media werk probeer ik dat moment vast te houden. Niet het uitzicht, maar de verschuiving. Het punt waarop je voelt: ik ben niet los.

Soms voeg ik lagen toe met verf en collage omdat het landschap in mij ook in lagen binnenkomt. Een plek wordt een herinnering. Een textuur wordt een gevoel. Een horizon wordt een vraag.

De natuur maakt ons niet alleen rustig. Ze maakt ons eerlijk. En misschien is dat wel het grootste geschenk.

Want in die eerlijkheid ontstaat iets wat in de stad vaak verdwijnt: een stille vorm van vertrouwen.

Slow Looking as Resistance: On Attention, Art, and the Body

Fri, 20 Feb 2026 15:18:44 GMT

Slow Looking as Resistance: On Attention, Art, and the Body

We live in a time when attention is constantly being outsourced. Not only to screens, but to systems designed to keep us looking. Faster. More. Further.

The result is subtle but profound: we do look, but we see less.

Slow looking has therefore become almost a radical act. Not spectacular. Not loud. But radical in its simplicity. It is the refusal to merely consume the world.

When I photograph or make a collage, it often begins with a moment of stillness. Not because I’m searching for “inspiration,” but because I can feel that my gaze needs to slow down first. Only then does the landscape enter. Only then does a detail become more than a detail.

Slow looking brings you back into your body.

You suddenly notice: I’m breathing. I feel temperature. I smell earth. I hear distance. Your eyes are no longer a camera, but a sense.

And it is there that something arises which I try to preserve in my work: a form of attention that doesn’t chase, but meets.

I believe art has a special role in this. Not as decoration, but as practice. A work of art can be a place where your gaze is not pulled away, but held. Not through screaming colors or shock, but through layering, silence, and space.

My mixed media techniques help me do this. By combining photography with paint, texture, and transparency, an image emerges that doesn’t feel “finished” in just one way. You can stay with it. You can keep discovering. Just as you keep discovering in a landscape.

Sometimes people say, “Your work feels like there’s something behind it.”

That’s true. Not because I want to hide secrets, but because I believe reality itself is layered. And that only through slowing down do we gain access to the deeper layers of what is already there.

Slow looking is not a luxury. It is a return.

And perhaps it is the most human thing we can still practice in a world that would rather measure us, steer us, and speed us up.

NL:

Langzaam kijken als verzet: over aandacht, kunst en het lichaam

We leven in een tijd waarin aandacht voortdurend wordt uitbesteed. Niet alleen aan schermen, maar aan systemen die ontworpen zijn om ons te laten blijven kijken. Sneller. Meer. Verder.

Het gevolg is subtiel maar groot: we kijken wel, maar we zien minder.

Langzaam kijken is daardoor bijna een radicale daad geworden. Niet spectaculair. Niet luid. Maar radicaal in zijn eenvoud. Het is het weigeren om de wereld alleen te consumeren.

Wanneer ik fotografeer of collage maak, begint het vaak met een moment van stilstand. Niet omdat ik “inspiratie” zoek, maar omdat ik voel dat mijn blik eerst moet vertragen. Pas dan komt het landschap binnen. Pas dan wordt een detail meer dan een detail.

Langzaam kijken brengt je terug in je lichaam. Je merkt opeens: ik adem. Ik voel temperatuur. Ik ruik aarde. Ik hoor afstand. Je ogen worden niet langer een camera, maar een zintuig.

En daar ontstaat iets dat ik in mijn werk probeer te bewaren: een vorm van aandacht die niet jaagt, maar ontmoet.

Ik denk dat kunst daarin een bijzondere rol heeft. Niet als decoratie, maar als oefening. Een kunstwerk kan een plek zijn waar je blik niet wordt weggetrokken, maar wordt vastgehouden. Niet door schreeuwende kleuren of shock, maar door gelaagdheid, stilte en ruimte.

Mijn mixed media technieken helpen mij daarbij. Door fotografie te combineren met verf, textuur en transparantie, ontstaat een beeld dat niet “af” voelt op één manier. Je kunt erin blijven. Je kunt blijven ontdekken. Zoals je ook in een landschap blijft ontdekken.

Soms zeggen mensen: “Je werk voelt alsof er iets achter zit.”

Dat klopt. Niet omdat ik geheimen wil verstoppen, maar omdat ik geloof dat de werkelijkheid zelf gelaagd is. Dat we alleen door vertraging toegang krijgen tot de diepere lagen van wat er al is.

Langzaam kijken is geen luxe. Het is een terugkeer.

En misschien is het wel het meest menselijke wat we nog kunnen oefenen in een wereld die ons liever meet, stuurt en versnelt.

Becoming Human by Accident

Tue, 17 Feb 2026 17:13:51 GMT

On land, small communities, and the kind of connection that has a future

The capital of Saba: The Bottom. A very small community, everybody pretty much depending on eachother. © Françoise Vaal

In recent weeks, I spent time in several very small communities. Tiny islands such as Saba and St. Eustatius. What struck me immediately was the warmth between people. The ease of connection. The cooperation. The quiet willingness to do whatever was needed to keep the community, or ecosystem if you will, functioning.

Everything and everyone seemed to have a place. It was a social system that required no outside audience to exist.

I began to wonder how much the natural environment itself shaped this way of living.

Life at a Human Scale

During my time there, I rarely saw people glued to their phones. They were too busy working, sharing meals, or talking with one another without recording it. On Saba, the Friday afternoon gathering is almost sacred. You simply show up. No invitation needed. No excuse accepted.

I checked my Instagram feed twice in those weeks. Both times it felt unnecessary. That was new.

A Dutch hotel owner on Saba told me there is hardly any crime. Social cohesion is simply too strong. The island is small. You always run into each other. Before you know it, you’re part of the whole. There are only so many roads. (And “steep” there is not an adjective. It’s a lifestyle.)

Is it the isolation? The fact that people genuinely depend on one another? There is less distraction from the “outside world” simply because it isn’t present. Everything happens on the island. And you can’t easily escape it. Social cohesion isn’t optional. It’s necessary.

What surprised me most was how visitors were absorbed into this system. Not as outsiders who came to consume, but as people who, temporarily, belonged. I felt deeply welcome. Not as a tourist, but as someone allowed to breathe along with the whole.

Even on small islands, fragments of world news find their way in. It takes effort not to be absorbed by the state of things. But what brought me back was not an argument or a better explanation.

It was the land. In this case, the island itself.

Soil and rocks under my feet. The colours and shapes of flowers. Wind that did not ask me to perform. Ocean waves that existed long before I formed opinions about people I will never meet.

Belonging Without Judgement

And also something simple: saying good afternoon to everyone you pass. Always. A short conversation with an elderly woman after that greeting, about how we’re doing, what we think of the island, and how we should come back in December for the Christmas decorations. Not as visitors bringing money, but as people temporarily woven into the rhythm of the place.

Walking those islands, I noticed how little was required of me. No opinion to form. No position to defend. The land did not ask who I was, what I believed, or how visible I had become. It simply responded to my presence.

You are there, therefore you belong. Even something as simple as greeting everyone, whether you know them or not, is part of that belonging. You participate without effort.

When the Landscape Leads

Once again, I felt how deeply landscape shapes our wellbeing. How an environment feeds not only the eyes, but the nervous system. How a place can return you to something fundamental: trust. Calm. The freedom to take up space without explanation.

This experience continues to inform my work as an artist. I carry it back into the studio. Into landscapes that are less about looking and more about coming home. My work isn’t about representation or escape. It’s about allowing the viewer to feel what it’s like to belong to land. To feel part of something larger, not because something must be proven, but simply because you are here.

Small communities that live with the land are not nostalgic remnants of the past. They quietly point toward a future where people reconnect with others, with themselves, and with life itself, through respect for the ground that holds them.

That is the future I keep working toward. One landscape at a time.

Françoise

Here I am enjoying the fog on top of the caldera of ‘The Quill’ a dormant volcano on St. Eustatius. © Bruinhof

Nederlands:

(Foto 1) De hoofdstad van Saba: The Bottom. Een heel kleine gemeenschap, waar iedereen zo ongeveer van elkaar afhankelijk is. © Françoise Vaal

In de afgelopen weken bracht ik tijd door in verschillende zeer kleine gemeenschappen. Piepkleine eilanden zoals Saba en St. Eustatius. Wat me meteen opviel was de warmte tussen mensen. Het gemak van contact. De samenwerking. De stille bereidheid om te doen wat nodig was om de gemeenschap, of het ecosysteem zo je wilt, draaiende te houden.

Alles en iedereen leek een plek te hebben. Het was een sociaal systeem dat geen publiek van buitenaf nodig had om te bestaan.

Ik begon me af te vragen in hoeverre de natuurlijke omgeving zelf deze manier van leven vormgaf.

Leven op menselijke schaal

Tijdens mijn verblijf zag ik zelden mensen vastgeplakt aan hun telefoon. Ze waren te druk met werken, samen eten, of met elkaar praten zonder het te filmen of vast te leggen. Op Saba is de vrijdagmiddagborrel bijna heilig. Je komt gewoon opdagen. Geen uitnodiging nodig. Geen excuus wordt geaccepteerd.

Ik checkte mijn Instagram-feed twee keer in die weken. Beide keren voelde het overbodig. Dat was nieuw.

Een Nederlandse hoteleigenaar op Saba vertelde me dat er nauwelijks criminaliteit is. De sociale samenhang is simpelweg te sterk. Het eiland is klein. Je loopt elkaar altijd tegen het lijf. Voor je het weet ben je onderdeel van het geheel. Er zijn maar een beperkt aantal wegen. (En “steil” is daar geen bijvoeglijk naamwoord. Het is een levensstijl.)

Is het de isolatie? Het feit dat mensen echt van elkaar afhankelijk zijn? Er is minder afleiding van de “buitenwereld” simpelweg omdat die er niet is. Alles gebeurt op het eiland. En je kunt er niet gemakkelijk aan ontsnappen. Sociale samenhang is geen keuze. Het is noodzakelijk.

Wat me het meest verraste, was hoe bezoekers in dit systeem werden opgenomen. Niet als buitenstaanders die kwamen consumeren, maar als mensen die er tijdelijk bij hoorden. Ik voelde me oprecht welkom. Niet als toerist, maar als iemand die mee mocht ademen met het geheel.

Zelfs op kleine eilanden vinden flarden van wereldnieuws hun weg naar binnen. Het kost moeite om niet meegezogen te worden door de staat van de wereld. Maar wat me terugbracht was niet een argument of een betere uitleg.

Het was het land. In dit geval: het eiland zelf.

Aarde en rotsen onder mijn voeten. De kleuren en vormen van bloemen. Wind die niet van me vroeg om iets te zijn.

Oceaangolven die al bestonden lang voordat ik meningen vormde over mensen die ik nooit zal ontmoeten.

Erbij horen zonder veroordeling

En ook iets eenvoudigs: iedereen die je passeert goedemiddag zeggen. Altijd. Een kort gesprek met een oudere vrouw na die begroeting, over hoe het gaat, wat we van het eiland vinden, en dat we in december terug zouden moeten komen voor de kerstversiering. Niet als bezoekers die geld meebrengen, maar als mensen die tijdelijk mee verweven raken in het ritme van de plek.

Terwijl ik over die eilanden liep, merkte ik hoe weinig er van mij werd gevraagd. Geen mening om te vormen. Geen positie om te verdedigen. Het land vroeg niet wie ik was, wat ik geloofde, of hoe zichtbaar ik inmiddels was geworden. Het reageerde simpelweg op mijn aanwezigheid.

Je bent er, dus je hoort erbij. Zelfs iets simpels als iedereen groeten, of je die persoon nu kent of niet, is onderdeel van dat erbij horen. Je doet mee zonder moeite.

Wanneer het landschap leidt

Opnieuw voelde ik hoe diep het landschap ons welzijn vormt. Hoe een omgeving niet alleen de ogen voedt, maar ook het zenuwstelsel. Hoe een plek je kan terugbrengen naar iets fundamenteels: vertrouwen. Rust. De vrijheid om ruimte in te nemen zonder uitleg.

Deze ervaring blijft mijn werk als kunstenaar voeden. Ik neem het mee terug het atelier in. In landschappen die minder gaan over kijken en meer over thuiskomen. Mijn werk gaat niet over representatie of ontsnapping. Het gaat over de kijker laten voelen hoe het is om bij het land te horen. Om deel uit te maken van iets groters, niet omdat er iets bewezen moet worden, maar simpelweg omdat je hier bent.

Kleine gemeenschappen die met het land leven zijn geen nostalgische restanten van het verleden. Ze wijzen stilletjes naar een toekomst waarin mensen opnieuw verbinding maken met anderen, met zichzelf, en met het leven zelf, via respect voor de grond die hen draagt.

Dat is de toekomst waar ik naartoe blijf werken. Eén landschap tegelijk.

Françoise

(Foto 2) Hier ben ik, genietend van de mist bovenop de caldera van ‘The Quill’, een slapende vulkaan op St. Eustatius. © Bruinhof

A Year of Salt, Stone, and Studio

Tue, 17 Feb 2026 16:56:20 GMT

Sometimes a year doesn’t unfold in a straight line, but in textures.

Coastline of Basse-Terre (Guadeloupe). © Françoise Vaal

Caribbean Waters — A World Made of Blue

Looking back at the past twelve months, I don’t see a list of events — I feel a sequence of sensory shifts that shaped me quietly, almost imperceptibly.

This is where life touched me. In temperatures. In sounds, colors, and small awakenings.

The year opened in the Caribbean, where everything seemed painted in its own saturated palette. Floating in water so blue it felt unreal, I let myself drift while fish moved around me with effortless grace. Except the sea turtles —
those looked at me with theatrical suspicion.

Above the surface, the plants were outrageous in the best way: huge leaves, sculptural bark, colors that bordered on surreal. This wasn’t just scenery; it was a sensory invitation.

Twenty meters up in the treetops of Basse-Terre, wobbling on a walkway above the jungle floor, I felt delightfully insignificant.

And along the rocky coastline of Guadeloupe, that familiar “Pirates of the Caribbean” feeling swept over me. A reminder that the world still keeps a little mischief around its edges.

France — Stone, Time, and Quiet Strength

The arena of Nîmes © Françoise Vaal

France arrived later in the year, speaking an entirely different language — slow, grounded, ancient.

I wandered through Roman monuments that radiated patience. The arena of Nîmes — which I last visited as a teenager — stood unchanged yet somehow more resonant. Right in the center of the city, it pulls you backward through centuries, inviting you to imagine the crowds, the rituals, the spectacle. Today it still hosts concerts, and it feels like continuity rather than nostalgia.

The millennia-old stones, their textures shaped by time, left a deep imprint. That tactile memory is already finding its way into new artwork.

The town of Collioure. © Françoise Vaal

The Pyrenees and old Catalan villages breathed history in a gentler way.
Collioure — a fortified harbor town where the Catalan flag still waves proudly — reminded me how identity can endure long after borders shift. Remaining authentic is what touched my heart.

Studio Season — Pixels, Paint, and Play

“The Wave” (left) left before it was even dry. “I feel like starting a fire” (right) became the newest addition to vintage look collage collection.

Back home, the studio turned into an adventure of its own.

Photography and paint began to intertwine, creating landscapes that feel both real and dream-pulled — portals disguised as places.

My vintage collage series grew too, with 100-year-old clippings becoming new characters. They have personalities, those little yellowed faces. They look at you as if they know they’re being revived.

When I Look Back

This year wasn’t a list.
It was a deepening.
A return to the senses.

Water shaped me.
Stone grounded me.
Studio play opened something new.

Travel didn’t pull me away from myself — it rooted me further in.

Reflection

A few open-ended reflections for your own transition into the new year:

Which moments from the past year live in your body more than in your memory?
Where did the world surprise your senses?
When did you feel very small — in a liberating way?
What quiet strength revealed itself?
What do you want to carry with you into the next season?

Let the questions settle.
Let them do the slow work.

Wishing You a Sparkling Transition into 2026

Thank you for reading, for following, and for occasionally stepping into my world. Your presence makes this creative path brighter and far more joyful.

May the coming year bring you warmth, rest, creative sparks, and encounters that shift something inside you.

Cheers to new inspiration and the unexpected.

Françoise

Nederlands:

Caribische Wateren — Een Wereld van Blauw

Als ik terugkijk op de afgelopen twaalf maanden, zie ik geen lijst van gebeurtenissen — ik voel een reeks zintuiglijke verschuivingen die me stilletjes hebben gevormd, bijna onmerkbaar.
Hier raakte het leven me. In temperaturen. In geluiden, kleuren en kleine ontwakingen.

(foto 1) Kustlijn van Basse-Terre (Guadeloupe). © Françoise Vaal

Het jaar begon in het Caribisch gebied, waar alles leek geschilderd in zijn eigen verzadigde palet. Drijvend in water dat zó blauw was dat het onwerkelijk voelde, liet ik me meevoeren terwijl vissen zich met moeiteloze gratie om me heen bewogen. Behalve de zeeschildpadden — die keken me aan met theatrale achterdocht.

Boven het wateroppervlak waren de planten op de best mogelijke manier schaamteloos: enorme bladeren, sculpturale boomschors, kleuren die tegen het surrealistische aan zaten. Dit was niet zomaar decor; het was een zintuiglijke uitnodiging.

Twintig meter hoog in de boomtoppen van Basse-Terre, wiebelend op een loopbrug boven de junglegrond, voelde ik me heerlijk nietig.

En langs de rotsachtige kustlijn van Guadeloupe overspoelde dat vertrouwde “Pirates of the Caribbean”-gevoel me. Een herinnering dat de wereld aan haar randen nog steeds een beetje ondeugendheid bewaart.

Frankrijk — Steen, Tijd en Stille Kracht

(Foto 2) De arena van Nîmes © Françoise Vaal

Frankrijk kwam later in het jaar, en sprak een totaal andere taal — traag, geaard, eeuwenoud.

Ik dwaalde door Romeinse monumenten die geduld uitstraalden. De arena van Nîmes — die ik voor het laatst bezocht als tiener — stond onveranderd en toch op de een of andere manier meer resonant. Midden in de stad trekt ze je eeuwen terug, en nodigt ze je uit om je de menigten, de rituelen, het spektakel voor te stellen. Vandaag worden er nog steeds concerten gehouden, en het voelt als continuïteit in plaats van nostalgie.

De millennia-oude stenen, met hun texturen gevormd door de tijd, lieten een diepe indruk achter. Die tastbare herinnering vindt nu al haar weg in nieuw werk.

(Foto 3) Het stadje Collioure. © Françoise Vaal

De Pyreneeën en oude Catalaanse dorpen ademden geschiedenis op een zachtere manier.
Collioure — een versterkt havenstadje waar de Catalaanse vlag nog altijd trots wappert — herinnerde me eraan hoe identiteit kan blijven bestaan, lang nadat grenzen verschuiven. Authentiek blijven is wat mijn hart raakte.

Studiotijd — Pixels, Verf en Spelen

“The Wave” (foto 4 links) vertrok nog voor het droog was. “I feel like starting a fire” ( foto 4 rechts) werd de nieuwste toevoeging aan de vintage look-collagecollectie.

Terug thuis werd het atelier een avontuur op zich.

Fotografie en verf begonnen in elkaar over te lopen, en creëerden landschappen die zowel echt als dromerig aanvoelen — portalen vermomd als plekken.

Ook mijn vintage collageserie groeide verder, waarbij honderd jaar oude knipsels nieuwe personages werden. Ze hebben persoonlijkheden, die kleine vergeelde gezichten. Ze kijken je aan alsof ze weten dat ze opnieuw tot leven worden gewekt.

Als ik terugkijk

Dit jaar was geen lijst.
Het was een verdieping.
Een terugkeer naar de zintuigen.

Water vormde me.
Steen maakte me stevig.
Spelen in het atelier opende iets nieuws.

Reizen trok me niet weg van mezelf — het wortelde me er juist dieper in.

Reflectie

Een paar open reflecties voor je eigen overgang naar het nieuwe jaar:

Welke momenten van het afgelopen jaar leven meer in je lichaam dan in je geheugen?
Waar verraste de wereld je zintuigen?
Wanneer voelde je je heel klein — op een bevrijdende manier?
Welke stille kracht liet zich zien?
Wat wil je meenemen naar het volgende seizoen?

Laat de vragen bezinken.
Laat ze het langzame werk doen.

Ik wens je een sprankelende overgang naar 2026

Dank je wel voor het lezen, voor het volgen, en voor het af en toe binnenstappen in mijn wereld. Jouw aanwezigheid maakt dit creatieve pad lichter en zoveel vreugdevoller.

Moge het komende jaar je warmte brengen, rust, creatieve vonken, en ontmoetingen die iets in je verschuiven.

Proost op nieuwe inspiratie en het onverwachte.

Françoise

The hidden colors of truth

Thu, 23 Oct 2025 12:17:04 GMT

When body and land speak the same language

I love following artists who work with the earth and remind us of our connection to land. Recently I came across an art project called K éyah, Our Home by Eugene Tapahe, and it stopped me cold.

He gathered soil samples from across North America and washed each one until its true color emerged. At first the samples looked alike, but once washed and dried they revealed strikingly different earth tones. Tapahe sees this as a reflection of the diversity of people, places, and communities.

This touched me because I’ve always felt the land holds memory. It’s alive, it nurtures us, and it carries countless expressions of life. Just like us—diverse, yet part of one whole. Too often we forget this connection. Our senses are what bring us back.

We underestimate our senses. They hand us more information than we admit, yet most of us live in our heads, analyzing life through old data and stale assumptions. That isn’t insight, it’s recycling. Real clarity comes when we bring body and mind back together: feel first, then think, then act. In that order, trust grows.

The Seoul Study (pun intended)

In 2011, researchers in Seoul compared people who walked for fifty minutes in a park with those who walked the same time through city streets. The park walkers performed better on mental tasks and reported brighter moods. The city walkers did worse on both counts.

Nature time isn’t optional. It’s brain fuel. Japan understood this back in 1982 when it coined shinrin-yoku, forest bathing, as a pillar of health. Today, Korea and the U.S. also promote it as stress relief. The lesson: once you wake up the senses in nature, thinking sharpens.

Four or Five Legs? Say what?

Michael Cohen, in Reconnecting with Nature, explains how our thoughts drift from reality. People can be taught to believe a dog has five legs if they’re told a tail counts as one. Once learned, it’s hard to go back.

Our senses cut through that confusion. Feel the difference between a tail and a leg, and belief bends back toward truth. Cohen calls this nine-legged well-being: sense reality first, then let reason interpret. That way, thought doesn’t float away from experience.

Cold wind is a simple example. Goosebumps tell you it’s too cold. You think: I need warmth. You act: put on a jacket or go inside. That’s nine-legged well-being.

Ignore the sense and you’re in trouble. You stay outside because everyone else is in T-shirts. Next day you’ve got a cold. That’s what happens when thought outruns feeling.

Assigning Meaning to a Feeling

Take Manja, a woman who visited my counseling practice years ago. She felt adrift in her life, unsure of her marriage, her work, even her friends. She also had a sore throat that doctors couldn’t explain.

When she spoke about feelings, she coughed, then apologized. She said yes to everyone and no to herself, though she didn’t see it that way. One day, while walking, she was drawn to the exposed roots of a fallen tree. She touched them, fascinated.

I asked what the roots meant to her. “They’re revealing something hidden,” she said. I asked when she revealed her true self. “Never.” Then the insight landed. Her cough was protecting her from speaking truths she held back. It was a physical alarm wired long ago: keep emotions in, don’t express them.

Weeks later, her throat was better. More importantly, she recognized that each cough was her body’s way of saying she was blocking her emotions. Over time, once she began to express her needs, the cough disappeared.

Positive Stimuli Drive Away Annoyances

It’s not enough to respond only when something hurts. Positive sensory signals matter just as much, because they show what sustains us. People who anchor those experiences—who remember what feels good and life-giving—are happier than those who don’t.

You can train your mind to recognize them. Ask: what did I feel, what triggered it, which sense was involved? If an interaction leaves you heavy, note it. If stepping away feels lighter, note that too. Each recognition stores a truth you can use again.

Closing Thoughts

Your senses deliver raw truth. Your mind adds meaning, but it distorts if it runs ahead. Health comes from keeping them together: feel first, then think, then act.

The work of Eugene Tapahe shows this clearly. Beneath the surface, hidden colors wait to be revealed. Our bodies work the same way. When we listen, what’s buried comes into view, and it’s often more beautiful than we expect.

Nine-legged thinking is not just a practice for well-being. It’s also a way of remembering our place in the larger whole, where body and land, sense and meaning, belong to the same conversation.

Feel + Think + Act = Wellbeing

Françoise

NL: --------------

Ik volg graag kunstenaars die met de aarde werken en ons herinneren aan onze verbondenheid met het land. Onlangs stuitte ik op een kunstproject genaamd Kéyah, Our Home van Eugene Tapahe, en het raakte me diep.

Hij verzamelde grondmonsters van overal in Noord-Amerika en waste elk monster totdat de ware kleur tevoorschijn kwam. In het begin leken de monsters op elkaar, maar eenmaal gewassen en gedroogd onthulden ze opvallend verschillende aardetinten. Tapahe ziet dit als een weerspiegeling van de diversiteit van mensen, plaatsen en gemeenschappen.

Dat raakte me, omdat ik altijd heb gevoeld dat het land herinnering draagt. Het leeft, het voedt ons, en het bevat talloze uitdrukkingen van leven. Net als wij — divers, maar deel van één geheel. Te vaak vergeten we die verbondenheid. Het zijn onze zintuigen die ons weer terugbrengen.

We onderschatten onze zintuigen. Ze geven ons veel meer informatie dan we toegeven, maar de meesten van ons leven in hun hoofd, analyseren het leven aan de hand van oude gegevens en versleten aannames. Dat is geen inzicht, dat is recyclen. Echte helderheid ontstaat wanneer we lichaam en geest weer samenbrengen: eerst voelen, dan denken, dan handelen. In die volgorde groeit vertrouwen.

De Seoul-studie

In 2011 vergeleken onderzoekers in Seoul mensen die vijftig minuten in een park wandelden met mensen die even lang door stadsstraten liepen. De parkwandelaars presteerden beter op mentale taken en meldden een beter humeur. De stadswandelaars scoorden op beide vlakken slechter.

Tijd in de natuur is geen luxe. Het is hersenvoeding. Japan begreep dit al in 1982, toen het shinrin-yoku — bosbaden — tot een pijler van gezondheid maakte. Tegenwoordig promoten ook Korea en de VS het als stressverlichting. De les: zodra je je zintuigen in de natuur wakker maakt, wordt je denken scherper.

Vier of vijf poten? Hoezo?

Michael Cohen legt in Reconnecting with Nature uit hoe onze gedachten van de werkelijkheid kunnen afdrijven. Mensen kunnen geleerd worden te geloven dat een hond vijf poten heeft, als hen verteld wordt dat de staart meetelt. En als je dat eenmaal hebt geleerd, is het moeilijk om terug te keren.

Onze zintuigen snijden dwars door die verwarring heen. Voel het verschil tussen een staart en een poot, en je overtuiging buigt weer terug naar de waarheid. Cohen noemt dit nine-legged well-being: ervaar eerst de werkelijkheid via je zintuigen, laat dan je verstand interpreteren. Zo blijft het denken geworteld in de ervaring.

Koude wind is een eenvoudig voorbeeld. Kippenvel vertelt je dat het te koud is. Je denkt: ik heb warmte nodig. Je handelt: je trekt een jas aan of gaat naar binnen. Dat is nine-legged well-being.

Negeer je het gevoel, dan kom je in de problemen. Je blijft buiten omdat iedereen in T-shirts loopt. De volgende dag ben je verkouden. Dat is wat er gebeurt als denken sneller gaat dan voelen.

Betekenis geven aan een gevoel

Neem Manja, een vrouw die jaren geleden mijn praktijk bezocht. Ze voelde zich stuurloos in haar leven — onzeker over haar huwelijk, haar werk, zelfs haar vrienden. Ze had ook een zere keel waar artsen geen verklaring voor vonden.

Telkens als ze over gevoelens sprak, begon ze te hoesten en verontschuldigde ze zich. Ze zei ja tegen iedereen en nee tegen zichzelf, al zag ze dat niet zo. Op een dag, tijdens een wandeling, werd ze aangetrokken door de blootliggende wortels van een omgevallen boom. Ze raakte ze aan, gefascineerd.

Ik vroeg wat de wortels voor haar betekenden. “Ze laten iets verborgen zien,” zei ze.
Ik vroeg wanneer zij haar ware zelf liet zien. “Nooit.”
Toen viel het kwartje. Haar hoest beschermde haar tegen het uitspreken van de waarheden die ze inslikte. Het was een oud lichamelijk alarm: houd je gevoelens binnen, druk ze niet uit.

Weken later was haar keel beter. Belangrijker nog: ze herkende dat elke hoest een signaal was van haar lichaam dat ze haar emoties blokkeerde. Na verloop van tijd, toen ze begon te uiten wat ze nodig had, verdween de hoest.

Positieve prikkels verdrijven ergernissen

Het is niet genoeg om alleen te reageren wanneer iets pijn doet. Positieve zintuiglijke signalen zijn even belangrijk, omdat ze laten zien wat ons voedt en in leven houdt. Mensen die die ervaringen verankeren — die onthouden wat goed en levend voelt — zijn gelukkiger dan degenen die dat niet doen.

Je kunt je geest trainen om ze te herkennen. Vraag jezelf: wat voelde ik, wat riep dat gevoel op, welk zintuig was erbij betrokken? Als een ontmoeting je zwaar achterlaat, merk dat op. Als afstand nemen lichter voelt, merk dat ook op. Elke herkenning slaat een waarheid op die je later kunt gebruiken.

Slotgedachten

Je zintuigen leveren rauwe waarheid. Je verstand voegt betekenis toe, maar raakt verstoord als het vooroploopt. Gezondheid ontstaat wanneer ze samenwerken: voel eerst, denk dan, handel daarna.

Het werk van Eugene Tapahe laat dit helder zien. Onder het oppervlak wachten verborgen kleuren om onthuld te worden. Onze lichamen werken op dezelfde manier. Wanneer we luisteren, komt wat begraven lag tevoorschijn — en het is vaak mooier dan we dachten.

Nine-legged thinking is niet alleen een methode voor welzijn. Het is ook een manier om ons te herinneren aan onze plaats in het grotere geheel — waar lichaam en land, gevoel en betekenis, deel uitmaken van hetzelfde gesprek.

Voelen + Denken + Handelen = Welzijn

Françoise

How to hug a tree (and not feel ridiculous)

Thu, 23 Oct 2025 12:04:40 GMT

Revisiting my old “woo-woo” guide among the beech trees

I didn’t set out to become a tree hugger, but the beech trees had other plans.

This morning, I went back to a forest of beeches, smooth-barked giants that feel like old friends who’ve been waiting patiently while I ran around living a noisy, distracted life. Standing among them again, it was like walking into a reunion: no small talk, no awkward pauses, just an unspoken welcome.

There’s a comfort in these woods that’s hard to put into words. The beeches don’t judge, don’t hurry, don’t ask for anything. They just are. And being with them, I remember that maybe that’s enough for me too.

Confession: I Once Wrote a Guide to Hugging Trees

Some years back, I wrote a blog post called “Become a Serious Tree Hugger in 7 Steps.” Yes, I realize how that sounds—woo-woo, a little out there. Breathing with trees? Asking their permission? It’s the kind of thing that makes skeptics roll their eyes.

And yet, that post ended up reaching tens of thousands of readers. Apparently, I wasn’t the only one who felt there might be something more going on between us and the trees. People recognized themselves in it, or at least felt a tug of curiosity.

The gist of it:

Go outside. (Yes, you have to leave the Wi-Fi.)
Pick a tree that attracts you, its bark, its shape, or simply its presence.
Stand beside it, and silently ask permission to connect. If it feels wrong, try another tree (this is very important!)
Hold your breath until you really need to inhale, then touch the tree.
Breathe calmly while keeping that connection.
Release, repeat, and give it at least ten minutes. Remember: your carbon dioxide becomes the tree’s food; the tree’s oxygen becomes your lifeline. You are connected.
Notice what’s shifted. Do you feel calmer, more grounded, maybe even oddly grateful?

If you end up hugging the tree, well, congratulations. You’re a tree hugger!

Back to the Beech Woods

Today, standing in front of a tall beech, I put my own old advice to the test. I held my breath, placed my hand on the cool, smooth bark, and fell into that rhythm: release, inhale, touch, repeat.

Somewhere in those minutes, the noise in my head softened. My chest felt lighter. The tree didn’t laugh at me or roll its eyes, it just stood there, solid and silent, exactly as it always has. And in its steadiness, I found my own.

When I first wrote that blog, I thought it was just a playful experiment. A little woo-woo exercise in connecting with nature. But the fact that it struck a chord with so many people tells me there’s real truth in it.

The trees don’t care if you feel silly. They don’t care if you call it “tree hugging” or just “breathing in the woods.” They just keep offering oxygen, stillness, and perspective. And all we have to do is show up, breathe with them, and let ourselves remember what it means to belong.

If you were to hug a tree, which one would it be—and would you admit it publicly?

Françoise

NL: -------------

Ik was nooit van plan een boomknuffelaar te worden, maar de beuken hadden andere plannen.

Vanmorgen ging ik terug naar een beukenbos — gladschorsige reuzen die voelen als oude vrienden, die geduldig hebben gewacht terwijl ik rondrende in een luidruchtig, afgeleid leven. Tussen hen staan was alsof ik een reünie binnenliep: geen smalltalk, geen ongemakkelijke stiltes, alleen een onuitgesproken welkom.

Er is een troost in dit bos die moeilijk in woorden te vangen is. De beuken oordelen niet, haasten niet, vragen niets. Ze zijn gewoon. En als ik bij hen ben, herinner ik me dat dat misschien ook voor mij genoeg is.

Bekentenis: ik schreef ooit een handleiding voor het knuffelen van bomen

Een aantal jaar geleden schreef ik een blogpost met de titel “Word een Serieuze Boomknuffelaar in 7 Stappen.”
Ja, ik weet hoe dat klinkt — zweverig, een beetje vreemd. Ademhalen met bomen? Hun toestemming vragen? Het is precies het soort ding waar sceptici hun ogen van rollen.

En toch bereikte die post uiteindelijk tienduizenden lezers. Blijkbaar was ik niet de enige die voelde dat er iets diepers speelt tussen ons en de bomen. Mensen herkenden zichzelf erin — of voelden op zijn minst een vleugje nieuwsgierigheid.

De kern ervan:

Ga naar buiten. (Ja, je moet de wifi achterlaten.)
Kies een boom die je aantrekt — door zijn schors, zijn vorm, of gewoon zijn aanwezigheid.
Ga naast hem staan en vraag in stilte om verbinding te mogen maken. Voelt het niet goed? Probeer dan een andere boom (heel belangrijk!).
Houd je adem in tot je echt moet inademen, en raak dan de boom aan.
Adem rustig terwijl je die verbinding vasthoudt.
Laat los, herhaal, en neem er minstens tien minuten voor. Vergeet niet: jouw koolstofdioxide wordt het voedsel van de boom; de zuurstof van de boom wordt jouw levensadem. Jullie zijn verbonden.
Merk op wat er is verschoven. Voel je je rustiger, meer gegrond, misschien zelfs dankbaar?

En als je uiteindelijk de boom omhelst — gefeliciteerd. Je bent officieel een boomknuffelaar.

Terug in het beukenbos

Vandaag, terwijl ik voor een hoge beuk stond, besloot ik mijn eigen oude advies uit te proberen. Ik hield mijn adem in, legde mijn hand op de koele, gladde schors en viel in dat ritme: loslaten, inademen, aanraken, herhalen.

Ergens in die minuten werd het stiller in mijn hoofd. Mijn borst voelde lichter. De boom lachte me niet uit, rolde niet met zijn ogen — hij stond er gewoon, stil en stevig, precies zoals altijd. En in zijn standvastigheid vond ik de mijne terug.

Toen ik die blog destijds schreef, dacht ik dat het gewoon een speels experiment was. Een licht zweverige oefening in natuurverbinding. Maar het feit dat het bij zoveel mensen iets raakte, vertelt me dat er iets echts in zit.

De bomen kan het niets schelen of je je een beetje belachelijk voelt. Het maakt ze niet uit of je het “boomknuffelen” noemt of gewoon “ademhalen in het bos.” Ze blijven zuurstof, stilte en perspectief aanbieden. En alles wat wij hoeven te doen, is verschijnen, met ze ademen, en onszelf herinneren aan wat het betekent om ergens bij te horen.

Als jij een boom zou omhelzen, welke zou het zijn — en zou je het hardop durven toegeven?

Françoise

Freeing yourself by turning off language

Thu, 23 Oct 2025 11:46:27 GMT

Labeling life isn't living it

In earlier posts, I’ve argued that our thoughts often drown out our senses, and that this imbalance makes us unwell. I showed how people start to heal when they listen to what their body tells them instead of what their mind insists is true. Art, nature, and sensory awareness all cut through the noise in ways words rarely can. This piece takes that further: what happens when we switch language off altogether.

To engage all our senses, we need to stop naming. We name, judge, analyze, and classify until experience shrinks into labels. Language can be useful, but it also blinds us to what’s right in front of us.

People sense this. It’s why meditation, mindfulness, and retreats keep growing. They give us permission to drop constant analysis and actually feel what’s happening. That’s harder than it sounds.

A simple practice:

Go for a walk and refuse to name what you encounter. Don’t call the bird a bird, or the flower a flower. Just hear, smell, see, feel. Naming turns the experience into a concept. Without language, you’re left with raw perception.

When I do this early in the morning, the air feels thicker, almost dimensional. Awareness sharpens. The mind stops trying to own everything, and suddenly I’m inside the world instead of hovering over it. A brief meditation without sitting still.

So ask yourself: when your body asks for rest, do you actually feel it, or do you rationalize it away? When you’re in nature, are you there—or are you scrolling through your mental to-do list?

Here’s another great exercise for “Letting Go of Thinking without meditating” :

Humans lean heavily on vision. For our ancestors, scanning the environment meant survival. For us, it means a nonstop flood of images and an equally nonstop stream of judgments.

Beautiful. Ugly. Odd. Nice. Stay away from there. I want this. I don’t want that. We think all day, whether we notice it or not.

Here’s a way to interrupt it. Take a sketchpad and a pencil outside. Sit somewhere natural: a garden, a park, a beach. Put the blank sheet on your lap—it stands for the space around you. Close your eyes.

Listen. If a sound comes from the right, put your pencil on the right side of the paper. Keep the pencil there. Each time you hear a sound, let your hand travel in that direction, drawing a line or shape. Don’t lift the pencil. Don’t open your eyes. If the sound is human, draw it as well, giving it the shape or weight it feels like in your body.

When you’re done, open your eyes. Look at what you made. It’s a map of sound, not sight. Notice your first reaction. Did feelings or judgments surface? Did old beliefs try to insert themselves?

The point isn’t the drawing. It’s what you learned about presence when you stopped looking, stopped labeling, and let another sense lead.

This isn’t abstract theory. I’ve seen again and again how people discover something vital the moment they stop trying to explain their experience and allow their senses to take over.

Tom: sensing the tree’s truth

Tom and I had walked together many times, but he was still caught in his head. He knew he overthought, but thinking about thinking is just another trap. One morning he stopped in front of a plane tree. He stared in silence, and for once, words didn’t rush in.

Finally he said, almost surprised at himself: “This tree doesn’t have to think that it should shut up and get on with it.” The phrase had been buried in him since childhood, inherited from his father. It was the language of duty, not of life.

But what struck him wasn’t the sentence—it was the contrast. The tree’s presence wasn’t in words. It didn’t need to explain or justify itself. It simply was, and Tom felt that truth without naming it.

In that moment, his body knew what his mind had fought for years: the belief didn’t fit. He wasn’t meant to live as an endless command. The tree’s silent authenticity gave him permission to feel his own.

Lisa: the pine reaching for light

Lisa’s story had been told in words all her life: her mother’s criticisms, her own belief that she wasn’t good enough. Words had weighed her down more than any physical burden could.

During a nature counseling walk with me she noticed two pine trees, one small, one tall. At first she spoke the script: “I’m like the small one, stuck in the shadow.” Then she went very quiet and looked again. Instead of naming and judging, she started noticing and feeling. Just feeling.

She saw how some of the small pine’s branches stretched toward the light. She didn’t describe it as weakness anymore. She felt its persistence, its quiet insistence on growth.

Her old belief—that she was trapped in shadow—lost its grip in that moment. Not because she argued against it, but because her senses showed her something different. The pine wasn’t bound by words like “less than” or “not enough.” It simply reached.

For the first time, Lisa allowed herself to feel the same possibility. The shift came not from more language, but from seeing and sensing without judgment.

When was the last time you really noticed the nature on your way to work? What would happen if you stopped to look, without naming or judging, and just let yourself feel it?

You don’t need the perfect words to understand your own life. Step outside, drop the labels, and notice what your body already knows. The world speaks fluently without language—if you let it.

Françoise

Don't name it, feel it

Tue, 26 Aug 2025 11:53:33 GMT

Why healing starts with feeling, not thinking

Under normal conditions, your senses don’t lie. If you’ve ever visited a house of mirrors, you know they can be fooled, but only when we’ve built the illusion ourselves. The mind plays tricks more subtly. It can fool you for years, and worse, convince you that what you’re thinking is reality.

If that thought lifts you up, fine. But most of the time, we believe the ones that quietly chip away at us.

Humans can do something remarkable: we think in symbols, words, and abstract ideas. It’s a neat trick, but also a dangerous one. We start treating words like facts. Say “I don’t feel well” ten times, and your body will start to agree. Thoughts begin to override the senses. We make assumptions and rarely check if they’re true. With the speed of daily life, who has time to investigate every passing idea?

Nature doesn’t work that way. It doesn’t use words or slap labels on things. No labels means no judgment. Nature is always in the present. It speaks in color, scent, temperature, vibration, movement, stillness. It’s tuned for harmony, not opinions. It’s had a few million years to get it right. Humanity, driven by language and ideas, hasn’t done nearly as well. We’re not great at maintaining balance—within ourselves or with the world.

“Nature never deceives us; it is always us who deceive ourselves.”
– Jean-Jacques Rousseau

“I think I feel like…”
Nope. That’s not how it works. You’re either feeling or you’re thinking. Ideally, you feel first and let the thought come after.

Most of us have had a moment when something stirs inside and there are no words for it. That’s where it gets tricky. The unfamiliar invites doubt. Doubt calls in the mind to explain or justify the feeling. Soon, you’ve talked yourself out of trusting it. That’s how we start abandoning ourselves.

Some even say, “I feel this way, but I know it’s not true.” That’s a contradiction. Your senses are giving you real information. If a situation makes you feel unsafe, that feeling is true for you. The fact that others don’t share it doesn’t make it false. Dismissing your own senses to follow someone else’s opinion is common—and corrosive.

Clients often told me, “I felt it, but I didn’t listen.” That’s the point. You’re supposed to listen. You’re supposed to notice the difference between a thought and a true feeling. That’s how you learn to trust yourself.

Here are a few examples from my counseling practice:

1. Motorcycles and the Art of Feeling
Erik was reeling after a divorce. He couldn’t stop replaying the arguments in his head. He understood what had happened—logically—but he didn’t feel better. He was stuck in thought.

So I asked him, “What used to make your senses come alive?” It took a while, but something flickered.

“I felt amazing riding my motorcycle,” he said. “Leaning into the curves, wind in my face, rain soaking my helmet. That’s when I felt alive.”

Then came the punch: “I sold the bike when the kids were born. I thought that was the responsible thing to do.”

The look on his face was shame, then clarity. He’d traded real, vital feelings for a belief about what fathers are supposed to do.

He had also stopped listening to music, walking the beach at sunset, treating himself to one very fancy dinner a year. Not because he didn’t want to—but because those pleasures didn’t fit the image of who he thought he had to be.

When Erik saw this clearly, something shifted. He booked a table at a Michelin-starred restaurant. He test rode a new bike. The heavy thoughts loosened. He returned to himself, one sense at a time.

2. Whose Fear Are You Living?
Birgit came to talk about her mother. The relationship was tense, full of nagging and clashing views. It turned out her mother saw the world as a dangerous place. That fear had shaped Birgit’s childhood.

“She never let me play in the forest,” Birgit told me. “Afraid I’d get hurt or dirty. I used to think she was protecting me. But now I see—she was afraid she couldn’t handle it. It wasn’t really about me.”

We went to the forest together after a storm. The path was muddy. I asked her what she felt.

“I want to stomp in that mud like a child,” she said, grinning.

“What’s stopping you?”

“In the past, my mother’s voice would have. Now—nothing.”

She jumped in. The squish of it, the smell of wet earth, the weight of her boots—it brought her straight into her body. Into her own senses. She’d been following someone else’s fear for years. That day, she left it behind in the mud.

3. When Words Fall Short
Eduard and Bianca were stuck. Eduard was quick with words. Bianca wasn’t. He kept saying he wanted to feel loved, but only accepted verbal proof. I pointed out the contradiction. He wanted to feel something, but demanded words to make it real.

When did he last feel loved?

“When she made my favorite dinner,” he said.

It wasn’t the sentence, “I love you,” that moved him. It was the warmth of a familiar taste. The comfort. The care.

Bianca expressed herself through action. Once they saw that, the stalemate broke. He stopped expecting speeches. She stopped feeling inadequate. They found each other again—through the senses, not through talking it to death.

And Then There’s Art.
Art doesn’t try to explain. It bypasses the mind and speaks to the body first. Before you understand it, you feel it. A painting hits you in the chest. A sound pulls at something wordless in you. Then the brain arrives, a little late, trying to make sense of what just happened.

That’s why I make the kind of art I do. I work with wild, rugged landscapes—geysers, deserts, mountains—and turn them into portals. Not metaphorical ones. Visual ones. Openings that suggest there’s something just beyond what we see. I build these worlds in mixed media, combining photography, paint, and texture until something else shows up. Something you can’t name but can feel.

What draws me to this process is how physical it is. Choosing the image, touching the surface, smudging the paint,

scraping it back again—it’s all done with the body. Sometimes I work fast, chasing a sense. Other times, I slow down and let it come through like a whisper. The landscape doesn’t tell me what to do in words. It stirs something in my gut. A pulse. An image. A sense of awe, or sometimes grief.

That’s the whole point for me: to make something that can’t be fully explained, only experienced. My best pieces are the ones where people stand in front of it and say, “I don’t know why, but this gives me a feeling.” That’s enough. That’s the power of art. It opens the door to the senses again, especially in a world that teaches us to trust only what can be said out loud.

We’re not here to explain everything. We’re here to feel more than we’ve been told we’re allowed to.
Art knows that.

So does nature.

NL:

Onder normale omstandigheden liegen je zintuigen niet.
Als je ooit een spiegelpaleis hebt bezocht, weet je dat ze misleid kunnen worden, maar alleen wanneer we de illusie zelf hebben opgebouwd. De geest speelt subtielere trucs. Hij kan je jarenlang voor de gek houden, en erger nog, je ervan overtuigen dat wat je denkt de werkelijkheid ís.

Als die gedachte je optilt, prima. Maar meestal geloven we juist de gedachten die ons langzaam en stilletjes ondermijnen.

Mensen kunnen iets buitengewoons: we denken in symbolen, woorden en abstracte ideeën. Een knappe kunst, maar ook een gevaarlijke. We gaan woorden behandelen alsof het feiten zijn. Zeg tien keer “Ik voel me niet goed” en je lichaam gaat het geloven. Gedachten beginnen de zintuigen te overheersen. We nemen aannames voor waar aan en checken zelden of ze kloppen. En met de snelheid van het dagelijks leven, wie heeft er tijd om elke gedachte die voorbijkomt te onderzoeken?

De natuur werkt niet zo. Ze gebruikt geen woorden, plakt geen labels. Geen labels betekent geen oordeel. De natuur is altijd in het nu. Ze spreekt in kleur, geur, temperatuur, trilling, beweging, stilte. Ze is afgestemd op harmonie, niet op meningen. Ze heeft er een paar miljoen jaar over gedaan om dat te perfectioneren. De mensheid, gedreven door taal en ideeën, heeft het een stuk minder goed gedaan. We zijn niet bepaald sterk in het behouden van balans—niet in onszelf en niet met de wereld.

“De natuur bedriegt ons nooit; het is altijd onszelf die ons bedriegen.”
– Jean-Jacques Rousseau

“Ik denk dat ik voel dat… ”

Nee. Zo werkt het niet. Je voelt, of je denkt. Idealiter voel je eerst en laat je daarna de gedachte komen.

De meesten van ons kennen een moment waarop er iets in ons beweegt waarvoor geen woorden bestaan. Dáár wordt het lastig. Het onbekende wekt twijfel. Twijfel roept de geest erbij om het gevoel uit te leggen of te rechtvaardigen. Voor je het weet heb je jezelf uitgepraat om het te vertrouwen. Zo beginnen we onszelf te verlaten.

Sommigen zeggen zelfs: “Ik voel dit, maar ik weet dat het niet waar is.” Dat is een tegenspraak. Je zintuigen geven je échte informatie. Als een situatie je een onveilig gevoel geeft, dan ís dat gevoel waar voor jou. Dat anderen het niet delen, maakt het niet onwaar. Je eigen zintuigen negeren om iemand anders’ mening te volgen is heel gebruikelijk—en heel ondermijnend.

Cliënten vertelden me vaak: “Ik voelde het, maar ik luisterde niet.” Dat is juist de kern. Je hoort te luisteren. Je hoort het verschil te merken tussen een gedachte en een echt gevoel. Dát is hoe je leert jezelf te vertrouwen.

Enkele voorbeelden uit mijn praktijk:

1. Motoren en de kunst van voelen

Erik worstelde na een scheiding. Hij bleef de ruzies in zijn hoofd herhalen. Logisch begreep hij alles, maar beter voelde hij zich niet. Hij zat vast in gedachten.

Dus vroeg ik: “Wat bracht je zintuigen vroeger tot leven?”
Het duurde even, maar toen kwam er iets.

“Op de motor,” zei hij. “Bochten nemen, de wind in mijn gezicht, de regen op mijn helm. Dan voelde ik me levend.”

En toen de klap: “Ik heb de motor verkocht toen de kinderen kwamen. Ik dacht dat dat verantwoordelijk was.”

Zijn blik was eerst schaamte, daarna helderheid. Hij had echte, vitale gevoelens ingeruild voor een overtuiging over wat vaders horen te doen.

Hij was ook gestopt met muziek luisteren, met bij zonsondergang over het strand lopen, met zichzelf jaarlijks op een luxueus diner trakteren. Niet omdat hij dat niet wilde—maar omdat het niet paste bij het beeld van wie hij dacht dat hij moest zijn.

Toen Erik dit helder zag, veranderde er iets. Hij reserveerde een tafel bij een Michelin-restaurant. Hij maakte een proefrit op een nieuwe motor. De zware gedachten losten wat op. Hij vond zichzelf terug, één zintuig tegelijk.

2. Wiens angst leef jij?

Birgit kwam praten over haar moeder. De relatie was gespannen, vol kritiek en botsende meningen. Het bleek dat haar moeder de wereld zag als gevaarlijk. Die angst had Birgits jeugd gevormd.

“Ze liet me nooit in het bos spelen,” vertelde Birgit. “Bang dat ik me zou bezeren of vies werd. Ik dacht altijd dat ze me wilde beschermen. Maar nu zie ik: ze was bang dat zíj het niet aan zou kunnen. Het ging eigenlijk niet om mij.”

We gingen samen naar het bos na een storm. Het pad was modderig. Ik vroeg wat ze voelde.

“Ik wil stampen in die modder als een kind,” zei ze met een brede glimlach.

“Wat houdt je tegen?”

“Vroeger mijn moeders stem. Nu—niets.”

Ze sprong erin. Het gesop, de geur van natte aarde, het gewicht van haar laarzen—het bracht haar direct in haar lichaam. In haar eigen zintuigen. Jarenlang had ze de angst van iemand anders gevolgd. Die dag liet ze hem achter in de modder.

3. Wanneer woorden tekortschieten

Eduard en Bianca zaten vast. Eduard was snel met woorden. Bianca niet. Hij zei steeds dat hij zich geliefd wilde voelen, maar accepteerde alleen bewijs in woorden. Ik wees hem op de tegenspraak. Hij wilde iets voelen, maar eiste woorden om het echt te maken.

Wanneer had hij zich voor het laatst geliefd gevoeld?

“Toen ze mijn lievelingseten maakte,” zei hij.

Het was niet de zin “Ik hou van je” die hem raakte. Het was de warmte van een vertrouwde smaak. De geborgenheid. De zorg.

Bianca sprak via daden. Toen ze dit beiden inzagen, verdween de impasse. Hij stopte met het eisen van speeches. Zij stopte zich ontoereikend te voelen. Ze vonden elkaar terug—door de zintuigen, niet door er eindeloos over te praten.

En dan is er kunst.

K unst probeert niet uit te leggen. Ze gaat de geest voorbij en spreekt eerst tot het lichaam. Voor je iets begrijpt, voel je het. Een schilderij treft je in de borst. Een klank trekt aan iets woordeloos in je. Pas daarna komt het brein, een beetje te laat, dat probeert te bevatten wat er gebeurde.

Daarom maak ik de kunst die ik maak. Ik werk met ruige, ongetemde landschappen—geisers, woestijnen, bergen—en vorm die om tot portalen. Niet metaforische, maar visuele openingen. Doorgangen die suggereren dat er iets is, net voorbij wat je ziet. Ik bouw deze werelden in mixed media: fotografie, verf, textuur, tot er iets nieuws verschijnt. Iets dat je niet kunt benoemen, maar wel kunt voelen.

Wat me zo aantrekt in dit proces, is hoe lichamelijk het is. Beelden kiezen, de ondergrond aanraken, verf uitvegen, weer wegkrassen—het gebeurt allemaal met het lichaam. Soms werk ik snel, jagend op een gevoel. Soms langzaam, alsof het als een fluistering doorkomt. Het landschap vertelt me niet in woorden wat ik moet doen. Het roert iets in mijn buik. Een puls. Een beeld. Een gevoel van ontzag, of soms van verdriet.

Dat is voor mij de kern: iets maken dat niet volledig kan worden uitgelegd, maar wel ervaren. Mijn beste werken zijn die waarbij mensen ervoor staan en zeggen: “Ik weet niet waarom, maar dit geeft me een gevoel.” Dat is genoeg. Dat is de kracht van kunst. Ze opent de deur naar de zintuigen opnieuw, juist in een wereld die ons leert enkel te vertrouwen op wat hardop gezegd kan worden.

We zijn hier niet om alles uit te leggen. We zijn hier om méér te voelen dan ons is toegestaan.
Kunst weet dat.

En de natuur ook.

Françoise

Tired of Pretending You’re Not Already Whole?

Wed, 06 Aug 2025 12:25:09 GMT

How nature cuts through shame, burnout, and self-doubt, without saying a word.

In The Power of Unthinking, I wrote about the quiet intelligence of the body, how instincts, not thoughts, often hold the truth. And in Wellness is Missing Something, I explored how many self-care routines bypass the deeper need for connection. This piece continues that thread.

Meet Jerry and Lisa, two people shaped by pressure, guilt, and performance. What changed wasn’t a perfect plan or new mindset. It was a tree, a cow, a long silence. When they stepped into nature and let their senses lead, they began to remember who they were, without needing to fix, prove, or achieve a thing.

JERRY - The Place He Chose for Eternity

When I first started working with Jerry, an illustrator who sought my help, he told me his body had begun to push back. His heart would skip a beat now and then. Even though he stayed active, he sometimes felt out of breath. He had random twitches, sore muscles. He chalked it up to his workouts, maybe he’d pulled something. But instead of listening to what his body was trying to tell him, he doubled down. He pushed harder, thinking that more exercise would fix it. What had once been a release now felt like a pressure. He had to keep moving. His logical mind insisted it was the only way to feel better. But it backfired. Deep down, he knew something else was going on. "I’m afraid it’s in my head," he admitted.

Jerry used the word must a lot. As if to balance it out, his mind often wandered to calmer places, memories of sailing holidays where he stood at the helm of a boat. He loved watching shows like Deadliest Catch or documentaries about the Sea Shepherd crews. Those were the only things that still stirred something in him. They gave him a quiet kind of hope. He felt those people were doing something meaningful. Maybe he wanted to do that too.

Still, the next morning, he put his jacket back on, fought traffic, and made his way to the studio, dreaming of wild oceans. He thought of his childhood trips to an island with his parents. Hours spent wandering the beaches, beachcombing, watching the horizon. The idea of living and creating on one of the islands became more and more tempting. That, he said, would feel like real life.

During his recovery phase, we worked a lot on sensory awareness. One day I took him for a walking session in the woods. After some breathing exercises, I asked him to find a place where he could imagine staying forever. "Forever? That’s a long time," he laughed. He wandered off. First to a big beech tree, then to a bench on a hill. He lingered briefly, but neither place held him. I watched as he disappeared into the forest.

A few minutes later, Jerry returned. He stood beside me, turned slowly, and said, “This is the spot.”

I asked what had been off about the other places.

“Too closed in,” he said. “There’s always something blocking the way. Here, everything’s open. I still have all options.”

I pointed out that it had been his senses, not his thoughts, that brought him here.
“So,” I asked, “what do your senses love most right now?”
He smiled. “Space. Big space. Like the sea. Or those meadows that go on forever. That always makes me feel calm.” He paused, then added, “The wind on my face, walking for miles on the beach, like I did with my parent, that makes me happy.”

When I asked what that might mean for his life now, he didn’t miss a beat.
“It means I need freedom. I need room to move in every direction.”

“And how does it feel,” I asked, “to be led by your senses?”

His whole face lit up. “So normal!”

LISA – From shame and exhaustion to a moment of peace

By the time Lisa shared the truth, we’d already had a few emotional talks. She was a team leader at an educational institute and admitted she followed her boss’s orders without question. She worked hard to please him, did everything she could to get it right. But the calm she used to feel during her morning bike ride through the forest was long gone.

At home, things didn’t feel much better. After putting her kids to bed, she collapsed on the couch, too drained to move. Toys were everywhere. The kitchen was a mess. She blamed herself for not cleaning up. That shame quickly grew into something heavier. Maybe she was just a bad mother?

To escape the weight of that thought, she stayed up late watching soap operas. She liked the strong women on screen, their confidence, their clarity. But once she went to bed, she felt small. A failure. Her mother’s voice echoed: If it’s not a ten, you’ll never be anything. Lisa lay in bed with that thought and often slept badly.

Still, when the kids were off to school and she biked to work, her mind wandered. She imagined how it would feel if someone simply appreciated her. A kind word. A compliment. Or better yet, falling in love again—and someone falling in love with her. They’d go on a picnic in the countryside. Rent a cottage in the woods. Sit together and enjoy doing nothing at all.

She lit up when she talked about childhood weekends at a friend’s grandmother’s house. They played outside all day. Lunch was often served under the trees, just sandwiches and the sound of birds. “I could just be there,” she said with a faraway look in her eyes.

It didn’t take much to get Lisa to agree to an outdoor session. She relaxed almost instantly. Nature did what it always does. After a while, I asked her to find something in the landscape that pulled her in. She looked startled. “How do I do that?” she asked. She wanted the answer from me, but I told her to let her senses lead.

Nervous, she walked away. Glanced back once. Then kept going, slowly.

I gave her space, let her find her own pace without my presence shaping her experience. Ten minutes later, I found her on a bench. She was still. Calm. Staring across a wide ditch toward the meadows. A few cows stood nearby, looking our way.

She sighed. “This feels good,” she said. It reminded her of old walks with her friend.
“There’s space here. The water moves gently. The cows see me but don’t bother me. I don’t judge them. They don’t judge me.”

I let that sit for a moment.
Then I asked, “What would you want those cows to know about you?”

She frowned. Didn’t answer. I left her alone again.

Later, when we met back up, I asked her if she’d told the cows anything. She smiled shyly. “I petted one,” she said. She hadn’t expected it to let her, but it had.
“For the cow, I wasn’t a threat. It felt okay. I think it liked the attention.”

“And how are you different from those cows?” I asked.

She looked at me. Her eyes filled.
“I’m not,” she said softly. “They want the same things I do.”
“And you’re okay with them being just as they are,” I said.
“What does that say about you?”

She hesitated. Then, remembering what she’d said before, her voice cracked:
“Maybe I’m okay too?”

Letting Nature Reflect Us Back

Jerry didn’t need another plan. Lisa didn’t need another strategy. What they both needed was already in the, something their minds had overridden for years. What they found in the woods, in open space, in the steady gaze of a cow, wasn’t a fix. It was a recognition.

When we stop overriding our instincts, we start to hear again. Not in words, but in signals. In goosebumps. In longing. In the deep sigh that comes when we finally land somewhere that feels true.

Nature doesn’t give answers. It offers a space where we can hear our own. And sometimes, that’s all it takes to remember: I’m not broken. I’m just tired of pretending I’m not already whole.

Françoise

Nederlands:

"Moe van doen alsof je niet al 'heel' bent?"

In De Kracht van het Niet-Weten schreef ik over de stille intelligentie van het lichaam – hoe instincten, niet gedachten, vaak de waarheid in zich dragen. En in Wellness mist iets onderzocht ik hoe veel zelfzorgroutines voorbijgaan aan de diepere behoefte aan verbinding. Dit stuk borduurt daarop voort.

Maak kennis met Jerry en Lisa, twee mensen gevormd door druk, schuld en prestatiedrang. Wat bij hen veranderde, was geen perfect plan of nieuwe mindset. Het was een boom, een koe, een lange stilte. Toen ze de natuur instapten en hun zintuigen het voortouw lieten nemen, begonnen ze zich te herinneren wie ze waren – zonder iets te hoeven repareren, bewijzen of bereiken.

JERRY – De plek die hij koos voor de eeuwigheid

Toen ik voor het eerst met Jerry werkte, een illustrator die mijn hulp zocht, vertelde hij dat zijn lichaam begon terug te duwen. Zijn hart sloeg soms een slag over. Hoewel hij actief bleef, voelde hij zich af en toe buiten adem. Hij had willekeurige spiertrekkingen, pijnlijke spieren. Hij dacht dat het door zijn trainingen kwam, misschien had hij iets verrekt. Maar in plaats van te luisteren naar wat zijn lichaam hem wilde vertellen, ging hij harder trainen. Hij duwde door, denkend dat meer beweging de oplossing was. Wat ooit ontspanning bood, voelde nu als druk. Hij móést blijven bewegen. Zijn logische brein hield vol dat dat de enige manier was om zich beter te voelen. Maar het werkte averechts. Diep vanbinnen wist hij dat er iets anders aan de hand was. “Ik ben bang dat het tussen mijn oren zit,” gaf hij toe.

Jerry gebruikte vaak het woord moeten. Alsof hij dat probeerde te compenseren, dwaalden zijn gedachten regelmatig af naar rustigere plekken – herinneringen aan zeilvakanties waar hij aan het roer stond. Hij hield van programma’s zoals Deadliest Catch of documentaires over de Sea Shepherd-crews. Dat waren de enige dingen die hem nog echt raakten. Ze gaven hem een stille hoop. Hij had het gevoel dat die mensen iets betekenisvols deden. Misschien wilde hij dat zelf ook wel.

Toch trok hij de volgende ochtend zijn jas weer aan, vocht zich door het verkeer, en ging naar zijn studio – dromend van wilde oceanen. Hij dacht aan zijn kindertijd op een eiland met zijn ouders. Urenlange strandwandelingen, strandjutten, turen naar de horizon. Het idee om op zo’n eiland te leven en te creëren werd steeds aanlokkelijker. Dát, zei hij, zou voelen als écht leven.

Tijdens zijn herstelperiode werkten we veel met zintuiglijke waarneming. Op een dag nam ik hem mee voor een wandelsessie in het bos. Na een paar ademhalingsoefeningen vroeg ik hem een plek te vinden waar hij zich kon voorstellen voor altijd te blijven. “Voor altijd? Da’s lang,” lachte hij. Hij liep weg. Eerst naar een grote beuk, daarna naar een bankje op een heuvel. Hij bleef er even, maar geen van beide plekken hield hem vast. Ik keek toe hoe hij in het bos verdween.

Een paar minuten later kwam Jerry terug. Hij stond naast me, draaide zich langzaam om en zei: “Dit is de plek.”

Ik vroeg wat er mis was met die andere plekken.

“Te afgesloten,” zei hij. “Er stond altijd wel iets in de weg. Hier is alles open. Ik heb nog alle opties.”

Ik wees erop dat het zijn zintuigen waren, niet zijn gedachten, die hem hiernaartoe hadden geleid.
“Dus,” vroeg ik, “wat vinden je zintuigen op dit moment het fijnst?”

Hij glimlachte. “Ruimte. Grote ruimte. Zoals de zee. Of van die weilanden die eindeloos doorgaan. Dat geeft me altijd rust.” Hij zweeg even en zei toen: “De wind op mijn gezicht, kilometers lopen over het strand, zoals ik met mijn ouder deed – dat maakt me gelukkig.”

Toen ik vroeg wat dat zou kunnen betekenen voor zijn leven nu, antwoordde hij direct:
“Het betekent dat ik vrijheid nodig heb. Ruimte om alle kanten op te kunnen.”

“En hoe voelt het,” vroeg ik, “om je te laten leiden door je zintuigen?”

Zijn gezicht lichtte helemaal op. “Zo normaal!”

LISA – Van schaamte en uitputting naar een moment van rust

Toen Lisa eindelijk de waarheid deelde, hadden we al een paar emotionele gesprekken gehad. Ze was teamleider op een onderwijsinstelling en gaf toe dat ze haar leidinggevende blindelings volgde. Ze werkte keihard om het goed te doen, om hem tevreden te stellen. Maar de rust die ze vroeger voelde tijdens haar ochtendrit door het bos was al lang verdwenen.

Thuis voelde het al niet veel beter. Na het naar bed brengen van haar kinderen zakte ze uitgeput op de bank. Overal lagen speelgoedjes. De keuken was een rommel. Ze gaf zichzelf de schuld dat ze niet had opgeruimd. Die schaamte groeide snel uit tot iets zwaarders. Was ze gewoon een slechte moeder?

Om te ontsnappen aan dat gevoel bleef ze ’s avonds laat op om soaps te kijken. Ze hield van de sterke vrouwen op tv, hun zelfvertrouwen, hun helderheid. Maar zodra ze naar bed ging, voelde ze zich klein. Een mislukkeling. De stem van haar moeder echode: Als het geen tien is, dan ben je niets waard. Lisa lag met die gedachte in bed en sliep vaak slecht.

Toch dwaalden haar gedachten af als ze ’s ochtends naar het werk fietste. Ze stelde zich voor hoe het zou voelen als iemand haar gewoon waardeerde. Een vriendelijk woord. Een compliment. Of beter nog: opnieuw verliefd worden – en iemand die ook op haar verliefd werd. Samen picknicken op het platteland. Een huisje huren in het bos. Samen zitten en gewoon níets doen.

Ze straalde als ze vertelde over weekendjes in de tuin van de oma van een vriendin. Ze speelden de hele dag buiten. De lunch werd onder de bomen geserveerd – gewoon boterhammen en het gezang van vogels. “Ik mocht daar gewoon zijn,” zei ze met een dromerige blik.

Veel moeite kostte het niet om Lisa mee naar buiten te krijgen. Ze ontspande bijna meteen. De natuur deed wat het altijd doet. Na een tijdje vroeg ik haar iets in het landschap te vinden dat haar aandacht trok. Ze schrok. “Hoe doe ik dat?” vroeg ze. Ze wilde het antwoord van mij horen, maar ik zei dat ze haar zintuigen moest volgen.

Zenuwachtig liep ze weg. Keek nog even om. Ging toen langzaam verder.

Ik gaf haar de ruimte, liet haar haar eigen tempo vinden zonder dat mijn aanwezigheid haar ervaring beïnvloedde. Tien minuten later vond ik haar op een bankje. Ze zat stil. Kalm. Starend over een brede sloot naar de weilanden. Een paar koeien stonden in de buurt en keken onze kant op.

Ze zuchtte. “Dit voelt goed,” zei ze. Het deed haar denken aan wandelingen met haar vriendin.
“Hier is ruimte. Het water beweegt zacht. De koeien zien me, maar ze storen me niet. Ik oordeel niet over hen. Zij niet over mij.”

Ik liet die woorden even vallen.
Toen vroeg ik: “Wat zou je willen dat die koeien over jou wisten?”

Ze fronste. Antwoordde niet. Ik liet haar weer alleen.

Later, toen we elkaar weer ontmoetten, vroeg ik of ze de koeien iets had verteld. Ze glimlachte verlegen. “Ik heb er één geaaid,” zei ze. Ze had niet verwacht dat het dier dat zou toelaten, maar het gebeurde wel.
“Voor die koe was ik geen bedreiging. Het voelde oké. Ik denk dat hij het fijn vond.”

“En hoe ben jij anders dan die koeien?” vroeg ik.

Ze keek me aan. Haar ogen vulden zich met tranen.
“Dat ben ik niet,” zei ze zacht. “Zij willen precies hetzelfde als ik.”
“En jij vindt het prima dat zij gewoon zijn zoals ze zijn,” zei ik.
“Wat zegt dat over jou?”

Ze aarzelde. Toen herinnerde ze zich wat ze eerder had gezegd, en haar stem brak:
“Misschien ben ik ook gewoon oké?”

Laat de natuur ons weerspiegelen

Jerry had geen nieuw plan nodig. Lisa had geen nieuwe strategie nodig. Wat ze nodig hadden was er al – iets wat hun hoofd jarenlang had overschreeuwd. Wat ze vonden in het bos, in de open ruimte, in de kalme blik van een koe, was geen oplossing. Het was herkenning.

Als we ophouden met het negeren van onze instincten, beginnen we weer te luisteren. Niet in woorden, maar in signalen. In kippenvel. In verlangen. In die diepe zucht die komt wanneer we eindelijk ergens landen dat voelt als waarheid.

De natuur geeft geen antwoorden. Ze biedt een ruimte waarin we die van onszelf weer kunnen horen. En soms is dat genoeg om ons te herinneren: Ik ben niet kapot. Ik ben gewoon moe van doen alsof ik niet al heel ben.

Françoise

The Power of Unthinking

Mon, 14 Jul 2025 09:02:26 GMT

What your body knows before your brain catches up

“If you don’t know what you feel, how do you know what’s good for you?” That was the question I used with almost all of my clients, when I was running my counseling practice. Most people say they want to feel better, but they’re out of touch with what their own body is trying to tell them. They’re not broken, just cut off from the information that actually matters.

We’re wired, like every other living thing, to move toward what feels good and away from what doesn’t. But modern life flips that logic. We spend more time dodging short-term discomfort than choosing long-term well-being. Thoughts and worries take over, senses go quiet. We lose track of what feels right.

You’re not making rational decisions

Your body isn’t the problem. It’s been whispering all along. A twinge in your gut. A flicker of unease. A subtle pull toward or away from something. We call it instinct or intuition, but it's just sensory input we never learned to read.

Most senses provide a tingling or a fleeting registration of something—a 'gut feeling,' as it's often called. Or: 'I feel it in my bones.' This sensory experience can also be called intuition, instinct, or fascination. 'Sensing' is information that comes naturally, without thinking about it. It is wisdom deeply stored within you that suddenly surfaces.

For example, the feeling of spring arriving, or the sensation you get from the color red. Or automatically being able to point to the magnetic north or sensing an electrically charged field. Some people feel that a storm is coming without looking at the sky. They register a change in air pressure, light, and/or electromagnetism. Some people have a keen sense of smell and can precisely tell you which herbs are used in a particular dish. Most of us can’t do that, because we barely use our senses. Especially smell.

Your nose knows more

Walk through a forest and you inhale molecules, phytoncide,from the trees. You don’t notice them, but your immune system does. They lower stress. They boost natural killer cells*, the body’s internal cleanup crew. A study by Dr. Qing Li of Nippon Medical School in Tokyo, showed people who slept in hotelrooms infused with volatile aromatic cypress substances, having lower stress levels and more natural killer cells in their blood than when the rooms were not provided with them.

This kind of “real” feeling doesn’t come from thinking. It comes from being in contact with the world. A sheep chewing cud. A blackbird feeding its chicks. A plant stretching toward the light. You don’t need to interpret it. Your body does that on its own.

We’re drawn to beauty not because it’s decorative, but because it feels good in our bodies. That feeling is useable data.

Composing art with the awakened senses

As an artist, this isn’t just theory—it’s how I work. My process begins in the body, not the brain. I rely on my senses to tell me when an image lands, when a certain shape opens something emotional, when a piece of paint or texture hums in harmony—or disrupts in a way that feels necessary.

I don’t go looking for “inspiration.” I wait, I walk, I sense what the place wants to show. The landscapes I’m drawn to are rugged, vast, often empty of people but full of presence. They are never just scenery—they are living beings with energy and memory. My art practice is rooted in a longing to connect with that presence, and to offer viewers a glimpse into something wordless but deeply felt.

Often, I create mysterious portals in my images—thresholds that suggest a hidden dimension, a spiritual quality in the land itself. I build these using photography, paint, and physical texture, layering sensory impressions rather than ideas. The result is not a document of a landscape, but a conversation with it.

I don’t analyze my way through a collage or a photograph. I follow a subtle pull—sometimes a shift in breath, sometimes a physical tension in the chest or belly—that tells me, this matters. The mind often tries to catch up, offering meaning, symbolism, cleverness. But the art only works when I listen first and name later. The body always knows before the brain makes sense of it.

When I speak about listening to your body, I mean it literally—but I also mean it artistically. My body tells me when a piece is finished, when a spirit of the land has entered the frame. Sometimes it’s a shiver. Sometimes it’s a sense of peace. These are not feelings to analyze. They are guides—just like the sudden instinct to turn away from a rising tide or to pause when a blackbird sings.

My work is my way of remembering how to listen.

A sense of urgency example: the Jarawa.

The recent devastating floods in Texas reminded me of when the 2004 tsunami hit the Indian Ocean. Most people on the Andaman Islands were caught off guard. The Jarawa people weren’t. They watched the sea. They noticed the birds. They felt the air pressure shift and moved to higher ground. No alerts. No rational analysis. Just attention. They survived.

Now think of thTexas floods. Whole campgrounds submerged after the river swelled faster than predicted. The alerts existed, but they often didn’t reach campers or arrive in time. That’s where the question becomes deeply personal for me:

Could more people have survived if they'd listened to their bodies instead of waiting for external confirmation?

Could more have survived if they had trusted the unease in their bodies? The strange quiet? The air that smelled wrong?

We’ll never know. But this question matters. I am definitely not saying to get rid of all the government emergency warning systems, but just throw your own warning system of senses into the mix. Our bodies know so much more than we think.

Dust off your tools

Real feeling isn’t abstract. It’s immediate. Physical. Often inconvenient. But it’s sharp, and it’s fast. You don’t need to train for it—you need to stop overriding it with thoughts.

Trusting your senses isn’t about mindfulness or self-care. It’s about staying human in a world that keeps asking you to numb out. You already have the tools. You just stopped using them.

I’ll leave you with this:

Do you recognize the peaceful feeling when you look at your sleeping dog or cat? If you feel like lying down immediately, could this mean that you have a strong need for rest?

Why So Many of Us Feel Disconnected

Wed, 25 Jun 2025 16:37:33 GMT

Disconnection from nature

(Nederlandse tekst, zie beneden)

We weren’t born feeling this restless. We disconnected from nature.

In Learn to Trust Your Natural Self (introduction), I wrote about how we’re taught to ignore the signals from our own bodies, to suppress instinct in favor of productivity, approval, and achievement. This follow-up looks at what happens next—what it costs us to live that way, and why so many people feel a quiet but constant sense of unease, even when life appears successful on the outside.

“We get entangled in doing, thinking, remembering, and anticipating... Nature can guide us home, away from the prison of our own thinking.”
— Eckhart Tolle

The Problem: We’re Restless, and It Shows

Stress is no longer the exception. It’s the default. Burnouts aren’t rare—they’re routine. You see it everywhere: people struggling, relationships fraying, unhealthy habits creeping in like mold. And still, we chase more—more comfort, more stuff, more achievement.

In my practice, I meet twentysomethings who tick every societal box—degree, internship abroad, steady relationship, maybe even a mortgage—and then land in my office with a blank stare. They don’t know what they want anymore.

Same goes for parents. They’re stuck in a blur of logistics: daycare drop-offs, work, dinner, gym, crash. “This isn’t living,” they say, then pour another glass or push harder at the office, hoping the numbness will wear off. It doesn’t.

Before they reach out to me, many try their GP first. Antidepressants or sleeping pills take the edge off. But the cause—this chronic inner static—remains. Obligations, expectations, responsibilities. The holy trinity of modern paralysis.

How We Got Here : We Outsourced Our Inner Compass

From childhood, we’ve been trained to trust external sources over our own senses. Parents, teachers, bosses, algorithms—they all hand us a script. Our job? Memorize and perform.

It starts early. School rewards compliance, not curiosity. Sir Ken Robinson traced this to the Enlightenment and the Industrial Revolution, when mass education was designed to feed factories, not foster individuals. The result? A system obsessed with logic, divorced from embodiment.

We teach kids to sit still, be quiet, and repeat what they’re told. Sensory play is left behind in kindergarten. Thinking wins. Feeling, not so much.

Now we’re adults, stuck in heads trained to override instincts. Our brain is powerful, yes. But when it runs the show solo, we lose access to the basic data our bodies provide—what feels right, what feels wrong. What moves us, what depletes us.

We Moved Indoors

The Industrial Revolution also moved us from land to concrete. City life brought jobs, but also noise, smog, and overstimulation. To survive, we shut down. Ignore the sirens. Tune out the fumes. Blunt the senses just enough to get through the day.

But the cost is high. Noses that can’t smell danger, ears numb to nuance, eyes glazed by blue light. Over time, this numbing becomes our norm. We lose our edge. Or worse, we lose our grip.

Modern life doesn’t just dull the senses—it deprives them of nourishment. Take negative ions. These tiny molecules—abundant in forests and near moving water—help regulate stress and mood. But in polluted cities and tech-saturated homes, they’re scarce. No wonder people feel fried.

We spend our lives inside, under LED lighting, detached from the rhythms that once kept us sane. Journalist Richard Louv called it Nature Deficit Disorder. It’s not poetic—it’s biological.

We’re Drowning in Noise

Then there’s the media. On a good day, we get hit with 174 newspapers’ worth of information. On a bad one, it’s 200 times that. War, disaster, scandal, doom. Even our ads are threats in disguise: Buy this or regret it. Do this or fall behind. Fear sells.

Our brains are wired to chase information—once useful for survival, now exploited for clicks. The reward is dopamine. The side effect is overload.

We scroll, refresh, check again. The input never stops, but the meaning often does. We feel informed but disconnected.

A Case in Point: Tom

Tom is 46. A CFO in a global company, financially set, respected, exhausted. For a year, he’d been haunted by dark thoughts. His life looked perfect on paper. Inside, he was crumbling.

He fantasized about crashing his car. Every morning, he dragged himself to the office. Meetings, pressure, late-night work calls across time zones. When his daughter broke her wrist, he broke too.

He sat in my office and said, “I just want out. I don’t enjoy this anymore.” When I asked when he last did something for fun, he couldn’t answer. Even golf had become a chore.

His thoughts spun with metrics, dinner obligations, projections. Even at home, he was performing. Playfulness, curiosity, spontaneity—gone.

Tom assumed freedom came with his title. It didn’t. He didn’t trust himself anymore. Didn’t trust life. His only escape was vacation. “There,” he said, “things make sense. The sun. The food. The freedom. For a second, it all feels right.”

Then the second ends.

The Fallout

When you’re cut off from your senses, you cross your limits without noticing. You mimic what others say instead of testing it yourself. You stop learning from experience.

We’ve medicalized what’s often environmental: Vitamin D deficiency, chronic noise, urban stress. They all chip away at resilience. The less we interact with nature, the more we suffer—physically, mentally, socially.

Infobingeing shrinks our emotional intelligence. Research shows it blunts empathy, hinders problem-solving, and reduces nuance. Real interaction—face-to-face, rooted in place—is on the decline.

So we chase quick fixes: more coffee, more screens, more snacks. Anything for a hit of stimulation. But the senses don’t want more stimulation. They want meaningful stimulation. They want what heals.

So What Now?

Yes, you could toss your phone in a lake. Some do. But most don’t need a total detox—they need discernment. What comes in? What stays out? What actually feeds you?

Richard Louv put it plainly: the more tech you use, the more nature you need to stay sane.

But slowing down, tuning in, isn’t easy in a culture obsessed with output. Chronic disease thrives in this climate, where ignoring the body is seen as grit.

We’ve trained our minds to bulldoze our senses. It’s time to retrain them to listen.

In the next post, I’ll explore how to restore that lost connection—to rebuild trust in the natural self and return to a way of living that’s not just more balanced, but more human.

See you outside!

Françoise

NL:

We zijn niet geboren met deze rusteloosheid. We hebben het geleerd.

In Leer je natuurlijke zelf vertrouwen (introductie) schreef ik over hoe we leren de signalen van ons lichaam te negeren, onze intuïtie te onderdrukken ten gunste van productiviteit, goedkeuring en prestaties. Deze vervolgtekst kijkt naar wat daarna gebeurt—wat het ons kost om zo te leven, en waarom zoveel mensen een stille maar constante onrust voelen, ook als hun leven er van buiten succesvol uitziet.

“We raken verstrikt in doen, denken, herinneren en anticiperen... De natuur kan ons thuisbrengen, weg uit de gevangenis van ons eigen denken.”
— Eckhart Tolle

Het probleem: we zijn rusteloos, en het is zichtbaar

Stress is niet langer de uitzondering. Het is de norm. Burn-outs zijn niet zeldzaam—ze zijn standaard. Je ziet het overal: mensen die worstelen, relaties die rafelen, ongezonde gewoontes die als schimmel binnensluipen. En toch blijven we jagen—op meer comfort, meer spullen, meer succes.

In mijn praktijk ontmoet ik twintigers die alle maatschappelijke hokjes hebben afgevinkt—diploma, stage in het buitenland, stabiele relatie, misschien zelfs een hypotheek—en dan tegenover me zitten met een lege blik. Ze weten niet meer wat ze willen.

Hetzelfde geldt voor ouders. Ze zitten vast in een waas van logistiek: kinderdagverblijf, werk, avondeten, sportschool, instorten. “Dit is toch geen leven,” zeggen ze, en schenken dan nog een glas in of werken nóg harder, hopend dat het gevoelloze gevoel verdwijnt. Maar dat doet het niet.

Voordat ze mij inschakelen, proberen velen eerst hun huisarts. Antidepressiva of slaappillen verzachten de randen. Maar de oorzaak—die chronische innerlijke ruis—blijft. Verplichtingen, verwachtingen, verantwoordelijkheden. De heilige drie-eenheid van moderne verlamming.

Hoe we hier beland zijn: we hebben ons innerlijk kompas uitbesteed

Vanaf onze kindertijd zijn we getraind om externe bronnen meer te vertrouwen dan onze eigen zintuigen. Ouders, leraren, bazen, algoritmes—ze geven ons allemaal een script. Onze taak? Memoriseer en voer uit.

Het begint vroeg. Scholen belonen gehoorzaamheid, geen nieuwsgierigheid. Sir Ken Robinson herleidde dit naar de Verlichting en de Industriële Revolutie, toen massaal onderwijs werd ontworpen om fabrieken te vullen, niet om individuen te vormen. Het resultaat? Een systeem dat draait op logica en het lichaam buitensluit.

We leren kinderen stil te zitten, hun mond te houden, en te herhalen wat hen verteld wordt. Sensorisch spel blijft achter in de kleuterklas. Denken wint. Voelen niet.

Nu zijn we volwassenen, vast in hoofden die getraind zijn om instincten te overstemmen. Ons brein is krachtig, ja. Maar als het alleen de leiding heeft, verliezen we de toegang tot de basale data van ons lichaam—wat goed voelt, wat niet. Wat ons beweegt, wat ons leegzuigt.

We zijn naar binnen verhuisd

De Industriële Revolutie haalde ons van het land naar beton. Het stadsleven bracht banen, maar ook lawaai, smog, en overprikkeling. Om te overleven, sloten we af. Negeer de sirenes. Negeer de dampen. Sluier de zintuigen net genoeg om de dag door te komen.

Maar dat heeft een prijs. Neuzen die geen gevaar meer ruiken, oren die geen nuances meer horen, ogen dof van blauw licht. Na verloop van tijd wordt dit afgestompte gevoel onze standaard. We verliezen onze scherpte. Of erger nog: we verliezen grip.

Het moderne leven verdooft niet alleen de zintuigen—het onthoudt ze ook hun voeding. Neem negatieve ionen. Deze kleine moleculen—rijk in bossen en nabij stromend water—helpen stress en stemming reguleren. Maar in vervuilde steden en tech-verzadigde huizen zijn ze zeldzaam. Geen wonder dat mensen zich uitgeput voelen.

We leven binnen, onder LED-verlichting, losgekoppeld van de ritmes die ons ooit gezond hielden. Journalist Richard Louv noemde het Nature Deficit Disorder. Het is geen poëzie—het is biologie.

We verdrinken in ruis

En dan is er nog de media. Op een goede dag krijgen we de hoeveelheid informatie van 174 kranten over ons heen. Op een slechte dag 200 keer dat. Oorlog, rampen, schandalen, ondergang. Zelfs reclame is een vermomde dreiging: Koop dit of krijg spijt. Doe dit of je blijft achter. Angst verkoopt.

Ons brein is bedraad om informatie te zoeken—vroeger nuttig om te overleven, nu uitgebuit voor clicks. De beloning is dopamine. Het neveneffect is overbelasting.

We scrollen, verversen, checken nog eens. De input stopt nooit, maar de betekenis vaak wel. We voelen ons geïnformeerd, maar ook vervreemd.

Een voorbeeld: Tom

Tom is 46. CFO van een internationaal bedrijf, financieel binnen, gerespecteerd, uitgeput. Al een jaar werd hij achtervolgd door donkere gedachten. Op papier was zijn leven perfect. Vanbinnen viel hij uiteen.

Hij fantaseerde over een auto-ongeluk. Elke ochtend sleepte hij zich naar kantoor. Vergaderingen, deadlines, late internationale calls. Toen zijn dochter haar pols brak, brak hij ook.

Hij zat tegenover me en zei: “Ik wil er gewoon uit. Ik geniet nergens meer van.” Toen ik vroeg wanneer hij voor het laatst iets voor zijn plezier had gedaan, kon hij geen antwoord geven. Zelfs golf was een verplichting geworden.

Zijn hoofd tolde van cijfers, dinerafspraken, prognoses. Zelfs thuis bleef hij presteren. Speelsheid, nieuwsgierigheid, spontaniteit—verdwenen.

Tom dacht dat vrijheid bij zijn titel hoorde. Niet dus. Hij vertrouwde zichzelf niet meer. Hij vertrouwde het leven niet meer. Zijn enige ontsnapping was vakantie. “Daar,” zei hij, “klopt alles ineens. De zon. Het eten. De vrijheid. Heel even voelt alles goed.”

Tot dat moment weer voorbij is.

De gevolgen

Als je losgekoppeld bent van je zintuigen, overschrijd je je grenzen zonder het te merken. Je imiteert wat anderen zeggen in plaats van het zelf te onderzoeken. Je leert niet meer van ervaring.

We hebben gemedicaliseerd wat vaak omgevingsfactoren zijn: vitamine D-tekort, chronisch lawaai, stedelijke stress. Ze knagen aan je veerkracht. Hoe minder we met natuur in contact zijn, hoe meer we lijden—fysiek, mentaal, sociaal.

Informatieverslaving verkleint ons emotioneel bewustzijn. Onderzoek toont aan dat het empathie afstompt, probleemoplossend vermogen hindert en nuances vervaagt. Echt contact—face-to-face, op een plek geworteld—neemt af.

Dus grijpen we naar snelle oplossingen: meer koffie, meer schermen, meer snacks. Alles voor een prikkel. Maar de zintuigen willen geen meer. Ze willen echte prikkels. Ze willen wat geneest.

Dus wat nu?

Ja, je zou je telefoon in een meer kunnen gooien. Sommigen doen dat. Maar de meesten hebben geen volledige detox nodig—ze hebben onderscheidingsvermogen nodig. Wat laat je toe? Wat houd je buiten? Wat voedt je werkelijk?

Richard Louv zei het helder: hoe meer technologie je gebruikt, hoe meer natuur je nodig hebt om mentaal gezond te blijven.

Maar vertragen en afstemmen is niet makkelijk in een cultuur die draait op output. Chronische ziektes floreren in deze omgeving, waar het negeren van je lichaam wordt gezien als doorzettingsvermogen.

We hebben ons brein geleerd om onze zintuigen te overstemmen. Het is tijd om het opnieuw te leren luisteren.

In de volgende post ga ik dieper in op hoe we die verloren verbinding kunnen herstellen—hoe we het vertrouwen in ons natuurlijke zelf kunnen terugvinden en weer kunnen gaan leven op een manier die niet alleen meer in balans is, maar ook menselijker.

Tot buiten!
Françoise

Authentic self-confidence

Wed, 25 Jun 2025 16:21:24 GMT

Authentic Self-Confidence

A simple shift to start feeling better

(Nederlandse tekst zie beneden)

I burned out. No warning lights, no roadmap—just a full stop. The occupational doctor shrugged, the GP mumbled something about rest and “doing nice things,” and that was it. After six months on the couch and a careful rebuild, I thought I was fine. I wasn’t.

What followed was a string of low-grade burnouts. I worked through them. Expectations don’t pause just because you’re exhausted. I pushed through, convinced I just needed to get back to the old rhythm. That rhythm broke me.

The newsroom I worked in was grim. Cramped desks, constant phone calls, no fresh air, and a view of grey walls. Traffic noise from dawn till late. Everyone pretended it was normal.

Later, I joined a different company. Something shifted. I didn’t mind staying late. The vibe was lighter. Sure, the work mattered, but so did the view—open skies, sunsets, windows that actually opened. You could smell spring in the air. It wasn’t paradise, but it helped.

Then we moved offices. The new place had all the charm of a shoebox. Stuck next to a highway, sealed windows, grey-on-grey surroundings. My health tanked again—headaches, sick days, constant fatigue. I blamed the work. It felt dull. Only later did I see it wasn’t just that.

I’d been ignoring my senses for years. Cramped, sterile spaces drained me, but I kept thinking the problem was intellectual—“What kind of work suits me?” I never thought to ask how my body felt. I trusted my thoughts (mostly ones that began with “I should”) and dismissed everything else. I stopped trusting myself.

Turns out my senses were screaming for more light, more space, more nature. Once I finally listened, the fog started to lift. Happiness returned, and for the first time in a long time, it stayed.

Years later, in my counseling practice, I met plenty of people drowning in expectations. Society pushes “musts” on you, then you push back with a whole new list: un-must this, let go of that. It’s still pressure, just in softer packaging.

You can’t force peace. You have to let it rise.

Modern life runs on REOs—Responsibilities, Expectations, Obligations. The moment I type that, I feel my chest tighten. After years of wrestling with all three, I finally asked the only question that mattered: What actually makes me feel good?

At first, I looked for surface-level tweaks. Better scheduling. Saying no. But the root problem wasn’t time management. It was disconnection. Too fast, too loud, too much.

Burnout, anxiety, numbness—they don’t come out of nowhere. We just live like they do.

What helped me? Nature. Always nature. That’s where I feel human again. Grounded. Alive. But trying to fit my outdoor self into a nine-to-five concrete mold didn’t work. Something had to change.

On a Quest for authentic self-confidence

I wanted to know why nature made such a difference. Why do our best memories so often happen outdoors? I dug into the research and came across Project Nature Connect, an initiative by Michael J. Cohen, who’s been studying the psychological impact of nature since the '50s. He developed a program that I joined in 2012.

The core idea: if you want to stop obsessing over what you “should” do, start listening to your senses. Not your head. Not your inbox. Your senses.

Reactivating the Senses

Before my burnout, I could ignore my senses like a pro. I didn’t notice my surroundings or even what my own body was telling me.

That’s a skill we all learn: sensory shutdown. Most of us live inside, stuck to screens, relying on sight and sound while the rest of our senses go dormant. Smell, touch, spatial awareness, temperature shifts—we barely register them. Yet they’re crucial for well-being.

Nature reawakens all of it. Every plant, animal, and microbe runs on sensory input. No analysis. No second-guessing. Just response. When we spend time outside, we fall back into that rhythm. Our bodies sync with the living world. That’s not fluff—it’s biology.

Humans are nature. We just forgot.

So I brought that into my work. As a counselor, I used nature not as a backdrop but as a tool. It helped clients access parts of themselves that talking in a room never could. And it helped me stay sane.

Eventually, I closed my practice and returned to my art—photography, collage, painting. That work demands even deeper sensory awareness. As an artist, you’re not just expressing yourself. You’re reaching out, hoping to stir something real in someone else. That’s only possible when your own senses are wide open.

Who is this for?

I’m writing for people who’ve lost their way—or think they might be. For the ones who feel like something’s off but can’t name it. For anyone who senses they’re missing something, and suspects it might be nature.

Reconnecting with your senses isn’t a fix-all. But it’s a start. A solid, honest place to begin. When you rediscover that link, trust follows. So does ease. You stop living in fight-or-flight and start tuning in. Small moments become clear. You know when something feels right—or doesn’t.

You don’t need to hike the Himalayas. Just stand near a tree. Watch your dog. Smell something living. Five minutes a day can shift something important.

How this works

In the next few weeks, I’ll walk you through four steps to help you reconnect with your senses. Each step comes with stories from two of my clients—Tom and Lisa*—and practical exercises to try yourself.

The steps are:

Step 1: Explore the Impact of Nature
Look back at your own experiences. What does nature do to you? This step reopens your sensory doors.

Step 2: Become Aware of Head vs Body
Thoughts override feelings. This step helps you spot when that’s happening—and stop it.

Step 3: Reconnect Head and Body
Put words to feelings. Anchor them in language so you can act on what you sense.

Step 4: Follow Your Path with Confidence

Act on what feels right. Make decisions that come from your whole self, not just your calendar.

If this sounds like something you need, subscribe. I’ll send you each step soon.

See you outside,
Françoise

NL:

Ik liep tegen een burn-out aan. Zonder waarschuwingslampjes, zonder routekaart—gewoon een volledige stop. De bedrijfsarts haalde zijn schouders op, de huisarts mompelde iets over rust nemen en “leuke dingen doen,” en dat was het. Na zes maanden op de bank en een voorzichtige opbouw dacht ik dat het weer goed ging. Dat was niet zo.

Wat volgde, was een reeks van milde burn-outs. Ik werkte er dwars doorheen. Verwachtingen houden geen pauze, ook niet als je uitgeput bent. Ik bleef maar doorgaan, overtuigd dat ik gewoon terug moest naar mijn oude ritme. Dat ritme brak me.

De redactie waar ik werkte was somber. Krappe bureaus, constante telefoontjes, geen frisse lucht, uitzicht op grijze muren. Verkeerslawaai van zonsopkomst tot laat in de avond. Iedereen deed alsof het normaal was.

Later ging ik bij een ander bedrijf werken. Er veranderde iets. Ik vond het niet erg om wat langer te blijven. De sfeer was lichter. Natuurlijk was het werk belangrijk, maar het uitzicht ook—open lucht, zonsondergangen, ramen die echt open konden. Je rook de lente in de lucht. Het was geen paradijs, maar het hielp.

Toen verhuisden we naar een ander kantoor. Het nieuwe gebouw had de charme van een schoenendoos. Vlak naast een snelweg, hermetisch afgesloten ramen, grijs op grijs. Mijn gezondheid ging weer achteruit—hoofdpijn, ziektedagen, constante vermoeidheid. Ik gaf het werk de schuld. Het voelde saai. Pas later zag ik dat het niet alleen daaraan lag.

Ik had mijn zintuigen al jaren genegeerd. Krappe, steriele ruimtes putten me uit, maar ik dacht steeds dat het probleem mentaal was—“Wat voor werk past bij mij?” Nooit vroeg ik hoe mijn lichaam zich voelde. Ik vertrouwde op mijn gedachten (meestal beginnend met “ik moet”) en negeerde de rest. Ik was het vertrouwen in mezelf kwijt.

Blijkt dat mijn zintuigen schreeuwden om meer licht, meer ruimte, meer natuur. Toen ik eindelijk begon te luisteren, trok de mist op. Geluk keerde terug, en voor het eerst in lange tijd bleef het.

Jaren later, in mijn counselingpraktijk, ontmoette ik talloze mensen die dreigden te verdrinken in verwachtingen. De samenleving dringt je “moetens” op, en dan ga je zelf in de tegenaanval met een nieuwe lijst: dit hoeft niet, dat moet je loslaten. Het is nog steeds druk, alleen met een vriendelijker jasje.

Je kunt vrede niet afdwingen. Je moet haar laten ontstaan.

Het moderne leven draait op 3 V’s — Verantwoordelijkheden, Verwachtingen, Verplichtingen. Alleen al als ik dat opschrijf, voel ik mijn borst zich samentrekken. Na jaren worstelen met alle drie stelde ik mezelf eindelijk de enige vraag die ertoe deed: Wat voelt eigenlijk goed?

In het begin zocht ik naar oplossingen aan de oppervlakte. Betere planning. Nee zeggen. Maar het echte probleem was geen tijdmanagement. Het was ontkoppeling. Te snel, te luid, te veel.

Burn-out, angst, gevoelloosheid—ze komen niet uit het niets. We leven gewoon alsof dat wel zo is.

Wat hielp mij? Natuur. Altijd natuur. Daar voel ik me weer mens. Geaard. Levend. Maar proberen om mijn buiten-zijn in een kantoorbaan van negen tot vijf te persen, werkte niet. Er moest iets veranderen.

Op zoek naar antwoorden

Ik wilde begrijpen waarom natuur zo’n verschil maakt. Waarom gebeuren onze mooiste herinneringen vaak buiten? Ik dook in de literatuur en stuitte op Project Nature Connect, een initiatief van Michael J. Cohen, die sinds de jaren ’50 de psychologische impact van natuur onderzoekt. In 2012 volgde ik zijn programma.

De kern: als je wilt stoppen met het eindeloos piekeren over wat je “moet” doen, begin dan met luisteren naar je zintuigen. Niet je hoofd. Niet je inbox. Je zintuigen.

De zintuigen heractiveren

Voor mijn burn-out kon ik mijn zintuigen negeren als een pro. Ik had geen oog voor mijn omgeving, hoorde mijn lichaam niet eens.

Dat is een vaardigheid die we allemaal leren: zintuiglijke uitschakeling. De meesten van ons leven binnen, vastgeplakt aan schermen, afhankelijk van zicht en gehoor terwijl de rest van onze zintuigen sluimeren. Geur, tast, ruimtelijk bewustzijn, temperatuursveranderingen—ze glippen langs ons heen. Terwijl ze juist essentieel zijn voor welzijn.

De natuur wekt ze weer tot leven. Elke plant, elk dier, elk micro-organisme werkt op basis van zintuiglijke prikkels. Geen analyse. Geen twijfel. Alleen reactie. Wanneer wij buiten zijn, vallen we terug in dat ritme. Ons lichaam stemt zich af op de levende wereld. Dat is geen zweverigheid—dat is biologie.

Mensen zijn natuur. We zijn het alleen vergeten.

Ik bracht dat inzicht in mijn werk. Als counselor gebruikte ik de natuur niet als decor, maar als instrument. Het hielp cliënten bij delen van zichzelf te komen die in een gesprekskamer onbereikbaar bleven. En het hielp míj om mentaal gezond te blijven.

Uiteindelijk sloot ik mijn praktijk en keerde terug naar mijn kunst—fotografie, collage, schilderen. Dat werk vraagt om nóg meer zintuiglijke aanwezigheid. Als kunstenaar druk je jezelf niet alleen uit. Je reikt uit, hoopt iets echts te raken bij de ander. Dat kan alleen als je eigen zintuigen wijd openstaan.

Voor wie is dit?

Ik schrijf voor mensen die hun weg kwijt zijn—of denken dat ze dat misschien zijn. Voor wie voelt dat er iets wringt, maar het niet onder woorden kan brengen. Voor iedereen die het idee heeft dat er iets mist, en vermoedt dat het weleens natuur zou kunnen zijn.

Je zintuigen opnieuw verbinden is geen wondermiddel. Maar het is een begin. Een stevig, eerlijk begin. Als je die verbinding hervindt, volgt vertrouwen. En ontspanning. Je stapt uit de vecht-of-vluchtstand en begint af te stemmen. Kleine momenten worden helder. Je weet wanneer iets goed voelt—of niet.

Je hoeft niet naar de Himalaya. Ga gewoon bij een boom staan. Kijk naar je hond. Ruik iets levends. Vijf minuten per dag kunnen iets wezenlijks verschuiven.

Hoe dit werkt

In de komende weken neem ik je mee in vier stappen om je opnieuw met je zintuigen te verbinden. Elke stap bevat verhalen van twee van mijn cliënten—Tom en Lisa*—en praktische oefeningen om zelf te proberen.

De stappen zijn:

Stap 1: Onderzoek de invloed van natuur
Kijk terug op je eigen ervaringen. Wat doet natuur met jou? Deze stap opent je zintuigen opnieuw.

Stap 2: Word je bewust van hoofd versus lichaam
Gedachten overschaduwen gevoelens. Deze stap helpt je herkennen wanneer dat gebeurt—en het te stoppen.

Stap 3: Verbind hoofd en lichaam opnieuw
Geef woorden aan je gevoelens. Veranker ze in taal, zodat je kunt handelen op basis van wat je voelt.

Stap 4: Volg je pad met vertrouwen

Doe wat goed voelt. Maak keuzes die komen uit je hele zijn, niet alleen uit je agenda.

Klinkt dit als iets dat je nodig hebt? Abonneer je dan. Ik stuur je binnenkort elke stap toe.

Tot buiten,
Françoise

The Magical Influence of an Island

Mon, 03 Mar 2025 13:25:43 GMT

Island Inspiration: discovering magical influences

(Nederlandse tekst zie beneden)

Island inspiration for creative projects

It's been a while since I last wrote a blog. I believe I have a good reason for that :-) I had the opportunity to spend a month in the Caribbean.

Of the islands I visited—St. Maarten/St. Martin, Guadeloupe, Terre de Haut, Dominica , and Martinique—Dominica surprised me the most.
It is an independent island, formerly colonized by the British, incredibly steep (as it is a volcanic island), and extremely, extremely green. It feels like stepping into a Jurassic Park movie.

The first thing that stood out was the incredible friendliness of the people. But once I was on the bus traveling through the jungle, it quickly became clear that life there is not easy. I noticed very simple houses, stripped-down cars used for parts, and worn-out clothing.

I struggled with the fact that, as a ‘wealthy’ European tourist, along with many American tourists, I was in a way ‘polluting’ their island. "Well, tourists are a source of income, of course," my husband said. And that’s true—tourism is very important for this island. But still.

So, I had to shake off my uncomfortable feeling that first evening. It wasn’t until the next morning that I managed to do so when we attended a talk by the owner, Sam Raphael . He shared the background story of creating his resort: it was built to support the people of Dominica and to be environmentally sustainable.

Sam is a highly charismatic man, and we hung on his every word. He employs 140 people and pays them year-round, despite the fact that the tourist season only lasts five months. (The other seven months, the island is affected by storms.) This ensures that the families of those 140 employees have food on the table.

In addition, much of the food served at the resort is grown on-site or elsewhere on the island using entirely organic methods. The chickens and pigs come from local farmers, who in turn feed their animals with food scraps from the resort’s restaurant. It’s a beautiful circular system.

By speaking with Sam and listening to his story, my initial "wealthy tourist" guilt disappeared. On Dominica, they are doing things the right way—they care about their people and their natural environment. Jungle Bay Resort is a perfect example for other resorts in the region.

I Had Never Experienced Anything Like This

What struck me most was the deep sense of family among the employees. They feel truly connected to "their" resort. This warmth extends to the guests, creating an instant bond between people who have just met. It’s a remarkable experience.

Being surrounded by the lush jungle, where you can literally eat from the trees, feeling the love the staff has for "their" resort, and witnessing the sense of community among guests — it all moved me deeply. When I boarded the ferry to Martinique, I had tears in my eyes. I didn’t want to leave! I had fallen in love not just with the place but with the people as well.

What had just happened to me?

A view from my room, one of the Trafalgar falls, jungle flower and a vegetable seller at the market in Roseau. (c) Françoise Vaal

And Then You Come Back

A few weeks ago, we returned to the Netherlands, and I couldn’t settle in.
"What is it all about here, really?" I thought as I sat on the train from Schiphol Airport, passing by dull high-rise buildings, heavy traffic, and people absorbed in their phones, lost in their own worlds. It felt like I had landed on another planet.

Oh, That’s Why I Create Landscapes

Once again, it became clear to me why my art revolves around landscapes. Seeing with my own eyes how a healthy, natural environment—like the one on Dominica—shapes people was a powerful experience. Your surroundings have a profound impact on your mental well-being.

Perhaps that’s why I lose myself so easily in the landscapes I create. To me, the future of human well-being lies in integrating and coexisting with our environment, rather than simply on it. That’s why I want my landscapes not only to move people but also to contribute to a deeper recognition of the importance of the natural world and to radiate hope for the future.

What's next?

The feeling that the islands—especially Dominica—have given me needs time to settle. As a result, I haven’t created new work yet. But what I have done is clear out my studio, making space for the essence of Dominica.

New work is on its way. Something is already bubbling beneath the surface!

Françoise

(Nederlands)

De Magische Invloed van een Eiland

Het is weer even geleden dat ik een blog schreef. Daar heb ik, vind ik zelf, een goede reden voor :-) Ik mocht namelijk een maand verblijven in het Caraïbisch gebied.

Van de eilanden die ik bezocht, St. Maarten/St. Martin - Guadeloupe - Terre de Haut - Dominica en Martinique, heeft Dominica me het meest verrast.

Het is een onafhankelijk eiland, ooit gekoloniseerd door de Britten, ongelofelijk steil (het is een vulkaaneiland) en heel, maar dan ook heel erg groen. Je waant je in een Jurassic Park film.

Het eerste dat meteen opviel was de enorme vriendelijkheid van de bevolking. Maar eenmaal in de bus door de jungle reizend, werd het snel duidelijk dat ze het er niet breed hebben. Zeer eenvoudige huizen, gestripte auto's voor onderdelen en kapotte kleding vielen me op.

Ik had moeite met het feit dat ik, als 'rijke' Europese toerist, samen met veel Amerikaanse toeristen, hun eiland kwam 'bevuilen'. "Tja, de toeristen zijn natuurlijk wel een inkomstenbron," zei mijn man. En dat is zo, want toerisme is heel erg belangrijk voor dit eiland. Maar toch.

Ik moest dus even van mijn ongemakkelijke gevoel af, de eerste avond. Pas de volgende ochtend lukte dat, toen we een 'talk' bijwoonden van eigenaar Sam Raphael . Hij vertelde de achtergrond van het opzetten van zijn huidige resort: het moet de mensen van Dominica helpen en het moet ecologisch verantwoord zijn voor de omgeving.

Sam is een zeer charismatische man en we hingen aan zijn lippen. De 140 mensen die hij heeft werken, betaalt hij het hele jaar, ondanks dat ze maar 5 maanden een toeristenseizoen hebben. (De andere 7 maanden hebben ze last van stormen). Dit zorgt ervoor dat de families van die 140 mensen te eten hebben.

Daarnaast wordt veel van het eten dat geserveerd wordt, verbouwd op het resort, of elders op het eiland, op geheel biologische wijze. De kippen en varkens zijn van lokale boeren en die worden weer gevoerd met het eten dat over is van het restaurant. Een mooi circulair systeem.

Door met hem te spreken en naar hem te luisteren verdween mijn aanvankelijke 'rijke toerist' schaamte. Op Dominica zijn ze goed bezig en geven ze om de mensen maar zeker ook hun natuurlijke omgeving. Jungle Bay resort is een perfect voorbeeld voor andere resorts in de regio.

Dit had ik nog nooit meegemaakt.

Het meest bijzondere is dat de werknemers een familiegevoel uitstralen. Ze voelen zich heel erg verbonden met 'hun' resort. Dit gevoel straalt uit naar de gasten, waardoor er ook heel snel een band ontstaat tussen gasten die elkaar voor het eerst in hun leven ontmoeten. Dat is een bijzondere ervaring.

Het verkeren in de overdadig groene jungle waar je letterlijk van de bomen kunt eten, de liefde van het personeel voor 'hun resort' en het saamhorigheidsgevoel van de gasten, zorgden er bij mij voor dat ik met tranen in mijn ogen de ferry naar Martinique op ging. Ik wilde eigenlijk niet meer weg! Ik was niet alleen van de plek, maar ook van de mensen gaan houden! Wat was mij nou overkomen?

En dan kom je terug

Een paar weken geleden kwamen we terug in Nederland en ik kon niet aarden. 'Waar gaat het hier eigenlijk allemaal over?' denk je dan als je in de trein zit vanaf Schiphol, langs saaie hoge gebouwen, het vele verkeer en mensen die in zichzelf gekeerd zijn met hun telefoon. Alsof je op een andere planeet bent beland.

O, daarom maak ik landschappen

Het werd me weer eens duidelijk waarom mijn kunst over landschappen gaat . Want met eigen ogen heb ik gezien hoe een gezonde natuurlijke leefomgeving, zoals die op Dominica, mensen verandert. De omgeving heeft heel veel invloed op je geestelijk welzijn.Misschien is dat wel de reden waarom ik mezelf zo graag verlies in mijn eigen

gecreëerde landschappen.

Het integreren en samenleven MET die omgeving, niet OP die omgeving, is waar naar mijn mening onze toekomst ligt voor het welzijn van de mens. En zo wil ik dat mijn landschappen niet alleen in vervoering brengen, maar ook bijdragen aan de erkenning van de belangrijkheid van die natuurlijke omgeving en hoop uitstralen voor de toekomst.

En nu?

Het gevoel dat de eilanden, in het bijzonder Dominica, me gegeven heeft, moet bezinken en een plek krijgen. Het gevolg: ik heb nog geen nieuwe werken gemaakt. Maar wat ik wel heb gedaan is het opruimen van mijn studio om plaats te maken voor het gevoel van Dominica.

Nieuw werk zit er aan te komen. Er borrelt al iets!

Françoise

Caribbean Street Art: A calming power

Wed, 12 Feb 2025 10:11:41 GMT

Caribbean street art: A Calming Power

(zie onder voor Nederlands)

Recently, I traveled through the Caribbean, and what struck me was how much ‘empty’ wall space—such as electricity boxes and closed shop shutters—was filled with beautiful murals. The themes are always something typically Caribbean, like local flora and fauna, but the local people are also portrayed in this street art. I wondered what effect this had on me as a viewer.

Greater connection with nature, as many studies have shown, has a profoundly positive impact on humans—not just physically and mentally, but even socially.

Unfortunately, in the Western world, we have become very skilled at sacrificing nature for concrete. The more time we spend in gray, lifeless environments without natural elements, the higher the risk of physical stress, psychological instability, and a decline in social empathy. These feelings of general dissatisfaction can lead to an increase in antisocial behavior, creating a downward spiral that can even escalate into criminality.

What if this 'gray' would show one of my landscapes?

In addition to introducing living greenery, we can also replace gray concrete with art that represents nature. This can serve as a form of visual meditation that soothes both body and mind. Simply looking at nature has an automatic calming effect on us. After all, we are inherently connected to nature—it is essential for our survival, though we sometimes forget that. Whether in 2D or 3D, seeing nature in any form has a positive influence on our well-being.

For me, regularly connecting with the land around me is crucial. Not only does it bring me joy and a sense of wonder about the landscape, but the feeling of freedom—and perhaps even adventure—helps reduce stress and noticeably improves my mood.

Being in real nature is my preference, but through my artworks, I try to build a bridge, offering others the chance to experience a sense of wonder. I hope that they too, will feel a natural sense of calm and peace when they immerse themselves in my landscapes.

That’s why I strongly support bringing nature to large, empty walls that otherwise spoil the view. It would make us all so much happier.

Françoise

Murals found in the streets of Marigot, St. Martin. (c) Françoise vaal

Nederlands:

Natuur op Beton: De Kalmerende Kracht van Caribbean Straatkunst

Onlangs reisde ik door het Caribisch gebied en wat me opviel was dat veel ‘loze’ muurruimte (van elektriciteitshuisjes bijv. maar ook rolluiken van dichte winkels) werd gevuld door prachtige muurschilderingen. Het thema is altijd iets typisch Caribisch zoals lokale flora en fauna, maar ook de lokale bevolking wordt geportretteerd in deze straatkunst. Ik vroeg me af welke invloed dat heeft op mij als aanschouwer.

Meer connectie met de natuur, zoals uit vele onderzoeken blijkt, heeft een weldadige uitwerking op de mens. Niet alleen fysiek en mentaal, maar zelfs ook sociaal.

In de Westerse wereld zijn we helaas heel goed geworden in het opofferen van natuur voor beton. Hoe meer we tussen het grijze beton zonder natuurlijke elementen vertoeven, hoe groter de kans op fysieke stress, psychische instabiliteit en vermindering van sociale empathie. Deze gevoelens van algehele onvrede kunnen weer leiden tot verhoging van asociaal gedrag en zo belandt de mens in een neerwaartse spiraal, tot criminaliteit aan toe.

Naast het aanbrengen van ‘levend groen’ kun je grijs beton inwisselen voor kunst waarin natuur wordt verbeeld. Het kan een visuele meditatie zijn die lijf en geest tot kalmte maant. Want dat doet de aanblik van natuur automatisch met ons. We zijn nu eenmaal aan de natuur verbonden met ons leven. We hebben het nodig om te leven. Dat vergeten we wel eens. Het zien van natuur, of het nu in 2D of 3D is, heeft hoe dan ook een positieve invloed op onze gesteldheid.

Voor mij is regelmatig verbinding maken met het land om me heen van groot belang. Niet alleen word ik blij van de verwondering die ik ervaar over een landschap, maar het gevoel van vrijheid en misschien ook avontuur zorgt ervoor dat eventuele stress wordt verlaagd en mijn stemming zienderogen verbetert.

In de echte natuur vertoeven heeft mijn voorkeur, maar met mijn kunstwerken probeer ik een brug te slaan om zo anderen de kans te geven zich ter verwonderen. In de hoop dat ook zij natuurlijke kalmte en rust ervaren ervaren wanneer ze al kijkend opgaan in mijn landschappen.

Ik ben dan ook een voorstander voor het verbeelden van natuur op grote lege muren die uitzichten verpesten. Daar zouden we zoveel blijer van worden.

Françoise

FOREBEAR

Tue, 06 Aug 2024 12:04:51 GMT

An intuitive turn into an alien world

City of Rocks' natural beauty

English (Nederlands, zie hieronder)

On My Way to Las Cruces

I drive south from a snowy Silver City towards Las Cruces in southwestern New Mexico. I try to find the busiest road possible (which is quite difficult in this area) hoping that a snowplow might have been through. Suddenly, a sign appears: ‘City of Rocks State Park’. Without thinking, I take the exit, because I absolutely need to know what a ‘City of Rocks’ is.

The rain has stopped, but the wind is icy cold. I make a quick visit to the small visitor center, which also serves as a receptiondesk for campers. It turns out there is a campsite for RVs.

There wasn’t much information in the center, and it is about to close. Later, I learn that the area was formed by a volcanic eruption and that millions of years of erosion have given it these unique shapes.

Hat on, scarf wrapped tight, because the wind is biting. It feels like I’ve stepped into an episode of The Flintstones; strange-shaped stones everywhere, like menhirs or dolmens. All clustered together in a landscape where the only things around are hills filled with cacti.

As I follow the path between the immense stones, I imagine myself on another planet. The stones are very touchable, as wind erosion has given them such beautiful soft shapes. And I love natural forms, so I go wild with my camera. Close-ups, landscape views, I take all kinds of shots as I wander through this bizarre area. I wonder if the native peoples here must have taken shelter from bad weather in between these stones.

Inhabitants

I learn that the Mimbreno Indians lived in this area. Spanish conquerors also passed through here, feeling the need to carve their Christian crosses into the stones. In the late 19th century, it was even a stop for the stagecoach that traveled from St. Louis to San Francisco. Somehow, it’s palpable that this strange place, in the middle of nowhere, has had and still has a social function: the campground!

My deep appreciation lies with extraordinary, rugged, and otherworldly terrains. The City of Rocks State Park in New Mexico (USA) left an indelible impression on me, sparking my imagination to conceive a world of wonder. It exuded an aura rich with ancient wisdom and charm.

Artwork with a Bear

In one of my City of Rocks inspired artworks I chose the bear to appear in the sky, because of it being often seen as the ancestor that helped create the landscape and taught humans essential survival skills. The bear’s ability to find medicinal herbs and its knowledge of nature's healing properties make it a revered figure among many indigenous tribes.

Bears are also seen as guardians of the land. Their deep connection to the earth through hibernation and their role in the ecosystem reflect a balance and harmony with nature. Harmony ‘man’ needs to re-instate.

After wandering around for an hour and a half, dark clouds begin to gather, and it starts to rain again. In fact, wet snow is coming down. Completely chilled to the bone, I take one last photo with a smile on my face. How wonderful that I took the exit purely on intuition!

Nederlands

Op weg naar Las Cruces

Ik rij vanuit een besneeuwd Silver City, zuidwaarts richting Las Cruces in het zuidwesten van New Mexico. Ik probeer zo’n druk mogelijke weg te vinden (wat best lastig is in dit gebied), in de hoop dat daar een sneeuwschuiver overheen zou zijn geweest. Ineens doemt er een bord op met ‘City of Rocks State Park’. En zonder na te denken neem ik de afslag, want ik wil per se weten wat een ‘City of Rocks’ is.

De regen is opgehouden en de wind ijskoud. Even een bezoekje aan het kleine bezoekerscentrum, dat tegelijk dient als receptie voor kampeerders. Er blijkt een terrein te zijn voor campers.

Er was niet heel veel informatie in het centrum en het gaat ook nog sluiten. Later pas leer ik dat het gebied is gevormd door een vulkanische uitbarsting en miljoenen jaren erosie er deze bijzondere vormen van heeft gemaakt.

Muts op, das om, want de wind is snijdend. Alsof ik in een aflevering van De Flintstones ben beland; overal vreemd gevormde stenen, menhirs of zo je wilt hunebedden. Allemaal dicht op elkaar in een omgeving waar alleen maar heuvels zijn met heel veel cactussen. Terwijl ik het pad volg tussen de immense stenen door, waan ik me op een andere planeet. De stenen zijn zeer aaibaar omdat ze door de winderosie zulke fraaie zachte vormen hebben gekregen.

En ik ben dol op natuurlijke vormen, dus ga ik los met mijn fototoestel. Close-ups, landschap overzichten, ik maak van alles terwijl ik door dit bizarre gebied zwerf. Ik bedenk me dat de inheemse volken hier toch wel geschuild zouden moeten hebben voor slecht weer?

Bewoners

Ik leer dat de Mimbreno indianen in dit gebied woonden. Spaanse veroveraars zijn hier ook langsgekomen en moesten zo nodig hun Christelijke kruizen in de stenen kerven. Eind 19 ^e eeuw was het zelfs een stop voor de postkoets die van St. Louis naar San Francisco ging. Op een of andere manier is het voelbaar dat deze vreemde plek, in de middle of nowhere, een sociale functie heeft gehad en nog heeft: het kampeerterrein!

Kunstwerk met een Beer

In een van mijn door City of Rocks geïnspireerde kunstwerken koos ik ervoor om de beer in de lucht te laten verschijnen, omdat deze vaak wordt gezien als de voorouder die hielp bij het creëren van het landschap en de mens essentiële overlevingstechnieken leerde. De vaardigheid van de beer om geneeskrachtige kruiden te vinden en zijn kennis van de genezende eigenschappen van de natuur maken het tot een vereerd figuur onder veel inheemse stammen.

Beren worden ook gezien als beschermers van het land. Hun diepe verbinding met de aarde door middel van winterslaap en hun rol in het ecosysteem weerspiegelen een balans en harmonie met de natuur. Een harmonie die de mens opnieuw moet herstellen.

Mijn diepe waardering ligt bij buitengewone, ruige en buitenaardse landschappen. Het City of Rocks State Park in New Mexico (VS) heeft een onuitwisbare indruk op me achtergelaten en mijn verbeelding geprikkeld om een wereld vol wonderen te bedenken. Het straalde een aura uit van oude wijsheid en charme.

Na anderhalf uur rondzwerven komen er donkere wolken aan en het gaat weer regenen. Sterker nog, er valt natte sneeuw. Totaal verkleumd maak ik nog een laatste foto met een glimlach op mijn gezicht. Wat goed dat ik puur op intuïtie de aflag nam!

Desert Solitaire - the art of the desert

Mon, 29 Jul 2024 13:47:53 GMT

Desert Solitaire - Finding tranquility

Desert art

(Dutch text below)

Discovering the beauty of the desert's art

EN - Along US-70, I see little of it yet. Only when I go to the visitor center and get an entrance ticket, do I see an enormous white hilly area through the windows.

An asphalt road leads into the White Sands National Park. The fine white gypsum sand easily blows onto the road, and sometimes I'm not sure if I'm still on it, so I just follow the Land Rover in front of me.

To my left, I see children sledding down the sand dunes. They slide down well, but when adults try, they go slow. They are too heavy for the loose drifting sand and literally get stuck!

I'm lucky to be able to drive the entire route to the Alkaline Flats because as I write this, a large part of the park is closed. An F-16 fighter jet has crashed in the area, which came from Holloman Airforce Base, near the park. (Fortunately, the pilot ejected safely.)

The sand feels very firm under my feet. Strange, really, because you would expect to sink deeper into it. I walk part of a trail while the sun, even at half past four in the afternoon, is already very low. I see the beautiful shadows of the dunes shifting by the minute.

The clear blue sky and the pristine white sand evoke a delightful sense of space. There are few to no obstacles. The only noticeable features are the patterns created by the wind in the gypsum sand. They are hypnotizing, and I can't help but capture them.

As I move from dune to dune, I wonder how long this area has been like this. What happened for it to become sand?

I later find the answer in the visitor center. After the ice age, the climate warmed, and rain and melting snow brought gypsum from the surrounding mountains into the basin. Further warming and drought caused the lakes to dry up and form selenite crystals. The strong winds broke the crystals and deposited them in the area.

After spending some time with the curves of the dunes, I think I've gathered enough photo material. I look around once more and enjoy the shapes, the vast emptiness, and the setting sun. I take a selfie with the dunes in the background and send it to a few friends, who then all ask if I'm on a skiing trip. Yes, this sand is that white.

=========================================

NL - Langs de US-70 zie ik er nog weinig van liggen. Pas wanneer ik naar het bezoekerscentrum ga en een toegangskaart krijg, zie ik door de ramen een enorm wit heuvelachtig gebied.

Er loopt een asfalt weg het nationale park van White Sands in. Het fijne witte gipszand waait gemakkelijk op de weg en soms weet ik niet zeker of ik nog wel op de weg rij, dan volg ik de landrover maar, die voor me rijdt.

Links van me zie ik kinderen met sneeuw sleetjes de zandheuvels afgaan. Die gaan er goed af, maar wanneer volwassenen het proberen gaat het een stuk stroever. Ze zijn te zwaar voor het laagje losse stuifzand en ze stranden letterlijk!

Ik heb het geluk dat ik de hele route kan rijden naar de Alkaline Flats, want wanneer ik dit schrijf is een groot gedeelte van het park afgesloten. Er is een straaljager F16 neergestort in het gebied die kwam van de Holloman Airforce Base, vlakbij het park. (De piloot is er met de schietstoel uitgekomen gelukkig.)

Het zand is heel stevig onder mijn voeten. Gek eigenlijk, want je verwacht dat je er dieper in wegzakt. Ik loop een stuk van een wandeling terwijl de zon, al om half 5 in de middag heel laag staat. Ik zie de prachtige schaduwen van de duinen met de minuut opschuiven.

De strakblauwe lucht en het spierwitte zand geven het heerlijke gevoel van ruimte. Er zijn weinig tot geen obstakels. Het enige dat opvalt zijn de patronen die de wind maakt in het gipszand. Ze zijn bijna hypnotiserend en ik kan niet nalaten om ze vast te leggen.

Terwijl ik bezig ben en van duin naar duin loop, vraag ik me af hoe lang dit gebied al zo is. Wat is er gebeurd dat het zand is geworden?

Het antwoord vind ik later terug in het bezoekerscentrum. Na de ijstijd warmde het klimaat op en brachten regen en gesmolten sneeuw het gips op van de omringende bergen naar het basin. Verdere opwarming en droogte zorgden ervoor dat de meren opdroogden en seleniet kristallen ging vormen. De krachtige winden hebben de kristallen gebroken en ze gedeponeerd in het gebied.

Na me een tijdje beziggehouden te hebben met de rondingen van de duinen denk ik dat ik voldoende fotomateriaal heb vergaard. Ik kijk nog eens rond, en geniet van de vormen, de enorme leegte en de lage zon. Ik maak een selfie met de duinen op de achtergrond en app deze naar een paar vrienden, die vervolgens allemaal vragen of ik op wintersport ben, want zo wit is dit zand.

Architectuur geïnspireerd door natuur

Thu, 12 Oct 2023 12:13:41 GMT

Architectuur geïnspireerd door natuur

(English text below)

Op mijn recente trip naar noord Spanje ging een langgekoesterde wens in vervulling. Eindelijk lukte het me dan om het Guggenheim Museum in Bilbao , Spanje, van dichtbij te zien.

Toen ik nog beeldredacteur bij een krant was in 1997 zag ik foto’s binnenkomen via het ANP foto-ontvangst apparaat (die de hele dag papieren foto’s uitspuugde als een soort fax) van de opening van het bijzondere gebouw. Ik werd er op slag verliefd op! Ik kon mijn ogen niet geloven. Dat dit mogelijk was! In 2023 lukt het dan eindelijk om het van dichtbij te zien en vind ik het na 26 jaar nog steeds geweldig mooi, bizar en overweldigend.

Bij het zien van de openingsfoto’s moet mijn voorliefde voor organische vormen voor het eerst echt naar voren zijn gekomen. Ik was er nooit bewust mee bezig geweest. Pas toen ik in contact kwam met het biomimicry concept (ontwerpen op basis van kennis uit de natuur) realiseerde ik me dat ik al veel langer onder de indruk geweest moet zijn van ontwerpers die de natuur als basis nemen.

Ik was al overweldigd geweest van de Sagrada Familia van Gaudi, en ook van Taliesin-West van Frank Lloyd Wright en van de fantastische bouwwerken van Calatrava en Hadid . Ze maken de wereld zoveel mooier en uitnodigender. De afschuwelijke ‘Oostblok blokkendozen’ zoals ik die lelijke vierkante fantasieloze kantoor- en fabrieksgebouwen noem, hoeven met de technische (en psychologische) kennis van tegenwoordig echt niet meer gebouwd te worden.

Voor mij draait het niet alleen om het esthetische, maar zeker ook om het psychologische effect die de natuurlijke vormen hebben. Ze zijn vriendelijk, verzachtend en uitnodigend. Ze brengen ons weer een stukje dichterbij, bij waar we vandaan komen, bij wie we in de kern nog steeds zijn: een stukje natuur. Daarom werk ik zo graag met die vormen. Het herstelt mijn verbondenheid met de natuurlijk omgeving. Voor mij is dat van levensbelang.

Het Guggenheim nodigde mij uit om het aan de buitenkant aan te raken (het voelt zacht aan en de 'schubben zijn hol van binnen dus je kunt het een beetje indrukken) en aan de binnenkant om me te laten dwalen in het ruime interieur met prachtige organische lijnen. De ruimte doet zo prettig aan dat je er eigenlijk niet weg wilt. Dit overkwam me ooit ook in Barcelona. Ik ben niet religieus, maar eenmaal in de Sagrada Familia werd ik heel stil en moest ik gaan zitten om de positieve energie die het aan de binnenkant uitstraalt, simpelweg te verwerken.

Ik vraag me regelmatig af hoe zou de wereld er uitzien als alles met de kennis uit de natuur gebouwd zou worden en we verlost zijn van ziekmakende lelijke gebouwen. Zou het dan fysiek en geestelijk beter met ons gaan? Ik hoop toch zo van wel.

Françoise

On my recent trip to northern Spain, a long-cherished wish came true. I finally managed to see the Guggenheim Museum in Bilbao, Spain, up close.

When I was still a photo editor at a newspaper in 1997, I saw photos coming in via the ANP photo-receiver (which spewed out paper photos all day like a fax machine) of the opening of this extraordinary building. I instantly fell in love with it! I couldn't believe my eyes. That this was even possible! In 2023, I finally succeeded in seeing it with my own eyes, and I still find it incredibly beautiful, bizarre, and overwhelming after 26 years.

Looking at the opening photos, my preference for organic forms must have come to the forefront for the first time. I had never consciously thought about it. It was only when I came into contact with the concept of biomimicry (design based on knowledge from nature) that I realized that I must have been impressed by designers who used nature as their foundation for a long time.

I had already been blown away by Gaudi's Sagrada Familia , as well as Taliesin-West by Frank Lloyd Wright and the marvelous structures by Calatrava and Hadid . They make the world so much more beautiful and inviting. The awful 'Eastern Bloc square buildings,' as I call those ugly, square, unimaginative office and factory buildings, really don't need to be built anymore with the technical (and psychological) knowledge we have today.

For me, it's not just about aesthetics but also about the psychological effect that natural forms have. They are friendly, soothing, and inviting. They bring us a little closer to where we come from, to who we still are at our core: a part of nature. That's why I enjoy working with these forms. It restores my connection to the natural environment. For me, it's a matter of life and death.

The Guggenheim invited me to touch it on the outside (it feels kind of soft, the scales are hollow inside) and to wander around in its spacious interior. The space feels so pleasant that you actually don't want to leave. I had a similar experience in Barcelona once. I'm not religious, but when I entered the Sagrada Familia, I became very quiet and had to sit down to absorb the positive energy it radiates on the inside.

I often wonder what the world would look like if everything were built using knowledge from nature, and we were rid of ugly disease-inducing buildings. Would we be physically and mentally better off? I sure hope so.

Françoise

Riet fotografie - inspiratie in alle seizoenen

Thu, 29 Jun 2023 14:36:54 GMT

Riet fotografie: inspiratie in alle seizoenen

Foto's uit de serie Dances (C) Françoise Vaal Photographic Arts+

(Scroll down for English text)

Riet verveelt nooit. De vele gedaanten waarin het zich door het jaar heen openbaart, spreken tot mijn verbeelding. Van de kleine groene sprieten die in het voorjaar opkomen, via de grote beige pluimen in de herfst, tot aan de verweerde stelen met achtergebleven bladeren aan het einde van de winter. Het is een voorrecht dat deze hoofdpersonen in mijn fotografie zo dicht bij mijn huis staan.

Als ik weer eens jaloers ben op fotografen die op expeditie zijn in de meest afgelegen gebieden op onze aardbol, moet ik mezelf dwingen om naar de schoonheid te kijken die ik om de hoek vind. Ik hou immers van ruige landschappen waar de natuur nog steeds overwicht heeft en hier in Nederland zijn die niet echt te vinden. De menselijke invloed is hier overduidelijk.

Dit betekent voor mij dat ik steeds beter moet kijken naar de kleine natuur, want in de grote ruigheid vind ik het niet. Niet altijd eenvoudig, want mijn hoofd moet leeg genoeg zijn om ruimte te maken om allereerst de natuurlijke ruimte te 'voelen' om vervolgens beter te kunnen 'ontwaren'. Met een lange 'to do' lijst in mijn hoofd ga ik het niet zien in ieder geval.

Mijn "Dances" serie ontstond op zo'n moment waarin ik een leeg hoofd had en een prachtig gevormde rietstengel zag. Gelukkig had ik de camera bij me, want de Iphone vind ik toch niet goed genoeg. Dan los gaan op je onderwerp en het van verschillende kanten bekijken. En op het moment dat ik dacht voldoende materiaal te hebben geschoten, zag ik de volgende... en de volgende... en....

Eenmaal thuis laad ik alle foto's in de computer en bekijk ik ze nog eens op mijn gemak. En dan komt het moment dat ik ga proberen om alles er uit te halen wat er in zit. De vorm en textuur moeten zo goed mogelijk tot hun recht komen. Dan zie ik 'de dans' die de wind ze laat maken en word ik stiekem weer een beetje verliefd op dat prachtige riet.

Foto's v.l.n.r.: Will of the Wind #8, Drip, Will of the Wind, Will of the Wind #7 (C) Françoise Vaal Photographic Arts+

Reed never gets boring. The many forms in which it reveals itself throughout the year speak to my imagination. From the small green sprouts that emerge in spring, through the large beige plumes in autumn, to the weathered stems with remaining leaves at the end of winter. It is a privilege that these protagonists in my photography stand so close to my house.

When I'm jealous of photographers on expeditions in the most remote areas of our planet, I have to force myself to look at the beauty I find just around the corner. After all, I love rugged landscapes where nature still dominates, and those are not really found here in the Netherlands. The human influence is clearly evident here.

This means that I have to look more closely at small nature, because I don't find it in the grand ruggedness. Not always easy, because my mind needs to be empty enough to make room to 'feel' the natural space first and then to be able to 'discern' better. With a long 'to do' list in my head, I'm not going to see it in any case.

My "Dances" series emerged at a moment when I had an empty mind and saw a beautifully shaped reed stem. Fortunately, I had my camera with me, as I don't find the iPhone photos good enough. I delve into my subject and view it from different angles. And just when I thought I had shot enough material, I saw the next one... and the next one...

Once I'm back home, I upload all the photos onto the computer and take another leisurely look at them. And then comes the moment when I try to extract everything that's in them. The form and texture should come out as well as possible. That's when I see 'the dance' that the wind makes them perform, and I secretly fall in love with that beautiful reed all over again.

Inspirerende kunst: natuur geometrie -efficiency les

Fri, 20 Jan 2023 16:23:54 GMT

Inspirerende kunst: natuur geometrie

Lessen in efficiëntie en energiebeheer

“Daar waar materie is, is geometrie” – Johannes Kepler

(Scroll down for text in English)

De schoonheid van natuur geometrie

Net als ik laten veel kunstenaars zich inspireren door de prachtige vormen die de natuur creëert. Ik ben als natuurfotograaf mijn perspectief gaan verkleinen en gaan inzoomen op de fantastische wereld van natuurlijke patronen en texturen. Mijn fotobibliotheek zit dan ook vol met deze patronen, want ik zie ze overal. Ik leg ze vast omdat ik zeker weet dat ik het een keer zal gebruiken voor een nieuw kunstwerk.

Ik werd voor het eerst verliefd op natuurlijke geometrie toen ik uitgebloeide zonnebloemen zag. Gewapend met de fotocamera stond ik midden in een veld vol met de uitgebloede reuzen die hun koppen lieten hangen en kreeg geen genoeg van de schoonheid ervan. De zaden waren op zijn grootst en het patroon overduidelijk. Zo ontstond mijn fotoserie Anticipation (Afwachting).

Ik kan er diep van onder de indruk zijn hoe de natuur als vanzelf zo efficiënt mogelijk omgaat met de voorhanden zijnde energie en materialen. De hexagoon (zeshoek) komt veel voor in de natuur. Wij kennen deze het beste als die honingraat. De bijen hebben uitgevonden dat deze vorm het meest efficiënt is, omdat het een groot vlak met zoveel mogelijk van deze zeshoeken kan vullen, plus dat je de kleinste ‘muur oppervlakte’ tussen de vormen nodig hebt. Want die muren moeten ze zelf maken dus hoe minder energie dat kost, hoe beter.

Voor de zonnebloem gold hetzelfde: hoe kan ik zoveel mogelijk zaden kwijt op 1 vlak en heb ik zo min mogelijk energie nodig om ze te maken? Voila!

Waarom niet alle patronen in de natuur zeshoeken zijn, heeft te maken met andere natuurwetten, zoals onder andere zwaartekracht en oppervlakte spanning. Denk aan de vorm van waterdruppels of luchtbellen in zeepsop. Door de inwerkende natuurkrachten en biochemische processen zoeken ze hun efficiëntste vorm op. Een organisme heeft immers een voorkeur om te optimaliseren en niet zozeer om te maximaliseren. Het zoekt de allerbeste weg om te groeien en te leven. Als het teveel moeite moet doen, dan heeft het onvoldoende energie en brengt het zichzelf in gevaar.

Ik leg hier meteen de ecopsychologische link naar de mens: als wij maar door blijven buffelen en onszelf voorbij lopen, brengen we ons leven in gevaar (burn-out). Wanneer we letten op de aanwezige energie en ons leven daaraan aanpassen zijn we zeer waarschijnlijk een stuk gelukkiger. Weer een reden om vaker te rade te gaan bij Moeder Natuur (zie ook mijn boek Z elfvertrouwen - Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf)

Ik ben blij dat er steeds meer mensen zijn die de lessen van de natuur op waarde schatten. Gelukkig komen er ook steeds meer product designers en architecten die gebruik maken van de biomimicry lessen in efficiëntie en energiezuinigheid.

Françoise

PS:

Bioloog Ernst Haeckel gaf al aan het begin van de 20e eeuw uiting aan de patronen van de natuur in zijn prachtige tekeningen .

Inspiring Art:

Natural Geometry Lessons in Efficiency and Energy Management

"Where there is matter, there is geometry." – Johannes Kepler

Just like me, many artists draw inspiration from the beautiful forms that nature creates. As a nature photographer, I've narrowed my perspective and zoomed in on the fantastic world of natural patterns and textures. My photo library is brimming with these patterns because I see them everywhere. I capture them because I'm certain I'll use them for a new artwork at some point.

I first fell in love with natural geometry when I saw withered sunflowers. Armed with my camera, I stood amidst a field full of these faded giants, their heads hanging low, and couldn't get enough of their beauty. The seeds were at their largest, and the pattern was unmistakable. Thus, my photo series "Anticipation" was born.

I'm deeply impressed by how nature inherently maximizes efficiency with the available energy and materials. The hexagon appears frequently in nature. We're most familiar with it as the honeycomb. Bees have figured out that this shape is the most efficient because it can fill a large area with as many of these hexagons as possible, while requiring the smallest "wall surface" between the shapes. They have to build those walls themselves, so the less energy it costs, the better.

The same applied to the sunflower: how can I fit as many seeds as possible onto one surface and use the least amount of energy to create them? Voilà!

Why not all patterns in nature are hexagons has to do with other natural laws, such as gravity and surface tension. Think about the shape of water droplets or air bubbles in soap suds. Due to the forces of nature and biochemical processes, they adopt their most efficient form. After all, an organism prefers optimization over maximization. It seeks the very best way to grow and thrive. If it has to put in too much effort, it lacks sufficient energy and puts itself in danger.

This immediately draws an ecopsychological link to humans: if we keep pushing ourselves beyond our limits and neglect ourselves, we put our lives at risk (burnout). When we pay attention to the available energy and adjust our lives accordingly, we're likely to be much happier. Another reason to seek guidance from Mother Nature more often.

I'm glad that more and more people are appreciating the lessons from nature. Fortunately, there are also an increasing number of product designers and architects who incorporate the lessons of biomimicry in efficiency and energy efficiency.

Françoise

PS:

Biologist Ernst Haeckel expressed the patterns of nature in his beautiful drawings at the beginning of the 20th century.

De nadelen van AI in beeldbewerking

Thu, 01 Dec 2022 14:07:26 GMT

Wie is er bang voor AI ?- deel 2

(Scroll down for English)

Nadelen van AI in beeldbewerking: Wat je moet weten

In mijn vorige blog gaf ik aan niet bang te zijn voor Artificial Intelligence (AI) in het maken van 2D kunst. Ik zie wel degelijk voordelen in het gebruik op sommige momenten in het productieproces. Ik begrijp echter ook de angst van kunstenaars, dat ze overbodig zouden worden en ‘iedereen’ dan ineens een mooi beeld kan maken.

Toen ik onlangs de making of trailer zag van de nieuwe Pinocchio stop motion animatie , werd ik gesterkt in mijn mening om niet bang te zijn voor AI, door wat regisseur Guillermo del Toro vertelde. Hij had bewust gekozen voor een stop motion animatie. En dat had alles te maken met de natuurlijke texturen en lichtval die in het echt toch nog altijd beter zijn dan wanneer ze geanimeerd zijn.

AI kan dit nog altijd niet beter.

Als kind was ik al dol op stop motion filmpjes. In mijn kindertijd was dat Chapi Chapo , maar later mocht ik graag kijken naar Pingu en niet te vergeten Shaun the sheep en Wallace and Gromit . Ook keek ik graag naar de bekende Disney films, maar ergens de afgelopen jaren ben ik voor een deel afgehaakt in de 3D animatie. Vooral wanneer mensen in 3D zo echt mogelijk gemaakt worden, dan haak ik af. Ik heb moeite met de gladheid, de perfectie van de gezichten en tanden, maar ook met het feit dat er geen realistische schaduwwerking in de gezichten zit. (Dat zit ook niet in de 2D animaties, maar daar is het ook niet de bedoeling om zo echt mogelijk te lijken.)

Met andere woorden, ik begrijp Del Toro heel goed. Je kiest bewust voor natuurlijke lichtval en patronen en texturen. Ik maak daar nieuwe werelden mee, zoals bijvoorbeeld Mysterious Beach Life (l) en Into the Woods (r):

In deze foto composities is alleen gebruik gemaakt van diverse foto lagen, van bestaande foto's uit de natuur, om tot een nieuw beeld te komen. Voor mij is het interessanter als er echte natuurlijke elementen in zitten, ook al is het een fantasiebeeld. Het gevoel van “stel je voor dat het zo zou zijn” komt dan veel sterker naar voren. Fantasie met echte elementen dus.

Misschien dat uiteindelijk de AI generators een volledig natuurgetrouw beeld kunnen produceren, aangezien het echte foto’s gebruikt. Dan nog moet je zelf de informatie er in stoppen om het er zo uit te laten zien, zoals je dat zou willen. Dat kan niet iedereen. Ook daar is creativiteit voor nodig.

Er kan zoveel met AI software en Photoshop en ja, je kunt het heel echt laten lijken, zoals fotografe en Photoshopper Kittiya Pawlowski onlangs probeerde met foto’s van een sneeuwluipaard in de Himalaya. Iedereen ging er van uit de ze echt waren en ze werden in toonaangevende bladen gepubliceerd. Maar goed getrainde ogen van natuurfotografen en bergbeklimmers bestudeerden de foto’s en kwamen tot de conclusie dat het samengestelde beelden waren. Ze was er helemaal niet geweest.

Iedereen doen laten geloven dat het beeld waarheidsgetrouw is en je daarmee positioneren als vermaarde natuurfotograaf is oplichting. Dat zou ook gelden voor het als 'waarheidsgetrouw' verkopen van door AI gerenderde beelden.

In plaats van bang te zijn voor AI, moeten we banger zijn voor mensen die niet aangeven wanneer iets AI/gephotoshopt is. En die zijn er op de sociale media al teveel, helaas.

Françoise

Who's Afraid of AI? - Part 2

In my previous blog, I mentioned that I'm not afraid of Artificial Intelligence (AI) in the creation of 2D art. I do see advantages in its use at certain points in the production process. However, I also understand the fear of artists that they might become redundant and that 'everyone' could suddenly create a beautiful image.

Recently, when I watched the making-of trailer for the new Pinocchio stop-motion animation , my belief in not fearing AI was strengthened by what director Guillermo del Toro said. He had deliberately chosen stop-motion animation. And that had everything to do with the natural textures and lighting that are still better in reality than when animated.

AI still can't surpass this.

As a child, I already loved stop-motion films. In my childhood, it was Chapi Chapo , but later I enjoyed watching Pingu and not to forget Shaun the Sheep and Wallace and Gromit . I also liked watching the famous Disney movies, but somewhere in the past few years, I partially lost interest in 3D animation. Especially when people are made to look as real as possible in 3D, I lose interest. I struggle with the smoothness, the perfection of the faces and teeth, but also with the fact that there's no realistic shading on the faces. (This isn't present in 2D animations either, but it's not the intention for them to look as real.)

In other words, I understand Del Toro very well. You consciously choose natural lighting and patterns and textures. I create new worlds with them, like, for example, "Mysterious Beach Life" (above left) and "Into the Woods" (above right).

In these photo compositions, only various layers of photos from nature have been used to create a new image. For me, it's more interesting when there are real natural elements in it, even if it's a fantasy image. The feeling of "imagine if it were like this" becomes much stronger. Fantasy with real elements.

Perhaps eventually AI generators can produce a completely lifelike image since they use real photos. Even then, you need to input the information to make it look the way you want. Not everyone can do that. Creativity is required there too.

AI software and Photoshop can achieve so much, and yes, you can make it look very real, as photographer and Photoshopper Kittiya Pawlowski recently attempted with photos of a snow leopard in the Himalayas. Everyone assumed they were real, and they were published in leading magazines. But well-trained eyes of nature photographers and mountaineers studied the photos and concluded that they were composite images. She hadn't been there at all.

Making everyone believe that an image is true-to-life and positioning yourself as a renowned nature photographer through that is deceit. The same would apply to selling AI-rendered images as 'true-to-life.'

Instead of fearing AI, we should be more afraid of people who don't disclose when something is AI/photoshopped. Unfortunately, there are already too many of them on social media.

Françoise

Wie is er bang voor AI in de kunst?

Thu, 27 Oct 2022 12:47:26 GMT

Angst voor AI in kunst: wie is er bang?

(Scroll down for English text)

Angst voor AI in kunst: Wat zijn de zorgen?

Toen ik afgelopen weekend tijdens een expositie van mijn werk van een oudere heer te horen kreeg dat fotografie geen kunst is, “Je drukt op de knop en klaar ben je!”, sneed dat heel even door mijn ziel. Meestal kan ik zo’n opmerking snel loslaten, maar dit keer bleef het hangen. Al peinzend over wat dan wel kunst is, moest ik denken aan hoe de kunstwereld momenteel in rep en roer is over het gebruik van Artificial Intelligence (AI) voor het maken van kunst. De angst om als kunstenaar vervangen te worden door de algoritmen van een computer, valt te begrijpen. Ik herinner me mijn allereerste boze reactie over de neural filters in Photoshop en de fotofilters in Instagram. “Kan nu iedereen zomaar kunst maken?!”

Niemand vindt het leuk om vervangen te worden door nieuwe technieken en overvallen te worden door de angst dat je er niet meer toe doet. Mijn angst maakte echter snel plaats voor nieuwsgierigheid. “Laat die AI dan maar eens even zien!” dacht ik. Terwijl ik diverse foto’s losliet op de neural filters viel ik van de ene verbazing in de andere. Een zomerlandschap kon met een druk op de knop een winterlandschap worden! Dit had ik nooit kunnen bedenken toen ik 30 jaar geleden met Photoshop 1.0 begon.

Door mijn niet te stuiten nieuwsgierigheid naar AI, probeerde ik Midjourney uit. Het is een online app waarin je kort gezegd een foto kunt inladen en trefwoorden kunt meegeven, zoals een bepaald perspectief en/of kunststijl.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik laadde een paar van mijn foto’s in, gaf trefwoorden mee en liet de computer zijn gang gaan. Met ongeloof keek ik naar de nieuwe beelden die het programma had gecreëerd. Het was niet mijn stijl, maar wat een creativiteit! Ik bladerde door het werk van anderen en belandde in een soort fantasiewereld met heel bijzondere landschappen, gebouwen en menselijke figuren.

Naast het feit dat het op zich een hele kunst is om de juiste trefwoorden te bedenken, kun je je afvragen of het kunst is wanneer je de computer iets laat bedenken op basis van taal en miljoenen verzamelde beelden, in plaats van ambachtelijk handwerk. Misschien is dat ook wel wat de eerdergenoemde oudere heer bedoelde, dat hij fotografie geen kunst vindt omdat er geen handwerk bij verricht wordt als bij schilderen, boetseren, lassen of houtbewerken.

Wanneer je de beelden bekijkt van @wanderskyhigh en @manasbhatiadesign (Instagram) dan kan ik niet anders denken dan dat het wel degelijk kunst is. De kunstenaar is met AI technieken aan het werk om een bepaald beeld te maken wat hij voor ogen heeft. AI zorgt voor nieuwe, andere, creativiteit. (Een vraag die zich bij me opdringt: Wat als Antoni Gaudi AI zou hebben gehad voor zijn architectuur ontwerpen?

Fotografie veranderde ooit. Van de doka ging men over naar de computer. Zijn fotografen daar minder creatief door geworden? Sommige fotografen zoals @alex_timmermans en @petereleveld kiezen voor het werken met oude camera’s en afdruktechnieken. Zijn zij dan meer kunstenaar dan iemand die digitaal werkt? De kunstenaar kiest het medium voor een specifiek idee. En naar mijn idee kan dat dus ook het AI medium zijn.

Ik ben niet bang voor AI. De ene keer zal ik het uit nieuwsgierigheid gebruiken om te kijken hoe iets uitpakt, de andere keer om inspiratie te krijgen of een gedeelte te gebruiken in een groter werk. Het is een andere manier van werken die net zo kunstzinnig kan zijn.

Françoise

Who's Afraid of Artificial Intelligence in Art?

When I heard an older gentleman at an exhibition of my work say last weekend that photography isn't art, "You just press a button and you're done!", it cut through my soul for a moment. Usually, I can quickly let go of such comments, but this time it lingered. Reflecting on what art really is, I thought about how the art world is currently in turmoil about the use of Artificial Intelligence (AI) in creating art. The fear of being replaced by a computer's algorithms as an artist is understandable. I remember my very first angry reaction to the neural filters in Photoshop and the photo filters on Instagram. "Can just anyone create art so easily now?!"

No one enjoys being replaced by new technologies and being overwhelmed by the fear that you no longer matter. However, my fear quickly turned into curiosity. "Show me that AI then!" I thought. As I experimented with various photos using the neural filters, I was amazed time and again. A summer landscape could instantly turn into a winter one with the press of a button! I couldn't have imagined this when I started with Photoshop 1.0 thirty years ago.

Driven by my insatiable curiosity about AI, I tried out Midjourney. It's an online app where, in short, you can upload a photo and provide keywords, such as a specific perspective and/or art style.

So, I did just that. I uploaded a few of my photos, added keywords, and let the computer do its thing. In disbelief, I looked at the new images the program had created. It wasn't my style, but what creativity! I browsed through the work of others and found myself in a kind of fantasy world with incredibly unique landscapes, buildings, and human figures.

Besides the fact that it's an art in itself to come up with the right keywords, one might wonder if it's art when you let the computer generate something based on language and millions of collected images, instead of crafting it by hand. Perhaps that's also what the aforementioned older gentleman meant, that he doesn't consider photography art because it lacks the manual work that comes with painting, sculpting, welding, or woodworking.

When you look at the images above by @wanderskyhigh and @manasbhatiadesign (Instagram), I can't help but think that it is indeed art. The artist is using AI techniques to create a specific image that they have in mind. AI adds a new, different kind of creativity. (A question that arises: What if Antoni Gaudi had AI for his architectural designs?)

Photography changed once. From the darkroom, we transitioned to the computer. Did photographers become less creative because of that change? Some photographers like @alex_timmermans and @petereleveld choose to work with old cameras and printing techniques. Are they then more artists than those who work digitally? The artist chooses the medium for a specific idea. And in my opinion, that medium can also be AI.

I'm not afraid of AI. Sometimes, I'll use it out of curiosity to see how something turns out, other times to gain inspiration or to incorporate a part into a larger work. It's a different way of working that can be just as artistic.

Françoise

Synchroniseren met de natuur

Sat, 08 Jan 2022 15:02:33 GMT

Synchroniseren met de natuur

Een must voor iedere natuurfotograaf

Op deze plek werd mijn zintuig voor ruimte geactiveerd.

(Scroll down for English)

Synchroniseren met de natuur: een harmonieuze benadering

Als ik op pad ga om te fotograferen heb ik niet direct een plan in mijn hoofd. Ik heb een idee van wat ik wil zoeken, maar ik laat me graag verrassen door wat ik op dat moment tegenkom. Dat heeft al een aantal series opgeleverd, dus is het een werkwijze die bij me past.

Soms ga ik op pad, maar ben ik er toch niet helemaal bij met mijn hoofd. Te druk met andere dingen, te weinig echt buiten geweest en verbinding gemaakt met mijn natuurlijk omgeving. Ik moet mezelf er dan weer van doordringen dat ik beter gebruik moet maken van mijn zintuigen, want zo kom ik dichter bij mezelf en worden ervaringen intenser. Die intense ervaring heb ik nodig om te fotograferen, want dat ga ik pas ‘echt’ zien.

Kleine zintuiglijke gewaarwordingen zijn belangrijk om ‘in te komen’ zoals:

– het ochtendlicht maakt de schaduwen van de bomen harder

– het verschil in de groene kleuren van de bomen is nu duidelijker

– het windje is fris, maar lekker

– een groepje schapen ligt te rusten en het licht valt heel mooi op hun vacht

– de kleuren in het weiland, variërend van geel, groen, paars tot roestbruin zijn duidelijk aanwezig

– een reiger staat zich te krabben aan de waterkant

– een boer heeft een weiland gemaaid en ik ruik de geur van gras

Als je ‘in sync’ bent met de omgeving, valt niet alleen het licht op deze twee bomen op, maar ook hun weerspiegeling en het licht op het riet aan de andere kant van het water. Ruik je de herfst al? Een eenvoudige foto waar veel zintuiglijke waarnemingen aan vooraf gingen.

Het zijn misschien niet altijd de dingen die ik fotografeer, maar het helpt me wel om mijn hele lijf wakker te schudden. Ik wil dat al mijn zintuigen meedoen. De zon in mijn ogen, de wind op mijn huid, de geur van het land, mijn plaats in de ruimte, het is als natuurfotograaf onontbeerlijk om te ervaren.

Focus op de zintuigen

In plaats van focussen op gedachten, moet ik focussen op een zintuiglijke ervaring. Als mijn zintuigen eenmaal wakker zijn, willen ze niet meer in slaap gehouden worden. Ze laten duidelijk merken dat ze meer van het goede willen. Het kost even tijd, maar uiteindelijk synchroniseer ik met de natuur om mij heen. Als ik het niet doe, kom ik met helemaal niets thuis. Een must dus!

Françoise

Als je zintuigen wakker zijn, kun je ook ineens de ‘onderwereld’ zien; wilgen weerspiegelen in spiegelglad water.

Synchronizing with Nature

A Must for Every Fine Art Photographer

When I set out to photograph, I don't have a specific plan in mind. I have an idea of what I want to explore, but I'm open to being surprised by what I come across in the moment. This approach has yielded several series, so it's a method that suits me.

At times, I head out but find my mind not entirely present. Too preoccupied with other things, not having spent enough time outdoors and connected to my natural surroundings. I have to remind myself to better engage my senses, as doing so brings me closer to myself and intensifies experiences. I need these intense experiences to truly see, because that's when I start to perceive.

Small sensory perceptions are important to "get into it," such as:

The morning light accentuates the shadows of the trees.
The variation in green hues among the trees becomes clearer.
The breeze is cool, yet pleasant.
A group of sheep is resting, and the light falls beautifully on their fur.
The colors in the meadow, ranging from yellow, green, purple to rust brown, are distinctly present.
A heron is scratching itself by the water's edge.
A farmer has mowed a field, and I can smell the scent of grass.

These might not always be the things I capture in my photos, but they help awaken my entire being. I want all my senses to be engaged. The sun in my eyes, the wind on my skin, the scent of the land, my place in space – as a nature photographer, it's essential to experience all of these.

Focusing on the Senses

Instead of fixating on thoughts, I must concentrate on a sensory experience. Once my senses are awake, they refuse to go back to sleep. They make it clear that they want more of the good stuff. It takes a bit of time, but eventually, I synchronize with the nature around me. If I don't do this, I return home with nothing. So, it's a must!

Françoise

Pure magie ervaren in Antelope Canyon

Sat, 08 Jan 2022 14:52:33 GMT

Pure magie ervaren in Antelope Canyon

Landschap fotografie op z'n best

Antelope Canyon in Arizona, links met toeristen, rechts de fotografen-blik. Schuif de pijltjes naar links of rechts en ervaar het verschil.

(Scroll down for English text)

Antelope Canyon ervaring: Een onvergetelijke reis

Je moet er wel even een stukje voor rijden, maar dan krijg je ook wat. Vlakbij het plaatsje Page in Arizona, vind je Antelope Canyon . Een slot canyon (smalle kloof) die is gevormd door het water dat er, alleen als het heel heftig regent, doorheen stroomt. Als je door een smalle opening naar beneden zakt (met een rugzak op gaat het maar net), word je gewaarschuwd dat het gevaarlijk kan zijn in verband met plotseling opkomend water, ofwel flash floods . Je gaat er in op eigen verantwoordelijkheid, maar uiteraard houden de Navajo gidsen het weer in de wijde omtrek goed in de gaten.

Het is een populaire plek voor fotografen omdat de vormen van de rotsen heel bijzonder zijn. Je blijft kijken en kunt er uren spenderen om de meest prachtige abstracten te maken.

The Escape (foto 30x40cm)

De Navajo gidsen vertellen vanuit hun cultuur de waarde van de canyon en over de mythische figuren die zij er in zien. Ze leggen de nadruk op een paar, maar er valt veel meer te zien. Tenzij je een privé gids boekt, moet je er wel rekening mee houden dat je met een grote groep mensen tegelijk de kloof ingaat. Nu zijn de meeste mensen erg onder de indruk en fotograferen in stilte. Zo krijgt het iets magisch. Als de gids dan ook nog de native american flute gaat bespelen, is het wonder compleet. De overweldigende schoonheid van natuur en muziek valt als een deken over je heen en de zorgen van de dag vallen van je af. Bijna als herboren klim je aan het einde van de tour via een trap de kloof weer uit. Zelfs de jonge kinderen die in de groep zaten (en soms luidruchtig waren), liepen rustig met hun ouders mee terug naar de parkeerplaats.

Er was daar iets gebeurd. Iets heiligs. Je ging volledig op in de magie van de omgeving en was volledig in het

hier en nu.

Wild Waves (Foto 30x40cm)

I k zou graag met een privé gids gegaan zijn. Hoe minder mensen, hoe intenser de ervaring. Helaas werden er die dag alleen groepen toegelaten. De busladingen met selfie makende Aziaten waren er gelukkig niet, ook niet bij de nabij gelegen en vaak gefotografeerde Horse Shoe Bend .

Als je denkt dat je deze wonderen der natuur ooit nog eens in je eentje te zien krijgt, dan kom je bedrogen uit. Er is namelijk altijd een fotograaf eerder op dan jij ��

Françoise

The Kiss (foto 30x40cm)

Experiencing Pure Magic in Antelope Canyon

Landscape Photography at Its Best

It's quite a drive, but you get something extraordinary in return. Near the town of Page in Arizona, you'll find Antelope Canyon . A slot canyon formed by water that flows through it only during heavy rainfalls. When you descend through a narrow opening (it's a tight fit even with a backpack), you're warned about the potential danger due to sudden rising water or flash floods. You enter at your own risk, but of course, the Navajo guides keep a close eye on the weather in the area.

It's a popular spot for photographers because the rock formations are exceptionally unique. You can't help but keep looking and can spend hours creating the most beautiful abstracts.

The Navajo guides share the value of the canyon from their culture and talk about the mythical figures they see in it. They emphasize a few, but there's much more to see. Unless you book a private guide, be prepared to enter the canyon with a large group of people simultaneously. Most people are deeply impressed and photograph in silence, adding a touch of magic to the experience. If the guide starts playing the Native American flute , the wonder becomes complete. The overwhelming beauty of nature and music envelops you like a blanket, and the worries of the day slip away. Almost reborn, you climb out of the canyon at the end of the tour via a staircase. Even the young children in the group (who were sometimes noisy) walked calmly back to the parking lot with their parents.

Something sacred happened there. One became completely immersed in the magic of the environment and were entirely in the here and now.

I would have preferred to go with a private guide. The fewer people, the more intense the experience. Unfortunately, only groups were allowed on that day. Fortunately, the busloads of selfie-taking Asians weren't there, not even at the nearby and often-photographed Horseshoe Bend .

If you think you'll ever get to see these wonders of nature all by yourself, you're in for a disappointment. There's always a photographer who's up earlier than you :)

Françoise

Creativiteit vinden in loslaten

Sat, 08 Jan 2022 14:46:21 GMT

Creativiteit in loslaten: Vind je inspiratie

Improvisation, The Final Takeover pt.11

(Scroll down for English text)

Creativiteit in loslaten: ontdek je innerlijke vrijheid

Toen ik mijn idee om overwoekerende natuur te gaan fotograferen wilde vormgeven op een staal stortplaats, was ik in eerste instantie volledig uit het veld geslagen. Ik liep het terrein op en zag niets anders dan grote stalen gieken van hijskranen, enorme betonblokken, zware ijzeren kettingen, staal, staal en nog eens staal. Het was gewoonweg overweldigend. Was dit nou mijn goede idee geweest? Kon ik hier wel iets mee?

Een beetje verdwaasd liep ik rond over het terrein en liet het op me inwerken. Niet zeker van mijn zaak pakte ik toch mijn camera en begon wat te schieten. In eerste instantie maakte ik overzichtsfoto’s van de chaos van staal en beton. Met die foto’s zou ik niks kunnen, maar ik was er nu toch dus dan maar iets proberen.

De gejaagdheid van ‘Ik moet nu echt een aantal werken maken die in de serie passen!’ werd verdrongen door teleurstelling. Ik dacht dat ik niet de juiste locatie had gevonden en weer op zoek moest naar een andere. Ik gaf het eigenlijk al op. En juist dat opgeven bleek een zegen. De gejaagdheid verdween.

De eerste aanblik van het staal terrein deed me de moed in de schoenen zakken.

Ik besloot van de hervonden rust gebruik te maken om dan maar te maken wat ik zag, ook al zou het niet in mijn serie passen die ik voor ogen had. Ik pakte mijn statief, schroefde de camera met zoomlens er op en speurde het gebied af. En toen gebeurde het. In de zoeker verscheen een heel klein stilleven, een fotografisch pareltje.

Ik dacht niet meer na over prestaties, ik keek en keek en keek. De brede blik werd vervangen door een ingezoomde blik. Ineens wist ik hoe ik dit terrein moest benaderen. Tussen het grote staal en beton door moest ik juist gaan kijken naar het kleine. Zo klein als het ene blaadje dat zonlicht probeert op te vangen onder een struik. Dat blaadje is Improvisation geworden. Het was maar 5 cm groot en probeerde de gele stalen balken te ontwijken om een paar zonnestralen op te vangen.

Ik noemde het ‘improvisatie’ omdat ik hier zag waar de natuur zo goed in is. Als het niet op een gewone manier kan, dan maar op een andere manier. Maar groeien zal het! De wil om te leven is zo krachtig, dat het altijd een weg zoekt om te kunnen groeien en worden wat het in de kern is. Improvisatie is onontbeerlijk.

Ik had ook geïmproviseerd. Ik was gekomen met het idee om iets ‘groots’ te fotograferen, was teleurgesteld, moest mijn verwachtingen noodgedwongen loslaten en improviseerde ter plekke. Mijn wil om te fotograferen was kennelijk zo krachtig dat het een weg zocht. Mijn blik transformeerde van groot naar klein en The Final Takeover serie werd geboren.

Wat kan de natuur toch een irritante leraar zijn ��

Françoise

Finding Creativity in Letting Go

Fine Art Nature Art

When I wanted to bring my idea of photographing overgrown nature to life in a steel dumping ground, I was initially completely taken aback. I entered the area and saw nothing but massive steel booms of cranes, enormous concrete blocks, heavy iron chains, steel, steel, and more steel. It was simply overwhelming. Was this really my good idea? Could I work with this?

A bit dazed, I wandered around the site and let it sink in. Uncertain, I still picked up my camera and started shooting. Initially, I took overview photos of the chaos of steel and concrete. I wouldn't be able to use those photos, but I was there anyway, so I might as well try something.

The urgency of "I really need to create a number of works that fit into the series now!" was replaced by disappointment. I thought I hadn't found the right location and needed to search for another. I was actually giving up. And precisely that giving up turned out to be a blessing. The urgency disappeared.

I decided to make use of the regained calm to capture what I saw, even if it wouldn't fit the series I had envisioned. I grabbed my tripod, attached the camera with a zoom lens, and scanned the area. And then it happened. In the viewfinder appeared a very small still life, a photographic gem.

I stopped thinking about achievements, I looked and looked and looked. The wide view was replaced by a zoomed-in perspective. Suddenly, I knew how to approach this terrain. Amidst the large steel and concrete, I needed to focus on the small. As small as the single leaf trying to catch sunlight under a bush. That leaf became "Improvisation." It was only 5 cm tall and was trying to dodge the yellow steel beams to catch a few sun rays.

I called it "improvisation" because I saw nature excelling in this. If it can't do it in a conventional way, it finds another way. But it will grow! The will to live is so powerful that it always seeks a path to grow and become what it is at its core. Improvisation is indispensable.

I had improvised too. I came with the idea of photographing something "grand," was disappointed, had to let go of my expectations, and improvised on the spot. My will to photograph was evidently so strong that it found a way. My perspective transformed from large to small, and "The Final Takeover" series was born.

Nature can indeed be an annoying teacher ��

Françoise

Geworteld in de natuur: Vertrapt maar sterk

Sat, 08 Jan 2022 14:41:53 GMT

Geworteld in de natuur: Vertrapt maar sterk

Geworteld in de natuur: een unieke ervaring

Trampled, heet mijn nieuwe serie fotografische werken met als thema: de krachtige wortels van beukenbomen . Ja, ik struikel regelmatig over boomwortels en gelukkig maar!

Toen ik de wortels van de machtige beukenbomen op Gooilust (’s Graveland) bestudeerde, zag ik de enorme verscheidenheid van vormen. Ik zag de keuzes die de boom zelf had gemaakt om op de beste en stevigste manier te groeien. De wortels gaan alle kanten uit en nemen bepaalde vormen aan, op zoek naar de juiste voeding en het beste water.

De verscheidenheid aan vormen alleen al is inspiratie genoeg om tot kunstwerken te verwerken. Maar in mijn werk ben ik echter altijd op zoek naar het verbeelden van ‘eigenheid’ of ‘authenticiteit’. Wat heeft dit dan te maken met boomwortels? Daarvoor moet ik even een stukje terug in de tijd.

Relatie tussen mens en natuur

De interesse voor authenticiteit ontstond tijdens mijn werk als relatiecounselor en lifecoach . Het viel me op hoe ver mensen van zichzelf weg kunnen geraken. Bijvoorbeeld door de omstandigheden waarin ze verkeerden, maar ook door zichzelf weg te cijferen en het belang van anderen te vaak voorop te stellen. Als je maar lang genoeg in een voor jou onjuiste situatie blijft zitten, dan raak je uiteindelijk de verbinding met je authentieke zelf kwijt. Dan weet je niet meer wat je wilt of welke kant je uit moet en verlies je zelfvertrouwen.

Om helemaal jezelf te worden moet je dus kijken naar de wortels die je voeden. Of dat voor jou de juiste zijn. Met inzicht in wie je van nature bent en een beetje wilskracht om te worden wie je bent, ben je in staat om nieuwe wortels te maken.

De beuk wil koste wat het kost een beuk worden. Hoe vaak zijn wortels ook vertrapt worden, hij zal altijd proberen om een nieuwe wortel te maken en verder te groeien. Want hij wil alleen maar doen wat hij het beste doet: boom zijn.

Trampled herinnert mij aan het verbinding houden met mijn authentieke zelf.

Wat een prachtige les weer uit de natuur!

Françoise

Trampled yet Rooted: Close-up Tree Roots

Fine Art Tree Photography

Trampled is the title of my new series of photographic works with the theme: the powerful roots of beech trees. Yes, I frequently stumble over tree roots, and thankfully so!

As I studied the roots of the mighty beech trees at Gooilust (’s Graveland), I observed the tremendous variety of shapes. I saw the choices the tree itself had made to grow in the best and sturdiest way possible. The roots stretch in all directions, taking on certain forms in search of the right nourishment and the best water.

The diversity of forms alone is inspiration enough to transform into artworks. However, in my work, I am always seeking to depict 'uniqueness' or 'authenticity'. What does this have to do with tree roots? For that, I need to take a step back in time.

Relationship between humans and nature

The interest in authenticity arose during my work as a relationship counselor and life coach. It struck me how far people can drift away from themselves. This could be due to their circumstances but also from neglecting themselves and placing the importance of others ahead of their own too often. If you remain in a situation that isn't right for you long enough, you eventually lose the connection with your authentic self. You no longer know what you want or which direction to take, and your self-confidence diminishes.

To truly become yourself, you need to examine the roots that nourish you. You need to determine if they're the right ones for you. With insight into who you naturally are and a bit of determination to become who you are, you're capable of creating new roots.

The beech tree is determined to be a beech tree at all costs. No matter how many times its roots are trampled, it will always strive to create new roots and continue to grow. Because it only wants to do what it does best: be a tree.

Trampled reminds me to stay connected with my authentic self.

What a wonderful lesson nature teaches us once again!

Françoise

Natuur Inspiratie: De Natuur als Echte Kunstenaar

Sat, 08 Jan 2022 14:34:09 GMT

Natuur Inspiratie: De Natuur als Echte Kunstenaar

In Yellowstone geïntrigeerd door geisers.

Van ’s ochtends vroeg tot middernacht werd er in het huis waar ik tot mijn 18e woonde, gewerkt. Mijn ouders hadden een café en later een restaurant. Er waren altijd mensen, koks, afwassers, serveersters, leveranciers en niet te vergeten gasten. Zes dagen in de week. Ik trok mij terug, of op mijn kamer, of in de natuur. Weg van mensendrukte. Het voelde goed om vroeg in de ochtend over een stil fietspad te rijden door het bos waar je (bijna) niemand tegenkwam.

D e lagen van de Moeraki stenen bewonderend in Nieuw-Zeeland.

Pas toen ik tien jaar geleden in contact kwam met ecopsychologie werd me duidelijk wat ik al die tijd al ervaren had in de natuur: niet alleen rust, maar ook verbondenheid, wijsheid en de authenticiteit van het leven.

Ik realiseerde me hoe ver ik was weggeraakt van mijn eigen authenticiteit, vaak gedwongen door gedachten of door invloeden van buitenaf. Het besef dat men natuur nodig heeft om te bestaan werd groter.

Tussen de majestueuze Saguaro cactussen in Sabino Canyon, Arizona.

Natuur inspiratie voor creatieve projecten

De natuur ingaan betekent voor mij: terug naar de basis van het leven. Terug naar het verbonden voelen met de omgeving waarin je leeft. In de stad, waar ik decennia heb gewoond, voelde ik die verbinding niet. Terug in een landelijke omgeving, omgeven door dieren, planten en ruigere weersomstandigheden, kom ik terug bij mezelf. Hier voel ik mij verbonden met het grote geheel.

De natuur heeft al miljarden jaren gehad om met de beste oplossingen voor ‘leven’ te komen. Die oplossingen zijn gezonder en milieuvriendelijker dan wat de mens heeft kunnen verzinnen. Ze bezit enorme ervaring en dus wijsheid.

Ik wil die wijsheid in beeld vangen en koppelen aan het leven van de mens. Met mijn passie voor fotografie is fotografische kunst een perfect medium om de aandacht te vestigen op de bijzondere lessen van onze natuurlijke omgeving.

Françoise

Eerder legde ik het onlosmakelijke verband tussen mens en natuur in woorden vast in het boek:

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Als e-book hier te verkrijgen.

Nature is the real artist

Fine art photography

From early morning until midnight, work was bustling in the house where I lived until I turned 18. My parents owned a café and later a restaurant. There were always people around – cooks, dishwashers, waitresses, suppliers, and of course, guests. Six days a week. I retreated, either to my room or out in nature. Away from the hustle and bustle of people. It felt good to ride my bike along a quiet path through the woods in the early morning, where you'd encounter (almost) no one.

Only when I came into contact with ecopsychology ten years ago did it become clear to me what I had been experiencing in nature all that time: not just tranquility, but also a sense of connection, wisdom, and the authenticity of life.

I realized how far I had drifted from my own authenticity, often coerced by thoughts or external influences. The awareness that one needs nature to exist grew stronger.

Venturing into nature means to me: returning to the essence of life. Returning to feeling connected with the environment in which you live. In the city, where I lived for decades, I didn't feel that connection. Back in a rural setting, surrounded by animals, plants, and rugged weather, I come back to myself. Here, I feel connected to the greater whole.

Nature has had billions of years to come up with the best solutions for "life". Those solutions are healthier and more environmentally friendly than anything humans could invent. Nature possesses immense experience and thus wisdom.

I want to capture that wisdom in imagery and link it to human life. With my passion for photography, photographic art is a perfect medium to draw attention to the remarkable lessons from our natural environment.

Françoise

Doorbreek patronen: Rebellie van de natuur

Sat, 08 Jan 2022 14:24:59 GMT

Doorbreek patronen: Rebellie van de natuur

The Final Takeover, pt. 2 : Rebellion

(Scroll down for English text)

Patronen doorbreken door rebellie

I n mijn speurtocht naar overname door de natuur voor de serie The Final Takeover , kwam ik deze houten brug tegen die overgenomen wordt door mos en gras en aan het bezwijken is. Het eerste wat in mij opkwam toen ik deze chaotische samenstelling van plantjes zag, was: rebellie van de natuur! De natuur komt in opstand komen tegen de door mensen ‘gevestigde’ orde.

Ik bedacht me dat rebellie een essentieel onderdeel is van het snel grote stappen voorwaarts willen maken, bijvoorbeeld omdat je vastgeroest kan zitten in onwenselijke patronen. Patronen in je sociale omgeving, of in je werk en zeker ook in de maatschappij. Wil je daar iets in veranderen dan is rebellie eigenlijk altijd aan de orde. Dat kan in de vorm zijn van vriendschappen loslaten, verhuizen, van werk veranderen of misschien wel een rigoureuze beauty make-over. Als een bepaald patroon je ontwikkeling tegenhoudt en je er onder lijdt, dan helpt langzame verandering niet. Dan is er snelle omwenteling nodig: rebellie.

Jammer dat het woord een negatieve connotatie heeft gekregen, omdat het vaak met oorlog en de nare gevolgen daarvan wordt geassocieerd. Bekijk je het op een positieve manier dan weet je dat rebellie nodig kan zijn om dichter bij jezelf te komen. Dichterbij wie je eigenlijk bent en waar je voor staat. Het mos en het gras blijven authentiek en nemen ongehinderd hun plek in.

Françoise

Lessons from nature: Break Patterns: Rebellion!

Fine art nature art

In my quest for the takeover by nature for "The Final Takeover" series, I came across this wooden bridge that is being reclaimed by moss and grass and is on the brink of collapsing. The first thing that came to my mind when I saw this chaotic assemblage of plants was: rebellion! Nature is rising up against the human "established" order.

I realized that rebellion is an essential part of wanting to make rapid leaps forward, especially when you might be stuck in undesirable patterns. Patterns in your social environment, or in your work, and certainly within society as well. If you want to change something in that regard, rebellion is almost always in order. It could take the form of letting go of friendships, moving, changing jobs, or perhaps even a drastic beauty makeover. When a particular pattern is blocking your development and causing you distress, gradual change won't help. A swift upheaval is needed: rebellion.

It's unfortunate that the word has taken on a negative connotation due to its often being associated with war and its unfortunate consequences. When viewed in a positive light, you realize that rebellion can be necessary to get closer to yourself. Closer to who you truly are and what you stand for. The moss and grass remain authentic and claim their place unhindered.

Françoise

Het begin: vastberadenheid

Sat, 08 Jan 2022 14:23:14 GMT

Vastberadenheid van de natuur:

een nieuw begin

Determination, The Final Takeover pt.1

(Scroll down for English text)

Natuur onthuld haar vastberadenheid

Op een koude lenteochtend zat ik op mijn terras en zag de eerste grassprieten alweer tussen de tegels doorkomen. ‘Onkruid!’ dacht ik. Maar de zon stond laag en zorgde voor een fraaie schaduw. Ik raakte gefascineerd door de vastberadenheid van het gras om waar dan ook te groeien.

Ik ging verder zoeken naar door mensen gemaakte objecten die overgroeid raken door natuur. Ik kwam terecht op een dumpplaats voor hijskranen. De enorme hoeveelheid oud staal en beton was overweldigend. Pas toen ik de chaotische omgeving langere tijd op me in had laten werken, begon ik het te zien. Heel pril, in kieren, spleten en op de meest vijandige plekken ontwaarde ik nieuw leven.

Terwijl ik aan de serie werkte merkte ik dat er een groter verhaal achter zat dan alleen maar de overwinning van de natuur. De hele serie (15 delen) werd het verhaal van geboorte, wilskracht, ambitie, tegenslagen, confrontatie, authenticiteit, oplossingsgerichtheid en uiteindelijk de overwinning. Levenskenmerken die wij als mens maar al te goed kennen. Ik herkende mijn eigen zoektochten naar overwinningen en alle moeilijkheden en obstakels die daarmee gepaard gaan.

Niet lang voor ik deze foto maakte, had ik voor mezelf een beslissing genomen; ik wil alleen nog maar met beeld werken. Ik ben en blijf nu eenmaal een type dat in beelden denkt ongeacht alle andere werkzaamheden die ik heb gedaan. Dat had een vriendin van mij jaren geleden al goed gezien toen ze mijn bedrijfsnaam bedacht: Beeldtype. (En nog bedankt, Pien van Lijn44 !) En bij het zien van deze prille grassprietjes herkende ik de vastberadenheid van een beslissing. Het koste wat het kost jezelf willen zijn en blijven zoeken naar de ‘aantrekkelijkheid’ om te groeien en te leven. Te zijn wie je uiteindelijk bent.

Die grassprietjes hebben een plek gevonden. Tussen zeer strak tegen elkaar aangelegde tegels zit net genoeg aarde om zich te wortelen en voeden. Licht is er in overvloed en voilà! Groeien maar. Vastberaden.

En zo begon het werken aan de serie The Final Takeover en maakte ik de visuele link die ik zocht na het uitbrengen van mijn boek. Daarin beschrijf ik hoe de natuur je kan helpen om je authentieke zelf te herontdekken en daardoor zelfvertrouwen te krijgen. De verbondenheid die ik ineens voelde met de grassprietjes, had mij de bevestiging gegeven eindelijk weer op de juiste weg te zijn. Precies zoals ik in mijn boek jaren geleden al had beschreven.

Het zal je niet verbazen dat het thema van mijn fotografische kunst de genialiteit van de natuur is ��

Françoise

The Beginning: Determination

Fine A rt Nature Art

On a cold spring morning, I sat on my terrace and saw the first blades of grass pushing through the cracks in the tiles. "Weeds!" I thought. But the sun was low, casting a beautiful shadow. I became fascinated by the determination of the grass to grow anywhere it could.

I continued to search for human-made objects that were being reclaimed by nature. I ended up at a scrapyard for cranes. The vast amount of old steel and concrete was overwhelming. It wasn't until I let the chaotic environment work on me for a while that I began to see it. Very subtly, in crevices, cracks, and the most hostile places, I saw new life emerging.

As I worked on the series, I noticed there was a larger story behind it than just nature's triumph. The entire series (15 parts) became a story of birth, determination, ambition, setbacks, confrontation, authenticity, problem-solving, and ultimately victory. Life traits that we as humans are all too familiar with. I recognized my own quests for victories and all the difficulties and obstacles that come with them.

Not long before I took this photo, I had made a decision for myself; I only want to work with imagery from now on. I am and will always be the type who thinks in images, regardless of all the other tasks I've undertaken. A friend of mine saw this clearly years ago when she came up with my business name: Beeldtype. (Thanks again, Pien from Lijn44!) And upon seeing these young blades of grass, I recognized the determination of a decision. The unwavering desire to be yourself and to keep seeking the 'attraction' to grow and live. To be who you ultimately are.

Those blades of grass found their place. Amid tiles tightly laid next to each other, there's just enough soil to root and nourish themselves. Light is abundant, and there you have it! They grow. Determinedly.

And so, the work on the series The Final Takeover began, and I made the visual connection I was seeking after the release of my book. In it, I describe how nature can help you rediscover your authentic self and thereby gain self-confidence. The connection I suddenly felt with those blades of grass had provided me with the confirmation that I was finally on the right path again. Just as I had described in my book years ago.

It won't surprise you that the theme of my photographic art is the brilliance of nature :)

Françoise

Françoise Vaal Photographic Arts+

Why nature doesn't comfort us but wakes us up

Why Nature Doesn’t Comfort Us, but Wakes Us Up

Waarom de natuur ons niet geruststelt, maar wakker maakt

Slow Looking as Resistance: On Attention, Art, and the Body

Slow Looking as Resistance: On Attention, Art, and the Body

Langzaam kijken als verzet: over aandacht, kunst en het lichaam

Becoming Human by Accident

On land, small communities, and the kind of connection that has a future

Life at a Human Scale

Belonging Without Judgement

When the Landscape Leads

Leven op menselijke schaal

Erbij horen zonder veroordeling

Wanneer het landschap leidt

A Year of Salt, Stone, and Studio

Sometimes a year doesn’t unfold in a straight line, but in textures.

﻿ Caribbean Waters — A World Made of Blue

France — Stone, Time, and Quiet Strength

Studio Season — Pixels, Paint, and Play

When I Look Back

Reflection

Wishing You a Sparkling Transition into 2026

Caribische Wateren — Een Wereld van Blauw

Frankrijk — Steen, Tijd en Stille Kracht

Studiotijd — Pixels, Verf en Spelen

Als ik terugkijk

Reflectie

Ik wens je een sprankelende overgang naar 2026

The hidden colors of truth

When body and land speak the same language

The Seoul Study (pun intended)

Four or Five Legs? Say what?

Assigning Meaning to a Feeling

Positive Stimuli Drive Away Annoyances

Closing Thoughts

Feel + Think + Act = Wellbeing

Françoise

NL: --------------

De Seoul-studie

Vier of vijf poten? Hoezo?

Betekenis geven aan een gevoel

Positieve prikkels verdrijven ergernissen

Slotgedachten

How to hug a tree (and not feel ridiculous)

Revisiting my old “woo-woo” guide among the beech trees

I didn’t set out to become a tree hugger, but the beech trees had other plans.

Confession: I Once Wrote a Guide to Hugging Trees

Back to the Beech Woods

Bekentenis: ik schreef ooit een handleiding voor het knuffelen van bomen

Terug in het beukenbos

Freeing yourself by turning off language

Labeling life isn't living it

A simple practice:

Here’s another great exercise for “Letting Go of Thinking without meditating” :

Tom: sensing the tree’s truth

Lisa: the pine reaching for light

Don't name it, feel it

Why healing starts with feeling, not thinking

“Ik denk dat ik voel dat… ”

1. Motoren en de kunst van voelen

2. Wiens angst leef jij?

3. Wanneer woorden tekortschieten

En dan is er kunst.

Tired of Pretending You’re Not Already Whole?

How nature cuts through shame, burnout, and self-doubt, without saying a word.

LISA – From shame and exhaustion to a moment of peace

"Moe van doen alsof je niet al 'heel' bent?"

The Power of Unthinking

What your body knows before your brain catches up

You’re not making rational decisions

Your nose knows more

Composing art with the awakened senses

Why So Many of Us Feel Disconnected

Disconnection from nature

We weren’t born feeling this restless. We disconnected from nature.

The Problem: We’re Restless, and It Shows

How We Got Here : We Outsourced Our Inner Compass

We Moved Indoors

We’re Drowning in Noise

Caribbean Waters — A World Made of Blue

Desert art